Ranking

Nikt mnie nie widział od rana dzisiaj radzę - nie szukaj bo szkoda czasu i nawet gdybyś w swych snach rozmyślał zaczarowaną jestem mgłą lasów wcale mnie nie ma pamiętaj o tym nigdy nie ujrzysz nie dotkniesz dłoni jestem jak nimfa w magicznych świtach wciąż niewidzialna czas mnie osłonił bezbarwną chwilą jestem dla ciebie nieosiągalną substancją lotną zmieszaną rześkim świeżym natchnieniem nie jestem niebem ani twą ziemią wokoło myśli splatają przestrzeń kłębią się chmury kapią lazurem wiatr je przegania przepędza deszczem smak po mnie został narkoza dreszcze. MG

(Z cyklu: Maryśkowe wierszyki) Ach, jak chciałabym mieć kotka, kotka psotka i figlotka, który mruczałby mruczanki, i się wspinał na firanki. Mogłabym go głaskać co dzień i po brzuszku i po brodzie, a on by mnie trącał łapką, że chce rybę zjeść z kanapką. Jak ja mamie wytłumaczę, że bez kotka się zapłaczę? Będę mu kuwetkę czyścić, niech mamusia źle nie myśli! I nakarmię mego kotka mlekiem, szynką i szarlotką. Wiem! Obrazek narysuję, że tak kotka potrzebuję. Jeśli bardzo się postaram, mama zgodzi się już zaraz. Biegnę więc rysować pięknie, wtedy serce mamy zmięknie.

daleko stąd...chwile spadały zimnemna kuliste posągi ciał,przeciągnięte parąjak szlifem z nas.daleko stąd...chwile mgłą ciepłana rześki jak rosa,spadały w światz miłości bez końca!i był tam chłopiec liczący łzyna własnych policzkachdaleko stąd...

Niektórzy mawiają Bądź mądry - pisz wiersze I mnie się udało To drugie, nie pierwsze

Dwieście maili dziennie, Dostaję niezmiennie. Skrzynkę napełniają, Nigdy nie przestają. Część wydeletuję, I się nie przejmuję, Lecz w tym samym czasie, Inne są już w trasie. Już mnie bombardują, Czegoś oczekują. Dwieście na jednego, Mamy cię kolego. Na trzy odpowiadam, Dziesięć innych wpada. Są już z każdej strony. Jestem osaczony. Możesz zrezygnować I laptopa schować. Maile wykasować, Gdzieś się dobrze schować. Ale tak się nie da, Trudno żyć bez chleba. Więc zarabiać trzeba, Nie chcesz? Puka bieda. Dwieście maili dziennie, Dostaję codziennie. Człowiek zniewolony, Ale najedzony.

ale to właśnie nim schłodzę oparzenie i ogrzeję ręce

Wzruszył mnie ten wiersz... Po prostu go bardzo poczułam, taki jest autentyczny, prawdziwy, pisany uczuciami i sercem, i przez to też pełen poezji... Myślę, że takie otwieranie się duszy i uwalnianie jej prawdy i bólu przynosi jej ulgę. Pozdrawiam. :)

Słońce coraz czulej chłodną ziemię głaska, w której się rozwija roślinności życie. Wkrótce je zobaczę i westchnę w zachwycie, widząc młode listki będę w dłonie klaskać. Wrócą wnet bociany z zamorskiej wyprawy, że nadchodzi wiosna będą klekotały, budząc małe jeże, co przez zimę spały, sunie po kobiercu szmaragdowej trawy. Wróble się przestaną kulić przemarznięte, by zdobyć swe damy zaczną wnet się trudzić, słońce mi do okna zajrzy uśmiechnięte, wleje nowe siły w serca wielu ludzi. Popatrzmy jak wszystko wiosny ręką tknięte w zielenie się stroi, na nowo się budzi.

Nie utrzymasz w locie skrzydeł gdy pikuje duch anioła i nie złapiesz gdy opadnie gdy w zderzeniu z ziemią skona nie znasz siły by go wesprzeć choćby nawet szorstkim gestem wie że jesteś i się starasz ale ego świata zdepcze bo nie zawsze co magiczne sprawdza się też w szarym życiu można niebu chylić czoła ale ciężar w sobie wyczuć. ---- I tak bywa z artystami gdy z rachunkiem im daleko tworzą dzieła wiekopomne i brakuje im na mleko.

Lekarstw ze zdań – nie ma co brać i maści ze słów robić, na świecie życie ciągle trwa, jak woda i jak ogień. Bo ciepło w pocałunkach jest; są chłodne i gorące. Jedne lodowy mają gest, a w innych świeci słońce. O pierwszych czasem wspomni ktoś, a drugie chwalą w pieśniach: rozpoczynają w życiu coś, rozdają karty – ekstra. Do życia dolewają barw, by noc wraz z dniem pomieszać, opróżnią namiętności barć, pieszczotą kusząc we snach. Gdy żar miłości w chłodzie zgasł, i nic nie wskórał trunek, w trumience z uczuć utkwił gwóźdź – ostatni pocałunek. Zastrzyk z sentencji tu nie w smak. Zsumują zaraz – patos! Smakujmy każdą chwilę dnia, aż przyjdzie nasze lato.

Mój podmiot odbierał życiejak niezrozumienie relacji.Liczy się stosunek do egzystencji,wolność odbioru do cierpienia.I która ścieżka nadać mumoże sens i wartość czasu,który przemija banalnie,niewidocznie jak Onz braku adekwatnej reakcji.Dlatego waży się kształt,jak cel wyraźny, niespełniony.To sens kształtu wskaże muwszystkie drogi samokreacji.To nadać się może na...rzeczywistość cierpieniaz właściwego odbioru.

,, Winna '' Topię się w poczuciu winy, Ty, twój uśmiech, twoje miny... Daj mi powody by nabrać powietrza, A przysięgam, zrobię to pierwsza, Chcę błąd naprawić, a komplikuję, Zamiast naprawić, wszystko zepsuję, Każesz mi odejść po tylu latach ? I tak też zrobię, tak, będę płakać. Wiem, że też będziesz, Wiem, masz uczucia, Tęsknię za tobą, Gdzie mam Cię szukać ? </3

mój ostatni wiersz pomyłką natchniony przez omyłkę nastrojony a ja egzaltowanym gestem i górnolotnym tonem wymyślam jemu czemu się narodził zewsząd ataki, a skoro już istnieję nadam sobie sens i cele będę wiecznie żyć ze mnie będziesz kpić wszystko będziesz wiedzieć

Hmm... z jakiegoś powodu przypomniały mi sie Liryki lozańskie ale może jestem dziwny i romantyzm mnie już wypaczył. ;)

Miłość Na płótnie mego życia swoje sny malujesz I sprawiasz, że rozkwita zwiędły kwiatów ogród, Co śniąc przez całe wieki czeka na twój powrót W nadziei, że cierpienia blaskiem twym osnuje. Na płótnie mym ożywiasz martwą już naturę I swego ogrodnika w barw zabierasz podróż, By dawno już złamany kwiat uczucia odrósł I wiecznie nasze serca okrył gwiazd laurem. Na płótnie tak podartym, pełnym dziur i skazy Malujesz swym dotykiem i zapachem rajskim Tę cząstkę z głębi serca, która umie marzyć, Gdzie malarz do sztalugi szepcze swoje bajki. Lecz kiedy płatki kwiatu pychy żar poparzy, Zapłacze blade płótno, pełne łez malarki. ---

Mała rada. Jeśli chcesz żeby komentowali Twoje teksty, komentuj innych, pozdrawiam :)

Malowniczy, melancholijny wiersz. Bardzo mi się spodobał. jestem ciekawa dalszej historii chłopca. Przedostatnią zwrotkę minimalnie bym zmieniła. Nie do końca rozumiem co jest rześkie jak rosa? chwile mgłą ciepłana rześki jak rosaspadały światz miłości bez końca! lub chwile mgłą ciepła rześkim jak rosa spadały w świat z miłości bez końca Pozdrawiam

Zwykle poza głosikiem, lubię także wpisać się wybranej osobie. Tak powinno to chyba funkcjonować. Życzyłabym sobie także, abym umiała zachęcić inne osoby do większej, niż tylko wrzucenie swojego pisania na listę, jako kolejny wiersz. Tyle dygresji, mam nadzieję, że nie uraziłam. Co do wiersza powyżej, moim zdaniem, jest bardzo depresyjny i... skrojony 'na miarę'. Czytam bez słowa.. "rwistej".. i wówczas.. kolejny wers zasugeruję przenieść wyżej.? co Ty na to.? Utopię, czy zatopię się w sobie, niby to samo, jednak zasugeruję nieśmiało drugi wariant, jako daleko idące przemyślenia bohaterki... Ale .."oddech" Twój. Pozdrawiam.

życiem znużona, złudzeń pozbawiona pięknymi marzeniami znowu się odurzę na dłużej

Ma okultystyczna dusza Prowadzi do niebios Stworzonych przez samą siebie Rozwija i daje moc Moc nie tylko do życia A zrobienia rzeczy nierealnych Pokazuje wewnętrzne piękno Które niektórych może przerażać Dla mnie jest czymś więcej Mianowicie sensem istnienia

nasączam duszę rozbitym szkłem by zapomnieć o zdarzeniach które kroją osobowość na kawałki jestem przepaścią weteran wojny wewnętrznych światów

zrywała skórę z myśli porównując co jest a co być mogło kreowała rzeczywistość jak sprzed początku pamięci bez wiary że zamieniam się w starca oddycham pod wodą mam talent do ucieczek w pomarańczowe światło i chowania w przyzwyczajeń odnowionych wnętrzach

,,Wola'' Chcę twoich dłoni, Złap mnie, spadam, tonę... Potrzebuję twoich ramion, Niech obejmą mnie, nie skoczę, Nie chcesz mego głosu, więc zamilknę na zawsze, Ale błagam zostań, na moją mękę patrząc...

ten świat nie jest zły mimo że wady ma czasem pokazuje kły lecz lubić się da jedyny który mamy inny nas nie otacza po swojemu kochany słabości nam wybacza nie mówmy o nim źle cieszmy jego obrazem prowadźmy uczciwą grę niech będzie nam okazem uśmiechajmy się do niego miewajmy miłe o nim sny mówmy więcej radosnego rozumiejmy intrygi i mgły

Gdybym był słońcem na niebie Me promienie padałyby tylko na ciebie Rozjaśniłyby twe rumieńce na twarzy Pomogłyby ci wyjść z cienia chandry Gdybyś tylko zrozumiała, że bez powietrza żyć nie można Wierzę, że zrozumiesz moje uczucia I, że choć nie widzisz powietrza Zaczniesz go czuć jak ja

Skąd się bierze nienawiść? Wyrasta z niemocy, gdy brzasku dnia nie widać w nieskończonej nocy, gdy głos nie budzi echa i kłamią prorocy. Jak się rodzi nienawiść? Rodzi się powoli, gdy rana rozjątrzona coraz bardziej boli, bo na nią zamiast plastra kładą bryłę soli. Czym się karmi nienawiść? Żywi się rozpaczą, gdy słowa najważniejsze dziś już nic nie znaczą, gdy nad trupem nadziei czarne wrony kraczą. Jak pokonać nienawiść? Uciekaj do słońca, tam, gdzie dni ciągle nowe gdzie droga bez końca, gdzie świat wciąż niepoznany, a czas – twój obrońca.

Coś twojego, ja bym tego nie zmieniała, sentyment ;) Piękna gra słowna i przekaz

Jednocześnie oczywiste i niezwykłe słowa. Pokazują dualizm ludzkiej fizjologii. I od tego można teraz mnożyć metafory. Dziękuję za inspirację!

Tak dobrze zakamuflowany, a jednak go czuć.

Nie wiedziałam, że to Twój pierwszy utwór, spuściłabym z tonu. No ale, w końcu może docenisz to, że chciałam dobrze. Zatem życzę powodzenia :)

Pozbyłabym się "Me" z drugiego wersu, za bardzo przypomina mi meeeczenie owiec. Brakuje jeszcze tweee. Oktawianie, czy mówisz na co dzień: Nie wiesz gdzie są me rękawiczki? Nie mówisz raczej - nie wiesz gdzie są moje rękawiczki? Pomyśl proszę o tym, przy kolejnym wierszu. Tzw. skrócone formy zaimków sprawiają, że wiersz jest sztuczny, nadęty, a chyba nie chodzi Ci o taki efekt

Całość oczywiście świetna, ale w pamięć zapadnie mi najbardziej przerzutnia: "Mój podmiot odbierał życie/ jak niezrozumienie relacji".

Masz rację Alicjo :)

Znam to znam, stety niestety.

O widzisz. Końcówka najlepsza. Ja tam bym niczego nie poprawiał. Chciałaś cos tym wierszem wyrazić i skoro jest jakiś tam niedoskonały to niech już taki zostanie. Wrócisz do niego z wielkim sentymentem.

Oooooj. Ostrzeżenie bardzo wyraźne. Możesz się zakochać ale pamiętaj, że jestem silna... i znajdę cię... ;)))

Wiosna, ach to ty:) Bardzo ładny, rytmiczny sonet. Z przyjemnością przeczytałam.

Bardzo mi miło ! Cieszy mnie że ktoś to czyta ;)

Właśnie dziś rano kupiłem gitarę :) Kupiłem ją z myślą o tym, o czym piszesz w tych kilku wersach. Dla mnie jest to wiersz dnia ;)

Witam - zostawiam tobie pole działania - Ale pomyśle przy okazji coś podpowiem. Pogodnego dnia ci życzę i weny.

Witam - słodko to wszystko brzmi - mama chyba ulegnie... i będzie o niego dbała bo dzieci to dzieci.... Radości życzę.

Trochę niepokoi mnie wyobrażenie całkowitego własnego spełniania się w drugiej osobie.., niepokoi mnie chyba dlatego, bo oznaczałoby zatracenie siebie samej... "Kochaj innego/bliźniego,, jak siebie samego" - temu chyba chciałabym być posłuszna i to spełniać - czuć miłość w relacji, płynącą w obie strony, a więc jednoczyć się w niej, a nie zatracać... Ale to tylko moje aktualne odkrycia i przemyślenia, zdaje sobie sprawę, że twoja droga może być inna. Życzę Ci coraz więcej jasności w odkrywaniu jej. :)

Bardzo dziękuję, jestem pod dużym wrażeniem, napisałam dziś 2 wiersze, ten, jeszcze jeden, ogólnie moje utwory z wczoraj tez bardzo dobrze interpretujesz chociaż są w nich ukryte przekazy z którymi mam powiązanie tylko ja i moje życie prywatne. Mimo to czuję się naprawde dobrze zrozumiana i zwracasz na takie szczegóły uwagę, bardzo dziękuje ♥

"Wola" to chcenie tego, czego się potrzebuje.., tak odczytuję ją w Twoim wierszu. W tak wielkim cierpieniu rozpoznajemy to chyba bardzo wyraźnie, bo ona dosłownie krzyczy o pomoc. I najpierw krzyczy o nią do przyczyny cierpienia, chcąc by ustąpiła... Często jednak nie jest możliwe, co zmusza, do szukania i znalezienia pomocy gdzie indziej, też w sobie samym. Wierzę,, że jest to możliwe. I Tobie życzę tej wiary. Pozdrawiam :)

pomarańczowy.kocie cieszę się, że miło nawet tylko z kwiatami polnymi. No cóż, z braku weny tylko na tyle mogłem sobie pozwolić w tym dniu. Pozdrawiam :-)

Wiesz co, jeszcze jedna mała podpowiedź. Jak dodajesz nowy wiersz, to podajesz tytuł tam, gdzie jest ramka na tytuł. Nie musisz go powtarzać drugi raz, bo on zawsze będzie nad Twoim wierszem. Powodzenia :)

Witam - ciekawe - mam wrażenie jakbym był na przesłuchaniu - Poczekam jeszcze troszkę bo może jeszcze dopieścisz. Pomysł uważam za udany. Pozd.

Tekst z potencjałem, Przeczytałem kilka razy, po swojemu. Moim zdaniem wymaga lekkiej korekty, głównie razi mnie "enterologia". Można wicisnąć z tego tekstu więcej wiersza. :) Pozdrawiam kkk

tak czasem trudno zaufać :)