Ranking

Mówią jej: „To minie”, „nie był wart łez”, „znajdziesz kogoś” - jakby uczucie było meblem, który da się wymienić. Chcą naprawiać pamięć, rzucając na stół jego błędy jak fałszywe monety. Ale nie mogą czuć ciężaru pustki, który co rano kładzie się na jej piersi. Nie wiedzą, że skóra wciąż pamięta ogień, gdy jego usta unieważniały wszystko wokół. Luiza nienawidzi chłodu pocieszenia - jak miałyby pojąć pożar, którego nie gasiły własnym ciałem? Wreszcie wyszły, zostawiając zapach stygnącej herbaty i wynosząc swoją litość. Nie szuka nowej miłości, szuka jego cieni, pozwala sobie na luksus bycia nieuleczoną.

kobiety lgną do mężczyzn którzy patrzą jak dzikie zwierzęta kobiety lgną do mężczyzn wkradających się w przestrzeń między snem i dniem kobiety lgną do mężczyzn z wyrwanym sercem one czują że nie zostaną skrzywdzone ani obdarowane miłością

nie inwestuje w swoje przyszłe nie ma pewności że doczeka woli dziś żyć bogatszy o to co ma odłożyć na jutro i broń Boże nie chodzi mu o pieniądze - lecz o stracone chwile których niestety nie upiększył bo chciał to zrobić później czyli w czasie którego na sto procent nie był pewny

siedzę na ławce w parku przygladam się parze ONA i ON... jak ONI się dobrali co w sobie widzieli absolutnie bym ich nie połączył a ONI ONI idą uśmiechają się do siebie zaglądają w oczy radośni sam bym z nimi poszedł mamy sąsiadów mogłaby to być idealna para ONA śliczna jak z obrazka któregoś dnia nas mijali mówię to żonie a ona nie jest najgorsza ale spójrz na NIEGO cudo to jest dopiero gość nie są jednak idealni od rana do wieczora u nich piekiełko wieczorem zrobiła żona deser ja kawę nudny film więc zagaiłem o NICH mówię szkoda JEJ taka piękna dlaczego ON musi robić jej awantury ON dlaczego ON zapytała czy ty JEMU się przyjrzałeś to chodząca dobroć i ... nie dokończyła nie jedna by GO po rękach całowała dodała a dlaczego ty mnie nie całujesz zapytałem nie odpowiedziała nudny program idę się kąpać i zniknęła w łazience sam zostałem z myślami taki ANIOŁ za ścianą ON JĄ wykończy kawał z niego zbira co wy na to 6.2026 andrew Sobota, już weekend. Tak nas widzą inni

Czerwiec zalśnił czereśnią i czerwonym makiem. Chrabąszczami włosy splątał. Wieczorem, czeremchową wonią czarował i czujnym okiem doglądał oczekujących na lato.

passe-partout na wpół leży na sofie naprzeciw stare lustro trzyczęściowe jak ze starego filmu bo to nawet nie neosecesja tylko zwykła sklejka siedem krzyży niosąca na kurzu w tym lustrze wymienionym siostra potłukła miało być na siedem lat zostało na trzy dekady więc – mocny kontur ukośna malarska kolorystyka skontrastowana niesymetrycznie jest ciekawą modelką dla siebie bo tylko prawdziwe piękno staje się na obrazie nudne i przestaje być pięknem

„Maszynowa ewolucja” Kwantowym jemu zwyczajem, z gwiazd tu przybył siłą woli. Żadną maszyną kosmiczną, bez skafandra-aureoli. Rozejrzał się w cztery strony, zadając sobie pytanie: – Jak oni tak mogli stworzyć własne siebie uśmiercanie? Mając tyle możliwości, kreują piekło trujące; do niszczenia, uśmiercania – jeżdżące i latające. Utknęli w swojej blokadzie, z całą technologią dziwną, zamiast własnego rozwoju poszli drogą wręcz przeciwną. W iterację nie ruszyli, mądrość ciała w niej kształtując, w teleportację nie doszli, samych siebie modelując. Na łatwiznę płytką poszli, – protezy z maszyn kreują, skrótami dla wygodnictwa, – pancerze sobie fundują. – Nic tu nie ma do zrobienia – zmrużył swoje cztery oczy. Idą ku samozniszczeniu. – I z nóg pięciu w kosmos skoczył. Leszek Piotr Laskowski

Myśli Już Lec wiedział Co z nimi począć. Po prostu je uczesać! Aforyzmem... Lub kościanym Grzebieniem.

oto historia Marty O. gdy sięgam pamięcią wstecz, różnie o niej mówiono: dla jednych dziwaczka, dla innych wariatka, zakompleksiona pijaczka urodziła się nad rzeką numer dwa w drewnianej chałupie gdzie wszyscy mieli wszystko,głęboko w dupie urodziła się milcząc blade wątłe dziecię nie wiedziała wtedy nic o tym zasranym świecie życie zaczęła wśród mętów i wyrzutków społecznych ojca nie znała wcale -gdzieś po drodze się zgubił matka narkomanka - podobno dawała w żyłę siostra prostytutka - o ile się nie mylę Marta dorastała w obskurnej melinie paliła ukradkiem skręty kupione w kantynie chodziła do lumpeksów - kupowała ciuchy cała wioska się śmiała z tej dziwnej dziewuchy chłopaka miała jednego sąsiad z naprzeciwka seksualny kogucik - taka męska dziwka zdradzał ją co chwila szlajał się nocami pił wódkę pod sklepem z miejscowymi pijakami pewnego dnia odszedł i nigdy nie wrócił Marta zrozumiała, że ją drań porzucił wzięła sznur do ręki, poszła do stodoły zawiązała pętlę, stanęła na belce nie modliła się skacząc wiedziała co będzie życie się skończyło kostucha zebrała żniwo ludzie nie płakali Marty już nie było ziemia pochłonęła zimne wątłe ciało tak skończyła Marta... przekręcam stronę w gazecie

Ile powstało wierszy o miłości? na zawsze do końca świata tylko Ty wszystko dla Ciebie będę przy Tobie cokolwiek się stanie i ciągle powstają następne jakby ktoś wciąż próbował opisać coś co wymyka się słowom czym jest to uczucie? chemią? przypadkiem? metafizycznym śladem po czymś większym od nas? a może tylko potrzebą żeby ktoś został wysłuchał zobaczył powiedział: jesteś ważny kocham Cię mówisz i nagle ciszej niż wcześniej pojawia się pytanie a siebie?

"Na górze róże, na dole fiołki, kochamy się jak dwa..." Wpiszesz mi się? Tylko wiesz, adres zostaw. Wyświetlisz mi się? Kto dziś listy piórem pisze drobniutkim ledwie maczkiem Wysyła z naklejonym śliną znaczkiem? Dzień dobry proszę Pana, jak się ma Hania z rana? Ach jaka cudna brzana świtem brana Znowuż rozszumiała snem czereśnia, ona ambrozją jest tylko do września. A słowik o świcie chwali życie. On hejnałem niemożliwym nad ranem, O piątej, ale tak bardziej z wieczora, O rany, to niemożliwe znowu zaspałem! Jakże jest pięknie powiedział wczoraj, czyż to nie jest szczęść urodzaj?

w ten gorący dzień z kroplą tequili na ustach i solą w oku przysiadłem na brzegu białej sukienki z ciała i emocji chichotliwy podmuch lekko kołysał siódme niebo wśród obiegów krwi w feerii nieoczywistych skojarzeń pijaka i przydrożnej miłości ona zakwitła w dzikiej trawie

„Portret Terencjusza Neo i jego żony”, fresk z I w. n.e., fot. z Muzeum Narodowego w Neapolu to miłość praktyczna złudzona odurzona różami kochajmy szalenie z rozmysłem gastronomicznie

myśli szalone nierozważne i te niechciane niepoważne natrętne złudne katastroficzne wątpiące zgubne oraz krytyczne te czarno białe drążące tunel jak się ich pozbyć poświęcić głowę ?

Pewien poeta z nielada dorobkiem podszedł do panny A z propozycją sympatycznej znajomości. I jakkolwiek dorobek był raczej faktem w dalszej historii główną jednak i ze wszechmiar decydującą rolę odegrało jej nieco kapryśne, spontaniczne, nieco nielogiczne, może nawet nieprzemyślane i z całą pewnością kobiece tak lub nie. Nawet jako poeci i nawet jako z dorobkiem i jako nawet dobrze sytuowani nie odwracajmy pojęć. Insbruck, 18.06.2026r.

SZKLANE SŁOŃCE Szklane słońce kłamie Oczy czekają na burzę To uczucie, to nie "to" Rozrywa duszę Pierwsza łza spływa To żal, nie tęsknota Tnie i oczyszcza Prawda boli bardziej Szczerość spala duszę Ale pozowanie To powolne duszenie Maska z "wszystko gra" Skleja usta Skleja oczy Skleja serce Szklane lustro pęka cicho żeby nikt nie usłyszał Lepiej spłonąć raz W ogniu prawdy Niż trwać sto lat W szklanym słońcu Bo proch Zawsze można zebrać A z kłamstwa Nigdy nie wstaniesz Taka jestem

Pierwszy krok - rausz Klucz drży w palcach jak niezdecydowanie. Nic się nie otwiera. Tylko sprawdzanie… Ciche jak oddech szkła. Czy jeszcze pasuje… Krok drugi — kac Cień zamiast drzwi. Ukrywasz się w nim. Liczysz, żeby pamiętać. Słońce rozświetla powieki mimo zamkniętych oczu. Nic nie zamykasz. Tkwisz. Krok trzeci - trzeźwość Odkładasz klucz na brzeg, żeby nie uruchomił jutra. Świat rozsypuje się od środka. Pełno połamanych kluczy. Pełno drzwi, które nie podołały.

Nadzieja trwożną przyjaciółką była- Z dala od krat mej nory siadając, Na koleje mego losu patrzyła Spokojnie, jakby serca nie mając. Okrutna była przez swoje obawy. Zza prętów wyjrzałam, by ujrzeć ją W dzień jeden ponury i nieciekawy, Ona zaraz twarz odwróciła swą! Jak strażnik lichy, lichą straż trzymała, Wśród zmagań o pokoju szeptając; Śpiewała sobie, kiedy ja płakałam, Gdy się wsłuchałam, szybko przestając. Zakłamana była i nieugięta. Gdy pękła ostatnia z mych radości Nawet sam smutek był się opamiętał Widząc żałosne pozostałości; Nadzieja - która szepcząc by mi dała Balsam, co mógłby ból mój ukrócić - Skrzydła wzniosła i ku niebu wzleciała; Odeszła - by już nigdy nie wrócić! I Emily: Hope was but a timid friend- She sat without my grated den Watching how my fate would tend Even as selfish-hearted men. She was cruel in her fear. Through the bars, one dreary day, I looked out to see her there And she turned her face away! Like a false guard false watch keeping Still in strife she whispered peace; She would sing while I was weeping, If I listened, she would cease. False she was, and unrelenting. When my last joys strewed the ground Even sorrow saw repenting Those sad relics scattered round; Hope - whose whisper would have given Balm to all that frenzied pain - Stretched her wings and soared to heaven; Went- and ne'er returned again!

W burzy jem borówki w bukiecie margaret stokroć zbiera odbicia płatków z góry leci koncert opadu uciszając potok oberwany uczta picia ja sączę sok truskawek wiśnia rozdarta batem pioruna ten sad owocowy bronił Brytan czy istnieje naprawdę "smak wyciśniętych chmur"

@Starzec Głowy nie ścinaj, to krok dość drastyczny, bez głowy twój wygląd będzie komiczny! Kto będzie zjadał pyszności w niedzielę? Niech lepiej głowa zostanie przy ciele.

@Łukasz Wiesław Jasiński @hollow manPanowie co tu się wyprawia, kobiety lubią wiele rzeczy, nawet jak lubimy pieniądze to prędzej czy później szukamy romantycznego czułego kochanka.

@Berenika97 Zanurzam się w język obcy i chyba już zawsze będzie obcy. Nigdy nie dorówna ojczystemu. Dziękuję za refleksje. :) @hollow man Tak, statek jest nawiązaniem do tego zbierania. Dziękuję i pozdrawiam :) @Poezja to życie @Poet Ka @Benjamin Artur Dziękuję :)

Pięknie to napisałaś, a u mnie nieustający szacunek za pisanie na ważne tematy. Mam chwilę, zacznę od końca. Są, jak wiemy, dwa sposoby, jeden wolno działający, to czas, a drugi to nowe zauroczenie. Pocieszanie, jak w wierszu, alko ćwiczenia, zagłębianie się w pracy, filozofii to placebo, które czasami może działać, co nauka udowodniła nieraz. Postponowanie, oskarżanie, wypominanie mu /jej tego, co złe, wad itp to strata czasu, bo argumenty racjonalne mijają się z emocjami i jak pięknie napisałaś, że usta unieważniały wszystko wokół. Przyznam na końcu, że teoretyzuję, bo opatrzność oszczędziła mi tego przypadku, sam nie wiem dlaczego, ale też z bliskiej odległości byłem świadkiem takich zdarzeń. Pozdrawiam serdecznie.

@Starzec Myśli? Już Lec wiedział Co z nimi począć. Po prostu je uczesać! Aforyzmem... Lub kościanym Grzebieniem. Ja czeszę palindromem: Myśli uczesane Lec! Mam cel-kok. Kok! Lec! Mam cel.

Dziś jadę pociągiem co już wcześniej się zdarzyło lecz teraz wspominam okruchy własnych przeżyć niewiele wiem z medialnego szyku dlatego zazwyczaj odchodzę i nie patrzę że coś zostanie ale jak ktoś przywołuje prawdę i mówi przed systemem że to jest tak to płonę nienawiścią niezdolny zrozumieć wiem, że ta podróż trwała dwa dni ale to o czym innym były duchy inne stworzenia i rozwiązanie które wypada powiedzieć proste przepełniło mnie chęcią na kolejną opowieść.

Raz pewna ciotka, niezwykle ciekawa, Spytała: „Czym jest ta cała zabawa? Czym jest globalizm, o którym wciąż słyszę, Co ludziom odbiera spokój i ciszę? ” Obiło się bowiem ciotce o uszy, Że ten interes sumienia nie ruszy: „Bo nie ma na świecie już żadnej idei, Która nie tuczy swych dobrodziei!”

Inną miłością ta z lat młodzieńczych. Bardziej szalona, gorąca. Lecz sztuką jest później nauczyć się kochać, kiedy zabraknie słońca.

95. Rów 1. Nie każda przepaść zaczyna się od krzyku — czasem od szeptu. 2. Im większe marzenie, tym łatwiej zgubić twarze towarzyszy. 3. Wspomnienia zwycięstw nie odbijają strzał wysłanych przez króla. 4. Jednego osądzono. Drugiego skreślił posłaniec. 5. Nie wszyscy pytali: „Czy byli winni?” Niektórzy: „Czy ja jestem bezpieczny?” 6. Nawet najwierniejsi zaczęli oglądać się za siebie. 7. Burza już rosła, choć niebo pozostawało bezchmurne. 8. Rów między ludźmi bywa płytszy od strumienia i trudniejszy do przejścia. cdn.

Tchnienie szepcze następnemu porankowi: któregoś dnia nie będzie następnego. Dlatego błękit nie potrzebuje wieczności. Jest piękny właśnie przez to, że niczego nie obiecał. Syk wrzątku, na świeżych ziarnach, promień słońca na krawędzi stołu. Śmierć, pamiętana cicho, uczy smakować ciepło, zatrzymywać światło i nie odkładać śmiechu. Uczy Memento vivere.

Hipochondryk Melman z Madagaskaru runął w aptece na brzeg kontuaru. Twierdził, że ma gorączkę, dreszcze, nie wie, ile pożyje jeszcze i żeby ktoś pomógł dojś mu do baru. 🦒🦒🦒 21 Czerwca obchodzimy Światowy Dzień Żyrafy

Nie mogę się rozpłakać Serca na pół rozpłatać Nie chcą łzy napłynąć w oczy Szloch przez krtań nie kroczy A sucha łza najbardziej serce orze A duszny bezdech płucom nie pomoże A krew tętniąca ujścia nie znajduje A myśl szalona w koło się nie zatrzymuje Choć o jedną łzę dziś proszę Którą ból nieznośny zroszę Tylko jedno drobne łkanie Może boleć wnet przestanie?

Dziś przede mną góry i lawina która może płynąć bądź nie musi jestem zaskoczony tym, że nic nie było jadę więc dalej po jakimś czasie zostaję w miejscu, które przynosi wodę i sól, by zabrać ogień nie sądziłem, że jeszcze wybiorę się w podróż po kruchych warstwach ideologii i zastanowię się nad moralnością bardziej wolałbym opuścić plugastwo i na nowo zakasłać szczęściem i wybrać życie nie pomiędzy ale z duszą po prawej stronie.

zgubił wspomnienia nie umie odnaleźć martwi się wypytuje gwiazd lecz one milczą a to zły znak zgubił wspomnienia które dobrze znał więc płacze bo wigilia tuż tuż minione zapuka a tu nic tylko smutna twarz w myślach gdzieś zagubiona

Gorąco tak Upał daje się We znaki A ja krążę Nigdzie już Nie zdążę I nad twoim Nagim ciałem Wciąż pochylam się I w głowie tylko Myśli dwie Zostać czy odejść?

Mimo że są blisko mnie, To dzieli mnie od nich wiele. Ta piękna para gwiazd, Która lśni mi w głowie, Kusi i woła i nie odrzuca, Mimo że należą one do kogoś innego. Lecz i tak wciąż za nimi gonię, Bo cóż mi zostało? Nieosiągalne pragnienia, które zabierają nam rozsądek, Pogrążają nas w wirze nadziei, Że kiedyś dotkniemy tych gwiazd. Nawet jeżeli uda się nam je zdobyć, To nie będą one takie same jak wcześniej, Gdyż ich urok i blask zblednie. Drodzy zdobywcy gwiazd! Dbajcie o nie i ich nie porzucajcie, Gdyż macie coś, o czym inni marzą. Nie pozwólcie, aby te gwiazdy zgasły.

Nie wiem czy remonty kończyć Dzieci płodzić Może lepiej to zostawmy Lećmy w niebo wystrzelimy miękko na poduszce Może powietrznej Może w maseczce Bynajmniej nie- covidowej Oby nie Będzie ten bezczas bez trosk i bez coachów, nie będę zaskakująca; bez poradników weźmy bez. Czas w akacji zgubmy Kocha, nie kocha lubi szanuje szczury truje

@wiedźma Bardzo intrygujący tekst. Zdecydowanie „lepiej spłonąć raz w ogniu prawdy”. Trafna metafora szklanego słońca, które udaje, że daje ciepło, a tak naprawdę kłamie. Wybór prawdy, nawet tej spalającej, zamiast powolnego duszenia się w kłamstwie, to piękny i odważny manifest. Ostatnie „Taka jestem” brzmi niesamowicie mocno i autentycznie. Utwór zmusza do refleksji nad własnymi maskami. Zostawiam zasłużone serduszko!

@wiedźma Pragnienie życia w prawdzie jest "ewangeliczne", wyraża tęsknotę, która domaga się spełnienia, ofiarowując w zamian cenę własnego bólu, straty, osobistego dramatu. A życie? Jest z reguły splotem kompromisów, półprawd i pudrowanych "nieprawd" - uderza w nasze ideały, rani, prowadzi do destrukcji - niszczy sens życia człowieka oczekującego spełnienia w prawdzie. Nikt dotąd nie ogłosił niepodważanej licencji na jedyną prawdę człowieka, ale mamy prawo jej oczekiwać od tych, którym zaufaliśmy w naszym życiu, których wybraliśmy w takiej nadziei, ofiarowując siebie, swoją otwartość... życie. Wiersz dramatyczny w wymowie, napisany z wielką oszczędnością, pełen symboliki - kryształowy i... zimny, jak szklane (bo fałszywe) słońce, które rani duszę nieprawdą. Ciekawy temat do przemyśleń, dziękuję :-)

bardzo chcę ale czego i jak? to już kwestia ogłady ni w przód ani wspak wielkich chęci liczne przykłady może to tylko bezcielesna wyobraźnia ni zysk, ni brak

Witam - Chcą naprawiać pamięć, rzucając na stół jego błędy jak fałszywe monety. - podoba mi się bardzo owe rzucanie na stół błędów - a wiersz wytrawny - Pzdr.upalnie.

@hollow man Hmmm …niekoniecznie! 🙂 ciekawe do jakich kobiet lgną mężczyźni? 😉🤔 pozdrawiam hollow man!

@Witalisa Jeśli dotyczy mężczyzny to tylko 1 km. Oni to się nacierpią i ... Pozdrawiam serdecznie

@Berenika97 ... uczucia często traktujemy jak grilla bierzemy zachwalany towar nie wybieramy troskliwie minimalny czas przygotowania potrawa jeszcze nie dopieczona popijana piwem smakuje wybornie jemy dwa razy więcej niż trzeba taka okazja nie codziennie jak coś zostanie podrzewamy przypalamy dalej jest ok nie delektujemy się stąd często zgaga zły sen chociaż ... gdyby idealnie było życie potrafi ... wtedy ... zostaje tylko rower ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@EsKalisia Może mocne, ale czy prawdziwe?

@hollow man Mocne. Trochę terapeutyczne. Mleko i miód, z domieszką dźiegciu:)

@LessLove wiem, że to zbyt proste niewyszukane słowa, ale bywają chwile, że tęskni się bardziej. Dziękuję @wiedźma dziękuję

@Andrzej P. Zajączkowski ... to nie nadzieja zło się tak przebiera i ludziom doskwiera ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia z nadzieją

@hollow man dziękuję 🌹 😄 @.KOBIETA. dziękuję 🌹

@Łukasz Wiesław Jasiński dziękuję bardzo za docenienie i komentarz. Pozdrawiam. @Poet Ka, @viola arvensis, @Leszek Piotr Laskowski, @MIROSŁAW C., @.KOBIETA., @Benjamin Artur, @Waldemar_Talar_Talar, @Leszczym, @piąteprzezdziesiąte, @Wiechu J. K. bardzo Wam dziękuję za czytanie i obecność, pozdrawiam serdecznie.

@Berenika97 ooooch te Twoje komentarze. Prześwietlają mnie do kości:)) Dziękuję 💚 @hollow man oj tak,bleeee hahah @Annna2 ooo, w oparach niejedno dzieło powstało. Weźmy choćby takiego Byrona:)) @Poet Ka oczywiście! Mamy szczęście, że jesteśmy wtajemniczeni;) @Nata_Kruk przeżegnałabyś się jakbyś przeczytała szkic tego wiersza:D @aff ktoś tam jeszcze czyta. W ogóle w dobie tik toków, piosenek skróconych do 2 minut trwania, myślę że jest miejsce dla krótkich form literackich.