Cała aktywność

@Berenika97 @Stary_Kredens dziękuję drogie Panie za ślad i refleksję. Zmieniłam tytuł bo wprowadza nową przestrzeń. To też tekst o dojrzewaniu i ten wątek mnie prowadzi. Dobrego dnia. Bb

@hollow man w sąsiednim wątku szminki sprzedawałem - czerwone, ale wyszły...

@bronmus45 doceniam Twoje starania o czystość gatunku, ale upominać też można z życzliwością. Pseudoliterat Pseudoliterat z Krowodrzy krakowskiej Co miłością pałał do Poświatowskiej Limeryk składał w trudzie I szło to tu mu jak po grudzie Pogubił się w deklinacji polskiej

@violetta oj oj

@Charismafilos - prawdę o sobie ...

@hollow man oj miłość cię napełnia:)

@hollow man łopanie.... to ja odpadam... może jedynie jakie G Force ;)

@bronmus45 tak proszę, daj mi inspirację na kolejny limeryk :)

@Charismafilos Bracie, czas zatem na wierszyki z zakresu fizyki posteinsteinowskiej ;)

@Charismafilos - mocno się zastanawiam, od kiedy to przedstawiasz się, jako Polak? Czy tylko tak - dla hecy - masz ochotę wypróbować naszą cierpliwość?!!

@hollow man Bracie, ależ Ty się liryczny zrobiłeś!!! :)

@Berenika97 Świetny tekst o egzystencjalnym osamotnieniu i milczeniu Boga !!! Glina bez rzeźbiarza. Nie wie, czy to już jest koniec, czy tylko porzucenie. Pozdrawiam

@Witalisa egzystencjalista ten jeden, krytyczny ;)

klękam przed nią czcić czy kosztować za oknem wiatr mierzwi zieleń

@bronmus45 dzięki za korektę, merytoryczną - zawszę przyjmę. Uszczypliwość o Rosji mogłeś sobie darować. Pozdrowienia od Ryszarda ;)

mrówki pod tarasem wyrzeźbiły pustkę jestem tam z nimi wypełniam przestrzeń między czekaniem a cząsteczkami kurzu świat przychodzi od niewidzialnej strony tak bardzo chciałbym już tylko patrzeć w twoje oczy

@Christine Bardzo dziękuję !!! Świetnie to ujęłaś. To chyba taka natura człowieka.

Z korespondencji dwóch filozofów: Czyżby Pan myślał, że potraktuję poważnie kogoś, kto w swoim liście nawet nie wspomniał o pierwszym śniegu?

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Wróżby są jasne — najwięcej zyskają kruki. @Christine Bardzo dziękuję !!! Najgorsze przyjdzie, jak trzeba się będzie zmierzyć z konsekwencjami.

Po Mazurach księgowa żegluje, bez urlopu, więc zdalnie pracuje. Lecz gdy silnie wiać zaczyna, czasem myli się dziewczyna, więc wszystko od początku księguje. # Po Mazurach tłumaczka żegluje, bez urlopu, więc zdalnie pracuje. Ale gdy silnie wiać zaczyna, języka w gębie zapomina, wtedy migowym się posługuje.

Raz na skrzyżowaniu gór unosiły się chmury, z których powstały góry I przyszedł który, który miał unieść góry jednym słowem Wziął wszystko na głowę Jak Atlas trzymający Wszechświat na swoich barkach Będąc ukrzyżowany wszechświatem Gdzie jego gwiazdy przebiły mu dłonie i stopy Wypalając w nich płomień, z którego wyszedł promień Oświetlający czarną nicość między planetami Tak że stała się biała Jak mleko, z którego wypływa rzeka Wpadająca do oceanu miodu Na którego dnie znajdują się monety

Bardzo dobry tekst. Lubię opowiadania, które nie próbują na siłę wzruszać, tylko zostawiają czytelnikowi miejsce na własne myśli. Najbardziej uderzyło mnie zdanie o tęsknocie nie za nim, tylko za kobietą, którą przy nim była. A końcówka z 'dzień dobry' jest z tych, które po przeczytaniu jeszcze chwilę siedzą w głowie. Świetnie napisane!

@Berenika97 Historia na pewno uczy, aby być ostrożnym w projekcji swoich marzeń/życzeń :) Pozdrawiam @Christine Bardzo dziękuję !!! Odwieczny spór realistów i romantyków :) Pozdrawiam

105. Kości bogów spadły gdzie indziej (narrator: grecki najemnik w służbie Aleksandra) 1. Pilnowaliśmy kamieni. Nawet kozy omijały to miejsce. 2. Śmialiśmy się z fortu. Stare psy też lubią udawać młode. 3. Mechanikos* narzekał, że tu nie ma kogo miażdżyć. 4. Wieść przyszła zadyszana, potknęła się na progu: „wszyscy wybici”. 5. Grecy z garnizonu poszli w piach — jak bydło w rzeźni. 6. My zaś żyjemy, bo ktoś źle narysował mapę. 7. Bo bóg losu rzucił kośćmi i zapomniał o nas. 8. Teraz czekamy na króla — wybawcę albo grabarza. *mechanikos - inżynier wojskowy. Tutaj ironicznie o operatorze katapulty. cdn.