Czarek Płatak

Ależ nie ma czego Marysiu wybaczać. Dziękuję, że pochylasz się nad tym wierszem. Tym bardziej, że jesteś osobą wierzącą. Jednocześnie żywię nadzieję, że niczym tu nie uraziłem :)

Co by nie było - dzięki Waldku :) Pozdrawiam zarówno

Księga Ezechiela jak już wspomniałem powyżej jedynie mnie zainspirowała, a dokładnie opis Chwały Pana, która jest jakby... No właśnie. Czym jest Chwała Pana i kim był przemawiający później do Ezechiela, z uporem maniaka powtarzający: 'ja jestem Pan, tak mówię ja Pan, ja jestem Wiekuisty, ja jestem Wszechmocny'? Ja mam swoje skojarzenia :) Nie wiedzę zatem potrzeby poprawek, bo w tym właśnie kierunku chciałem i poprowadziłem czytelnika, gdzie podążały me własne skojarzenia podczas lektury opisu Chwały Pana.

W pewnym sensie to legenda, w pewnym sprawozdanie. Masz rację, inspiracją był fragment z Księgi Ezechiela.

Dziękuję Pozdrawiam również :)

Lądowanie nad rzeką Kebar Kiedyś — lat temu wstecz tysiące zlądował, z przyczyn niepoznanych w ogniu i grzmocie wielki obiekt — dym niezidentyfikowany. Czterech w nim jakby ludzi jasnych, każdy miał cztery różne twarze: orzeł od tyłu, człowiek vis-a-vis, byk był po lewej, a lew z prawej. Poczwórnoskrzydli, wśród rozbłysków, w miedziane obleczeni szaty, pod każdym koło z chryzolitu i pełno w kole oczu jakichś. A nad głowami tych przybyszów rosło sklepienie kryształowe, nad nim natomiast tron z szafiru, na tronie był znów jakby człowiek. I głos się rozległ tej persony, a syn człowieczy na twarz upadł: „ja jestem Bóg twój, Pan Wszechmocny, od teraz rządzę wszystkim tutaj”.

Witam! Zgodzę się z przedmówczynią. Wydaje mi się, że lepiej dla wiersza byłoby wycisnąć z niego esencję i nieco go skondensować, bo na pewno ma potencjał. Kłaniam się ;)

Dawno Cię Justi nie było. Zdążyłem się nieco stęsknić :) Ciekawy wiersz, szczery i prostoduszny. Proste, drażniące Deo rymy w tym kontekście mnie akurat nie przeszkadzają. MIłego wieczoru, hej!

Bardzo udany wiersz Waldemarze. Cholernie trafne uwagi. Żyć chwilą trzeba jednak umieć :)

Nie wolno nam zapominać, że życie to cud. Może wtedy uczynimy je łatwiejszym dla siebie i innych.

Coś się kończy, coś się zaczyna. Natura próżni nie znosi. Niechby więc pustkę wypełniła peelowi nowa przygoda.

Zdecydowanie lubię taki klimat. Jest i subtelnie i filozoficznie. Lubię Pozdrowienia

Kiedyś też mi się tak przygodziło. Nic z tego nie wyszło :)

Dziękuję Deo! Co do 'tramwai' to też miałem pewne wątpliwości. Jest to jednak forma poprawna tak jak np. 'pokoi", a brzmiało mi nieco bardziej orginalnie niż 'tramwajów' :) Co do zmysłów to oczywiście masz rację. Ograniczyłem się jednak do tych podstawowych i przychodzących do głowy w pierwszej kolejności jako tych najbardziej przemawiających do wyobraźni ewentualnego empiryka. Oczywiście podzielam również pogląd na temat tego, że nie posiadanie dowodów na nieistnienie czegoś nie wyklucza tego, że owo coś istnieć może. Tak jak nie można wykluczyć np. nieistnienia innych cywilizacji, tak i nikt póki co nie dowiódł niezbicie nie istnienia świata duchowego :) Z życzeniami udanego dnia przesyłam moc uścisków.

Niezmiernie mi miło. Oblewam się pąsem :) Miłego dnia!

Czytałem , a właściwie śpiewałem sobie w głowie tą piosenkę jeszcze nim dotarłem do objaśnienia, a więc jest tu melodia. Refren super! Pozdrawiam

Zgadzam się z @Andrzej_Wojnowski miłość śmierć zwycięża. Może też się bać np. przegrać w kości i stracić nad zwycięzcą moce śmiertelne. Dzień dobry

Hahaha, to prawdziwa rzadkość spotkać przypadkiem kogoś z takim żelazkiem! Tym bardziej przekonuję się o istotnieniu jakiegoś dziwnego magnetyzmu sytuacjyjnego. Jak wtedy kiedy np. wspomni się po kilku latach jakiegoś wykonawcę muzycznego i nagle tego samego dnia również po latach usłyszy się gdzieś jakiś jego utwór :)

Oby. Ważne, by przy okazji poszukiwań nie ucierpiał nikt postronny. Nie musi to być też droga ku bóstwu. Pozdrawiam niezmiennie :)

@Wojciech Bieluń -Targosz Przepraszam, bo przeuważyłem Twoją wizytę. Dziękuję

Taki wiatr potrafi też myśli wywiać i rozwiać. Czasem, by mi się przydała taka terapia. Jak zwykle pod wrażeniem kolejnej mini.

Czyżby jakoweś reminescencje? ;)

Mogło by to być śmieszną i ciekawą przekorą tak poprowadzić wiersz, by w finale okazało się, że to dusza zelazka :))

To może po kolei Nie przemawia, bo nie ma na to żadnych dowodów. Dodatkowo słowa "czyńcie sobie ziemię poddaną' bardzo mnie odpychają. Ministrowie środowiska w Polsce są chyba bardzo dobrym przykładem co wynika z tego czynienia sobie poddaną Ziemi i jej dóbr. Oczywiście mam. To setki milionów ofiar, których krew została przelana w imieniu takiego, czy innego boga. Generalnie uważam, że religia w szerszym aspekcie niesie ludzkości więcej złego niż dobrego poprzez podziały, które tworzy i nadinterpretację, bądź wręcz naginanie jej praw do własnych celów, a już KK mógłby figurować w słowniku jako jeden z synonimów hipokryzji. Tego, czy to nie był przypadek póki co nie jesteśmy ze stuprocentową pewnością wykluczyć. DNA to z kolei efekt milionów lat ewolucji (na marginesie oficjalnie uznanej przez Stolicę Apostolską). Chyba, że czegoś nie wiem :) Wiara, bądź chęć wiary w istnienie duszy nie musi wypływać z religii i religijności, a może z filozofii. Patrz Sokrates, Platon, Arystoteles, Pitagorejczycy, czy np. Lukrecjusz. Moje podejście to nic innego jak pewnego rodzaju postawa filozoficzna nie mająca swoich podstaw w religii, ale co powtarzam przede wszystkim w poszukiwaniu, wątpieniu i próbach odnalezienia odpowiedzi na stawiane sobie pytania. Wiersze Duszki czytam i lubię :) Odpozdrawiam

Tu mnie masz. Wszystko przez @MaksMara, która sprowokowała mnie do szerszych wyjaśnień, tak że musiałem się zdekonspirować. Twoje dwojakie rozumienie wiersza też jest jak najbardziej trafne. Nie uznaję się co prawda za osobę wierząca w sensie wiary w jakiegoś Stwórcę, który z sobie tylko wiadomych powodów powołał do życia człowieka i oddał mu cała planetę we władanie, a jeszcze bardziej w kwestii religijności. Od tej stanowczo stronię, bronię się przed nią zębami i pazurami. Jednak nie mając wystarczających, niezbitych dowodów na to jak doszło do 'zapłodnienia' Ziemi nie wykluczam w stu procentach innych niż kosmiczny przypadek możliwości. Wierzę w istnienie duszy, czegoś więcej niż tylko ciało, bo jakby czuję ją w sobie, ale też prowadzę w tym wierszu po części dialog z samym sobą, bo nie mam komfortu wiary niezachwianej, wciąż szukam, stawiam pytania i wątpię. Kłaniam się uprzejmie :)