Justyna Adamczewska

Może, W.M, poczytaj jeszcze trochę komentarzy? Jeżeli mogę zasugerować to delikatnie. Każdy - odnosisz do tychże komentarzy, czy do piszących owe? Bardzo generalizujące słowo "każdy". A, już doczytałam, zrozumiałam, jednak "każdy" odnosisz do piszących: To już ja za to nie jestem odpowiedzialna. A "oberwało mi się" z tych "każdych". Nie jestem też odpowiedzialna za: ;) Justyna. Pozdrowionka, z sympatią dla Ciebie. Justyna. Na teraz znikam.

Rozumiem. Luuule. Może być przykro z tego powodu. Zdrada jest jak żądło. Jeszcze do tych koryt. Gdy wybucha wulkan, tworzą się koryta lawy i smoły. Smoła może tez być rozumiana jako łzy wulkanu, on nie umie inaczej, nie ma łez takich, jak ludzie, czy np. zwierzęta, które potrafią płakać - zapewne o tym wiesz. Justyna.

Bajago, to porusza: Tu wielka trud adresata/adresatki. Chwil nie można uchwycić, chyba, że na zdjęciach, ale zdjęcia, to tylko sztuczne utrwalenie na kliszach. Widzę desperację. walkę o przetrwanie. Smutny wiersz, bajago, oj smutny. Justyna :-(

Cześć, Luule. "Mauna Kea – najwyższy wulkan archipelagu Hawajów, usytuowany na wyspie Hawaiʻi i zarazem jeden z największych wulkanów na Ziemi." za Wikipedia. Czy o ten wulkan chodzi w wersie: No jest tu mowa: Z krainy dostatku, do krainy pełnej koryt - domyślam się, że rzek lub koryt wyżłobionych przez łzy. Ciekawa metaforyka. To b.mnie ujęło. Przypis wiele dopowiada, ale trochę ogranicza pole do interpretacji wiersza Twojego. Pozdrawiam Justyna.

Cześć, Maćku. To sonet. Fajnie brzmi tytuł w połączeniu z dedykacją. Tak delikatnie. Troszkę bym poprawiła (technicznie) układ przecinków, ale to szczegół. Przesłanie piękne. Wiersz mnie ujął. Ładnie brzmi. Z pozdrowieniem Justyna.

No, jak sam napisałeś, Tomku: Pozdrawiam. Justyna.

Pięknie. To super miasto. Znam zakątki - jakże urokliwe. Znam ul.Żukowa (dawniej), teraz S. Wyszyńskiego, znam ul. Emilii Plater, znam muzeum, plażę. Znam, choć dawno nie byłam w Szczecinku. Dziękuję za tę fotografię. Zabieram do zakładek. Pozdrawiam, musbron, J.

Również, Tu trochę betonu, trochę dizajnu, trochę palm, śpiewu też trochę. A wszystko z rozmachem, stylowo, miarowo i z achem. :)) J.

Tomku, ;))).

Ojej, Szczecinek. Moje miasto. :)) Pozdrawiam również, ale z upalnej Łodzi. :)) Ludzik super.

A i jeszcze "umarł" forma dokonana, jakby od razu, a napisałeś: Umierał - forma niedokonana, oznacza też "czasowość" niejako. Tak, jak konać - długo, ale skonać - od razu. To tyle, W.M. Justyna.

Dziękuję W.M. Justyna.

O, a to: Marzą tęskniąc, bo wiedzą czym jest lekkość dotyku, przytulenie, przymilność - to może nie zawsze szczere, ta przymilność. Tak wyraziłam tęsknotę dusz. Ale, jeżeli nie dość precyzyjnie wynika ona z wiersza, to rzeczywiście posiada ów mankament, o którym napisałeś. Pozdrawiam J.

Tak, przyjmuję Twój punkt widzenia. Ja może od razu przyjęłam, ze człowiek zmarł nagle, ponieważ skojarzył mi się jego stan, np, z zawałem. I brak mi np. pogotowia, które przybywa, gdy ktoś słabnie na ulicy, ale może nie zdołało ono jeszcze dotrzeć? Tutaj użyłeś słowa "oswoiliśmy się", czy ono ma takie znaczenie, jak: Bardzo dziękuję za wyjaśnienie. Justyna.

No racja, W. M. Acz często choroba i niepełnosprawność równają się sobie. Ale rzeczywiście, np. złamanie goi się i daje tymczasową niepełnosprawność. A są inne przypadłości, które całe życie trwają. Trudny temat. Justyna.

Dziękuję, Tomku. Tak w Łodzi jest wiele różnych takich. Miłego dnia :)) Wiersz o batonie - ciekawy, ale trochę nie moje klimaty, J.

Koszmar, jaki przechodzą ludzie niepełnosprawni i ich rodziny, jest niewyobrażalny. Kiedy, np. zaczyna ktoś chorować - na początku wszyscy deklarują pomoc, z czasem... no właśnie, z czasem każdy przyzwyczaja się, że ktoś jest chory - mówię tu o otoczeniu dalszym chorego. Ale rodzina i sam chory, sa pozostawieni sami sobie, nawet odrzucani - jak tacy ludzie się czują? Jak śmieci i tak są traktowani. To, co się dzieje z nimi na co dzień, może tylko powiedzieć ich opiekun - jeśli takowego mają i oczywiście oni sami. Człowieczeństwo polega na empatii a nie antypatii. Smutne to wszystko. Decydenci nie chcą lub nie potrafią działać konstruktywnie, zamienią parę słów z ludźmi, którzy ich tak naprawdę nic nie obchodzą, a powinni, bo biorą pieniądze własnie za to, aby pomagać, a nie pomagają. Nie rozumiem i nigdy tego nie zrozumiem. Rozgoryczenie - to czuję. Justyna.

Tak Worldovsky, Podumać, poszukać w umyśle wrażeń, dopasować do własnych wyrażeń. Podpowiedzieć duszy i położyć uszy - po sobie. Dziękuję, Justyna.

bajago, małe dzieci, jak Hanka. Niektóre dzieci nie spieszą się, nie chcą. Trochę jak w "Blaszanym bębenku". DZIECI. Pozdrawiam i dziękuję. Justyna.

Maciejko, oj jak dobrze. :)) Martwiłam się. Pozdrawiam Justynka.

No, no, musbron, brawo. Jaśmin jest piękny. I pachnie. Pozdrawiam J. :))

Czarku, znam ten napis, ale już go nie ma... Szkoda. Justyna.

Zastopowanie Wplotłam w swój warkocz marzenia, wrażenia i wszelkie skojarzenia. Włożyłam je wieczorem do puzderka, czekają, nie wchodzą w zawiłości berka dziecinnego, ale i przerażającego. Są ciche, rozważnie pobudzają wyobraźnię. Czuję się spokojna, po co mi wojna? Niszcząca, dobro pożerająca. Justyna Adamczewska