Ranking

Stacja Sobibór Pierwszy czerwca, święto dzisiaj, Wyjątkowy dzień. W moim życiu wielka zmiana, Wymarzony sen. Jadę pierwszy raz pociągiem, Latek już mam sześć. Z tej okazji napisałam Ten króciutki wiersz. Zostawiłam tulipany, (1) Niderlandów śpiew. Ludzie mówią, że zwiedzimy Wioskę pośród drzew. Bardzo długo już jedziemy, Rozpakuję chleb. Pół bochenka tatuś kupił Nim zburzyli sklep. Na ubraniu od mamusi Ładny noszę ścieg. Jeno gwiazdka na ramieniu Dziwny budzi lęk. Powolutku dojeżdżamy, Milknie torów szczęk. Zamiast tego gdzieś wybrzmiewa Instrumentów dźwięk. (2) Wysiadamy cali, zdrowi, Bóg nas jednak strzegł. Tylko z nieba ciągle pada Gorzki trochę śnieg. --- (1) – Pierwsze transporty do Sobiboru, z Europy zachodniej, organizowane były przy pomocy pociągów pasażerskich i względnie dobrych warunków. Chodziło o to, by nie spłoszyć ludzi wiezionych na śmierć. (2) – Pozwolę sobie zacytować http://www.sobibor-victims.eu : Inaczej traktowano Żydów z Polski i terenów sowieckich, którzy doskonale zdawali sobie sprawę z czekającego ich losu a inaczej nieświadomych niczego Żydów z Europu Zachodniej. Tych potrafił witać sam komendant obozu przy dźwiękach muzyki poważnej.

Zostałem skarcony za moją niewiedzę I chociaż czytałem i nadal go śledzę To nigdzie nie można odnaleźć, choć słowa Jak ważna (nie wszystkim) lokata punktowa. Serduszko, choć niemym symbolem miłości Na forum oznaką jest popularności Bo tutaj nie ilość zwyczajnych czytaczy Jest miarą a tylko, kto serce zaznaczy I doda do listy na szczyt wywinduje Ja nadal nic nie wiem, bo choć go czytuję To nie ma w nim wzmianki o żadnej reakcji, Sposobie nagrodzeń, zliczaniem punktacji. Lecz skoro to ważne i uwypuklane Za wpis pod mym wierszem zostanie przyznane Serduszko każdemu, serduszko w zapłacie Że chcecie otworzyć i wiersz przeczytanie. Rewanżu nie czekam a ciszę przerwałem Znów dzięki osobie tej, której ufałem I nadal jej ufam nie żywiąc urazy Bo ona to kryształ, to kryształ bez skazy.

Młody człowiek do mistrza zwrócił się z pytaniem, chciałbym od ciebie dostać życiowe przesłanie. - co jest w życiu istotne, o co walczyć trzeba, żeby sobie zasłużyć na przychylność nieba. - Walczyć o słuszne sprawy bardzo jest wskazane, jeszcze tutaj na ziemi będzie nagradzane, należy jednak w walce użyć takiej siły, żeby te słuszne sprawy w końcu zwyciężyły. Zanim zaczniesz tę walkę, policz się dokładnie, inaczej wszystko przegrasz i słuszność przepadnie. Mistrzowi z Czarnolasu

gdy nic nie bawi nie kołysze czasem komara sobie przytnę tak szczerze ssie aż żal mu przy siec więc kwitnę tu dopieszczam kwik ten bo gdy jak leci spyta pytek wiem że kwitnąco ma usłyszeć

@Jacek_Suchowicz Czy rogaczem jestem nie wiem choć przesłanki mam ku temu żeby odbić zgrabną łanię i to raczej niejednemu a gdy stworzę własny harem choćbym nawet był rogaczem będę gnał do mojej chmary nie buńczucznie lecz cichaczem. :))) @Bożena Tatara - Paszko Ja tu przecież nie neguję nagradzania serduszkami tylko jakoś mi niezręcznie bo pomyślcie o tym sami. Skoro oddam komuś serce wtedy oddam swe istnienie a ja chciałbym jeszcze trochę pofiglować na tej scenie. Dobrze więcej się nie czepiam nie mam żyłki filozofa dodam serce i zamilknę bo mi się skończyła strofa. ;))

@Jacek_Suchowicz W szczególności my Polacy i do tego starej daty nauczeni prócz serduszka dawać naszym damom kwiaty. Tutaj też by się przydało zrobić podział choćby taki że serduszko dla dziewczyny a chłopakom czteropaki. Przesadziłem a więc zejdźmy z czterech do jednego piwa tylko, że tu nie wiadomo kto pod Nickiem się ukrywa. Chłop chłopowi ma dać serce jakoś trochę nie wypada może lepsza futbolówka, flaszka? - nie wiem czy wypada. Dywagacje w tym temacie ciężko jakoś skompensować więc powracam do korzeni żeby parę słów zrymować. ;))

chciałeś Waści no to w garści plik serduszek Ci przynoszę - bardzo proszę - ze mnie duszek co uśmiechu na wydechu zimą w lecie życzy przecie wierszokleta wierszoklecie :))

@jan_komułzykant Zapytać nie szkodzi, kto pyta nie błądzi. Czy ten garb to ludzki czy może wielbłądzi? Garb garbem zostaje jedynie właściciel się zmieni albowiem poeta myśliciel choć inny garb dźwiga, lecz ma przeświadczenie że jest najpłodniejszy, że stanie na scenie że przyćmi tych innych a wieniec laurowy wywyższy go ponad... i tu zawrót głowy przeszkodził poecie na scenie szczytować więc to swoje ego po cichu jął chować na półce, w szufladzie po trosze w komodzie. Blask przygasł i poszedł w niepamięć w narodzie. pozdrawiam ;)

@Ulk Bardzo trafny to komentarz oby więcej takich było To z pewnością także gości do łez by to ubawiło. Treść rzeczowa, wyjaśniła - Jednak są wśród nas i tacy Których bawi to, co robią I są dumni ze swej pracy. Premia owszem, to pobudza, doda siły i wigoru Choć nie zawsze, ale często jest motorem dla utworu A poeci to też ludzie tylko trochę nawiedzeni I się cieszą nie z serduszek, lecz gdy utwór ich się ceni. Napisałem o tym wyżej, ale wśród nich są wyjątki Są i tacy, co za Chiny nie przybiją tobie piątki Czy to zawiść czy skleroza? Nikt nie bada, bo i po co Sława w słońcu promienieje, lecz przygasa ciemną nocą Życzyć słońca czy ciemności? Czy też z bieżni zejść jak zając? Czy do mety gnać na oślep innych łukiem omijając? Bo na mecie komisyjnie, choć nie zawsze jednogłośnie Jury przyzna nam nagrodę a publika? Wieszcz nam roście! pozdrawiam ;)

O dużych dzieciach wiedziała wiele... Różnica była niewielka, właściwie tylko w wielkości piaskownicy I w ilości zakopanych marzeń. Tam nieudane babki bardziej rozpaczały, wychodząc z foremek, sypiąc się po bokach... Klepały się wzajemnie po plecach, po staremu, naiwnie... Milczenie straciło swe cnoty, zamknięte gdzieś w swoim pokoju, za karę, za długo... aż do zamknięcia całego przedszkola.

Traktat o szczęściu Jestem szczęśliwy Kiedy naporu Nie czuję istnienia Doznaję błogostanu Kiedy nie muszę Kiedy nie mam nic do zrobienia Mój kot zda się szczęśliwszy Od miliarda Ludzi Kiedy chce spać śpi Kiedy chce polować Ze snu się budzi. Ilu znasz ludzi szczęśliwszych Od mojego kota? I czy nie poraża cię Owych nieszczęśników głupota? niewolnicy urojeń Pragnień Żądz I pieniędzy Żyją w Materialnym dostatku I duchowej nędzy. Grymas zazdrości Zawiści Wykrzywia Im gęby Mój kot jest uśmiechnięty I nie dba O względy rachunek wydaje się zatem prosty do obliczenia: więcej jest szczęścia w kilku kotach niż we wszystkich ludzkich istnieniach

małe nasionko wspomnienia z liści wchłonęło oślepione dobrocią drzewa nie wiedziało czy tylko być czy ciemność zapraszać dla równowagi by nie szybować do lepkich cząstek czasu i tak jak one wolno śnić wiedziało dużo lecz za mało by myśli uchronić do jasnego świtu przez cienkie drgania przyszłości cały las ogarnąć a przez przeszłość pokochać go jeszcze bardziej długimi chwilami tęsknoty i lęku kropelkami rosy namalować deszcz ? spójrz czy widzisz te rajskie ogrody ozdobione cierniową wstążeczką gdzie w przezroczystym rdzawym krysztale mały kwiatek śni snem ostatnim a poziomki czarną porzeczką w strumieniu nadziei zmąconym mrokiem w czasie płyną chwile skalane małe nasionko leży samotne myśli sobie czy będę wkopane zgasło światło w pestce owocu zasiane w ziemi zakwitnie w ciemności lecz może z porzeczki źródło popłynie płatki kwiatów oczyści z podłości spójrz czy widzisz te rajskie ogrody w całunie ciszy chusteczki białej niebo jest nisko prawie przy ziemi wyrastasz dotykasz lecz znowu więdniesz gdyż chęć wzrastania zabrała ci wszystko co posiadałeś tam woda płynie zmieni nie zmieni no co nasionko zaryzykuj przestań płakać wkop się do ziemi ? w maleńkim nasionku więziona nadzieja wyjść biedna nie może na zewnątrz spoziera w miejscu tym szumi drzewo potężne pełne empatii jego gałęzie gdzie jesteś nadziejo? we wszystkich konarach nie dała mi zginąć we wzrost drzewa wiara z podciętego pnia wypływa gęsta żywica światłem jutrzenki spowita

A gdyby tak od teraz nam się plotło, zaplatało poza nami zwartym ściegiem. Gdyby myśl przyciągała ciała i obiekty, czasoprzestrzeń zaczęła sprzyjać. Ach, gdyby tak zwyczajnie nam się trafiło, jak się trafia widok sarny z okna samochodu, spadająca gwiazda, pięćdziesiąt złotych w ulubionym płaszczu z zeszłej zimy. Och, żeby tak bez tej całej melodramy, wiecznych spowiedzi i na litość boską bez cienia wątpliwości i już nie po omacku. Może trochę lepko, bliżej, bliżej, znów dalej. Może gwałtownie, bo tak się nam zdarzyło. Jak nie ma odwrotu od lipcowej ulewy, od fali co wzbiera, żeby zaraz rozbić się o kolejną falę w swym ikarowym locie. W sukience, bez sukienki, w zębach, w drżących dłoniach i w dotyku niepewnym, co nie może wprost uwierzyć, że trzyma na moment na uwięzi i pocałunkiem spływa. W splocie bioder niespokojne kołysanie, Mrużąc kocie oczy idziemy po linie, Nie spoglądając w dół całuję Twoje imię, Wytęsknione jutro głaszcze nas o poranku.

Pójść Teraz pójdę zerwać pęta, pomogą mi w tym diablęta, przykuję je swoim łańcuchem, aby mnie nie walnęły w łeb obuchem. J.A.

@Bożena Tatara - Paszko Ja tu przecież nie neguję nagradzania serduszkami tylko jakoś mi niezręcznie bo pomyślcie o tym sami. Skoro oddam komuś serce wtedy oddam swe istnienie a ja chciałbym jeszcze trochę pofiglować na tej scenie. Dobrze więcej się nie czepiam nie mam żyłki filozofa dodam serce i zamilknę bo mi się skończyła strofa. ;))

a mnie cieszy gdy serduszka mogę rozdać nie rozdaję ich za byle jakie wersy tylko takie, co za serce mogą porwać i przyprawić mnie o uśmiech albo nerwy nadszarpują głębią treści i w oprawie najróżniejszych literackich ozdobników służą jakże dużo większej w sumie sprawie cieszą, bawią, uczą, śmieszą czytelników :)

nic się nie bój stary byku serce owszem na ekranie a ja powiem Ci po Cichu jeśli stanąć ma niech stanie więc poszukaj zgrabną łanie bez rozgłosu sprawę załatw dżentelmeni miły panie (jeśli mogą to dwie naraz) :)))

Aleśmy się zgrali Wędrowcze. Coś w tym musi być. Aleśmy się zgrali Wędrowcze. Coś w tym musi być. A tak w ogóle to mi przypomina "Sztukę walki" Sun Zi, nie tylko romantyków "Jeśli znasz siebie oraz swoje wroga zwyciężysz. Jeśli znasz siebie ale nie znasz swoje wroga odpowiednim przygotowaniem będziesz w stanie odnieść zwycięstwo. Jeśli nie znasz siebie oraz swojego wroga poniesiesz klęskę w każdej bitwie."-Sun Zi "Sztuka wojny"oraz filozofię A. de Mello. Pozdr.

Zjawił się w mym życiu, Tak niespodziewanie, Zabrał mnie ze sobą, Na świata zwiedzanie, Pokazał jak uroczo brzmią półgłosy, Nauczył, że cuda to też krople rosy, Uwierzyłby w każde moje słowo, Bym tylko czuła się komfortowo, Objął ramieniem szerokim, Moje wątłe ramiona, Bym mogła z drzewa przeczytać nasze wspólne imiona, I odszedł tak szybko, niespodziewanie, jak wtedy gdy zabierał mnie na to zwiedzanie.

Nie potrafię przejść obok tego wiersza obojętnie. Pozdrawiam Chyba od wojen burskich. W Namibii przyjaciele Germanie zrobili pierwszy holokaust - świat nie protestował. Może nauczyli ich tego Anglicy. Za miedzą to oni przeprowadzili eksterminacje Burów i wymyślili obozy koncentracyjne. Ale kto zabroni bogatemu pisać historię na nowo. Pozdrawiam

@Marek.zak1 Pewnie i oni też temu radzi wiedząc, że, gdy się drzewko zasadzi to się odwdzięczy pnąc się do góry - wyda owoce prawem natury. pozdrawiam - HJ Coś tu mi się poplątało a komentarz choć wkleiłem nieopatrznie (nie celowo) w innym miejscu umieściłem. pozdrawiam

Dokładnie tak. Ja jestem bardzo wdzięczny za rady Wędrowca i Franka podczas pisania mojego pierwszego sonetu. Pozdrawiam. M.

@Marek.zak1 Każda rada jest balsamem każda sobą ulgę wnosi a kto błądzi po omacku i o radę nie poprosi trwa w niewiedzy, brnie na oślep bo wiadomo, że nauka nigdy nie odnajdzie tego, który sam jej nie poszuka. pozdrawiam ;)

Czytałem, nie śledzę, lecz nie w tym rzecz przecież, jak @Ulk wyżej pisze, by 'stawać' nam miało, niczym marszałkowi w pewnym kabarecie, 'wręcz', to przy pisaniu ciut by przeszkadzało. Fakt, wciąż zapominam czasem dodać serce, chociaż bywa niezłe to, co się przeczyta, więc nie pierwszy raz nie staje mi (ten niemiec!!!) - klikałeś, nie klikałeś? - Staje mu... pytać.

wiem wszystko jest energią nieskończoności świadomością więc smutek to radość, ból szczęściem zło dobrem, śmierć życiem a może vice versa więc oczyszczanie, inkarnowanie o niebie i piekle filozofowanie więc po co to wszystko nie zapytam

Ruszam ze skały z wyskoku od 0 do 40 w ułamek sekundy wpadam w wąska ścieżkę w las oba koła trzeszczą na raz przyspieszam we wszystkie strony lecą kamienie spod kół mijam drzewa o włos . zapierdalam trzymam sie maszyny która leci w dół jak kamień prosta linia - przyspieszam ludzie uciekają ze ściezki. z daleka slyszeli trzask kamieni i amortyzatorów mijam ich prędkością 60 usłyszałem tylko - Boże ! z kimś mnie pomylili pewnie nic nie powiedziałem bo juz daleko byli umysł czysty bez myśli bo czasu na to niema tylko cialo reaguje na to co oczy widzą przed zakrętem stoi śmierć zobaczyła jak lecę to spierdalać zaczęła już za mną daleko , już mnie nie złapie wylatuje 80 z lasu na stok przyspieszam, drift w lewo i w prawo z opon sypie trawą na dole krowy się pasą trzeba uważać po jak przyjebie to będą dawac masło. już jestem na dole łapię oba chamulce aż coś w ramie trzasło 10 metrow i stoje z zajebistym nastrojem adrenalina do wieczora nie zejdzie nie po takim zjeździe

masz delikatną twarz mało męską piegi i rzęsy do nieba kołyszą... chowam się miedzy półkami szukam aktów propozycji niedwuznacznych unikam cały mój strój mówi idź stąd, nie wracaj myślałam, że o mnie chodzi nie chcę dziś herbaty kawa wystarczy podobno lubisz... wiem... trzymasz się konwenansów odłożę książkę będę między słowami powrócę

bezwolnie zasłaniam zasłony przebijasz mnie w połowie pewnie dlatego balansuję na krawędzi w namiętności wszystko jest prostsze i jedna zasada chcę Cię w miłości trzeba uważać przebierać jabłka na targu oglądać gdy mylą się strony co chcą a co muszą akt woli dojrzewa w praktyce dobrze wie kto doświadcza

leży wraz z piaskiem na mieliźnie płaskiej. Samotności w końcu kres. Bo osiadł na dnie jako wrak. Bez woli podniesienia się, ciągu dalszego brak. Rozszarpują go ryby, muskają ławice. leży wraz z piaskiem na mieliźnie płaskiej.

walczyłem o ciebie w ciszy ona mi domem i karą gdy wszystko się nie liczy wola bywa zamiarem teraz stanę z boku obejdę wszystkie podwórza może się znajdzie flaszka nasyci kroki kurzem potem przytulę cienie spod powieki istnienia w końcu kara jest za co tylko szept szmer szelest

Gdybym mógł świat zwiedzić cały, moje oczy by wybrały: O poranku Twoje usta, A zaś nocą zmienić gusta, W oczy zajrzeć Ci po zmroku, W nich ujrzeć światła Bangkoku. Oddałbym też całe Chiny, Dla spędzenia tak godziny, I ten brzask nad Wisła, który wart miliony, Oddałbym, za Twój uśmiech, ja-stęskniony. I choć piękna świata szata, Wolę z Tobą spędzić lata. Zaczynam i proszę o wsparcie :/

Nie przegap jądra ciemności kiedy widzisz siebie w mundurze, on niczego nie znosi, pod spodem jest ciało żywe, w nim śpi instynkt, kosmaty dreszcz, bądź ostrożny kiedy chodzisz wokół niego. Łatwiej ci dostrzec go w innym, a on jest jak lustro, po jednej helisie wspięliście się z drzewa na ziemię. Ćmi zimny metal i mrowi palec, gdy w ciągle żywej zanurzasz go ranie. Zakrzepłą posokę ktoś sprawnym dłutem przetłumaczy na język żyłkowanego kamienia, w jasnej formie opowiesz, że tylko ten drugi nie przeżył.

głód świeżej krwi... wiosennej :) (ssie komarzyca:)))

Bez utraty tchu biegniemy, Zatopimy świat w marzeniach, Dumę swoją pogrzebiemy, My, ideolodzy świata, Byle wiatr nas nie przewróci, Rozwiniemy życia skrzydła, Nikt z nas tutaj już nie wróci, Odlecimy łaknąc życia, Każdy z nas chce kiedyś dotknąć, Gwiazdy i anielskie lica, Lecz nam przyjdzie w żarze spłonąć, Nim zdążymy obrać drogę, Bośmy tylko z porcelany, Kruche ciała, kruche dusze, Świat nasz wielce pozłacany, Rdzy nie widzi nasze oko, Ale kiedyś prysną czary, Przyjdzie koszmar dorosłości, Obraz będzie tylko szary, Nasze serca zaś ze skały.

Bokser Zawsze chciałem być bokserem. W łóżeczku boksowałem stopami, celowałem w twarze sparingrodziców W walce stulecia o miłość życia - uderzyłem się głową w twarz, w sumie nic się nie stało.

drzwi nie milczą umieją byłym przemówić mają dusze - nocą się budzą snu unikają przedrzeźniają stary zegar zaczepiają pająka śmieją się z cienia łażącego po ścianach dopiero gdy dzień na horyzoncie przestają ale po swojemu skrzypieniem marudzą

fajnie się czyta, choć nieco tajemniczy w treści. ale kojarzy mi się z ową I wojną światową tzw. pozycyjną, gdzie żołnierze walczących armii potrafili do siebie strzelać ale też razem szczerze świętować. dzisiaj w PL (pomijając aspekt wojskowo-wojennego otoczenia) raczej niemożliwe do spełnienia. pozdrawiam

jedni drugich w łyżkach topią beczki soli nieruszone w cudzych belki wciąż się tłoczą bliższe koszule kreują modę a środowisko rozpizdrzone aż kiedyś słyszą jak sobie chcecie wszystko jedno mi następnie bum!!! wciśnięte delete

Na pierwsze transporty do Treblinki "pasażerowie" sami musieli wykupić bilety. Byli przekonani, że jadą do lepszego świata. Nawet gdy już wchodzili do komór gazowych, myśleli, że wchodzą do łaźni z prysznicami. "Ludzka" perfidia nie zna granic. Pozdrawiam

Intrygująca treść, ujęta w bardzo ciekawą formę. Lubię to. Jeszcze tu wrócę. Pozdrawiam!

moje małe nadzieje wiszą w przedpokojowej szafie gdy wychodzą na zewnątrz wyciągam je na światło stara kurtka bluza z polaru brały udział we wszystkim wszystko widziały znoszone buty w nieznośnym grymasie poniosły tym razem w objęcia świata moje małe nadzieje tak samo jak zawsze zgubiły drogę teraz chodzę w zawieszeniu szukając nadziei nawet tej małej

@jan_komułzykant To już 30.01.2020 - dwudziesty siódmy odszedł do historii :) Dorzuciłam moje trzy grosze do waszej playlisty, a właściwie dwa :) I jeszcze jeden utwór, którego mogłabym słuchać "na okrągło" :)

Ja też miałem niespodziewaną podróż :) https://poezja.org/utwor/173935-niespodziewana-podróż/ Pozdrawiam

Wędrowcze, odważny wiersz. Widziany oczyma dziecka świat - zdrobnienia, każdy szczegół odnotowany, każdy. Taka "kołysanka" jak w horrorach - nie straszna, a jednak i nie uspokajająca. Ławek kiwanie, jak pociągu drganie. O tu: groza: Boże Narodzenie, ale nie i wiadomo co i jak, choć Prezent i natchnienie. Wielki szacunek dla Ciebie Wędrowcze. J.

Można w stopce wiersza zamieszczać:SMW (serduszka mile widziane), lub SBMW (serduszka bardzo mile widziane) sugerując nienachalnie o tej możliwości.

@valeria Cóż, mi to nie przeszkadza. Ale Twoje prawo.

Bez łez, wyrzutów sumienia, "wymazałam" - reset - czyste. Tamte listy, i wspomnienia, ustawienia - klik - fabryczne. Zapisałam jednak... zdjęcia, by spoglądać sobie na nie, Nim przeminie długa zima, zanim lato znów nastanie... I świat cały bzem zakwitnie.

Proste, równe, motyw znany ale tekst bez pretensji. Nie mam specjalnych skojarzeń z gniotem. 3To jakby ktoś na mleko powiedział banał. bb