Cała aktywność

w odłamkach zwierciadła łąkę zrodziłeś ziemia czarna i strumyk płonie że niby co że to już koniec kwiaty zwiędłe i złote kłosy białe motyle złem nieskalane trup skowronka lecz pieśń została czy miłość powróci przez lustro całe

@Poet Ka ja żyłem w Arkadii” lub „Nawet w Arkadii jestem ja. Memento mori- pamiętaj o śmierci. I Ekfraza do obrazów Nicolasa Poussina. Czas przewyższa przestrzeń. Przestrzeń to to co jest, to życie- od do. Rodzimy się wszyscy, wszystkie zwierzęta też z dwoma datami: narodzin i śmierci. Czas to nieskończoność to wieczność. Non omnis moriar"- chcę w to wierzyć. Bo człowiek nie wszystek umiera.

Ada Bzik salowej, Ewo, laski zbada

@Czarek Płatak poezja i sztuka rodzi się w najbardziej zaskakujących momentach takich profanicznych, nawet w oparach dymu Mistycyzm i przyziemność- tak! I domieszka ironii Czarek. Dobry wiersz. Taki Twój

Ezra: duo Po Udarze

@Benjamin Artur dziękuję dziękuję dziękuję 🌹

@Bożena De-Tre Nietsche umarł, Bóg ludziom go wybacza nie pierwszy raz.

Gaiki babki. Iga

A to Mozart raz omota? A to Mozarta kat raz omota?

Pracuję nad prostym schematem analizy tekstu: figura → widmo → liczba → dynamika. Pozwala to sprawdzić, czy utwór jest spójny: figura — kształt i konstrukcja, widmo — słowa kluczowe i emocjonalne częstotliwości, liczba — mierzalne elementy (powtórzenia, napięcia, rytm), dynamika — jak tekst „pracuje” w czasie. Projekt rozwijam tutaj: https://github.com/jbackk-lang/TIMDR (github.com in Bing) 1. FIGURA (kształt) - Jak wygląda utwór na pierwszy rzut oka? - Ile wersów, jaki rytm, jakie przerwy, jakie powtórzenia? - Czy konstrukcja jest zamknięta, otwarta, spiralna, symetryczna? 2. WIDMO (brzmienie) - Jakie słowa się powtarzają? - Jakie pola znaczeń dominują (np. światło, ruch, ciało, czas)? - Jaki jest „ton” tekstu: chłodny, gorący, suchy, gęsty? 3. LICZBA (mierzalność) - Ile jest konkretów, ile metafor? - Ile jest powtórzeń, ile kontrastów? - Jakie napięcie ma tekst w skali 0–10? - Czy liczby (powtórzenia, rytm, pauzy) trzymają się logiki utworu? 4. DYNAMIKA (ruch) - Czy tekst rośnie, opada, zapętla się, przyspiesza, zatrzymuje? - Czy końcówka jest mocniejsza niż początek? - Czy utwór „pracuje” po przeczytaniu, czy gaśnie? Ten wzór mówi, że każdy utwór można sprawdzić, patrząc na jego kształt, brzmienie, mierzalne elementy i ruch — jeśli wszystkie cztery warstwy są spójne, tekst jest dobrze zbudowany

I Nel to jajo tleni

Ą bosą?

Octu las

Motor, e, i sierotom

Myta zaryta

Me muszle, fąfel z sumem

Ken, a na baby dasz? Sadyba "Bananek"

II. Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!) Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach, Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie! Rama mnie bach, spodnie w piach, Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził! Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB, Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg… — Wujek Wołodia? — Wujek Wołodia! Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci! Wujku Wołodia, dokręć śruby mi! Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig! Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi! Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub. A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób! Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha! Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha), kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub! Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić! Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić! — Wujek Wołodia? — Wujek Wołodia! Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci! Wujku Wołodia, dokręć śruby mi! Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig! Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi! Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny! Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny! Wujku Wołodia, d dokręć śruby! Wujku Wołodia, d, dokręć śruby! Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud, Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi! Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub! Wujku Wołodia, kręć aż po sam.... Grób! III. [...] „To minie, jak nad Moskwą majowa burza” Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy, Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach! Jak korytarze ponure Łubianki, Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr, Jak niesforna sfora federalnych majorów, Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz, Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu... To na pewno minie, Minie jak zły sen! Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb, Ślady na dłoni rażonej paralizatorem, Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb, Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora! W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los? Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb... Uwierz mi, to też minie! Jak swastyka Ruskiego Mira, I dym pożarów niesiony przez wiatr, Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera, I policyjna suka nabita dziećmi po dach! I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow, Paragraf 228 i kocioł o piątej, I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący, Gazując kobiety, chłopców i brzdące... To wszystko minie jak inne miesiące: Jak grudzień, styczeń, luty, maj… Minie, bez wątpienia minie! Na razie w to im graj Ale to ich już ostatnie pląsy! Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb, Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora, Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb, Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora! Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz! Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę; Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp, A dziś milczy jak grób: Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup ! Wszystko kiedyś minie! I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram, A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu, Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak, I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg… W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los? Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd! Uwierz mi, to też minie! To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie, Za godzinę, za chwilę… To wszystko minie! IV. Hm H7 Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak: Em F♯7 Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan, Hm A7 G Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt… Em in Hm/F♯ F♯7 Hm Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat. Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu, Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu, Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad. Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść: Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu... Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest: Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu – Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu? I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?

@Witalisa dziękuję:)

@andrew dziękuję serdecznie ❤️

podkłada najlepsze kąski karmi słowem obrazami muzyką wkupia się przymila ale to tylko pozór chce na własność zawładnąć właściwie nie mną tylko myśli istnienie ale ale jeszcze nie teraz pewnie uważa mnie za wroga bo gdybym jej nie znał ale posmakowałem i nic to ją najbardziej boli myślała że ... nie trzeba walki wystarczy nie iść z tłumem kochać i rozumieć siebie AI może tylko ostrzyć apetyt utrzymuję dystans 6.2026 andrew Sobota, już weekend

@Poet Ka ... świat kwitnie nawet gdy ... i tutaj szczęścia zaznamy gdy go kochamy jak Ci wspaniali co radość pokazali gdy ... siebie dajemy złote ziarna siejemy ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@_Marianna_W_ 🤣🤣🤣 fajne!

@_Marianna_W_ serdecznie dziękuję 🌹 za wpis:) @brt za polubienie ❤️

Wipowi piwo, piw!