Cała aktywność

Jego gej

@Nata_Kruk Dziękuję za dopowiedzenie. Nie skończylem jeszcze z tym wierszem.

@Poet Ka Bardzo gładko przechodzisz od niewinnej, botanicznej gry słów i tautologii w stylu Gertrude Stein („róża to róża”) do tak potężnego, surowego i bolesnego kontekstu historycznego. Ta gra wielkością liter (róża jako kwiat i Róża jako postać) oraz finałowy „worek kości” robią ogromne wrażenie. Piękny i mądry tekst.

@Migrena Niezwykle zmysłowy erotyk, w którym intymność dwojga ludzi splata się z pierwotnym rytmem natury. Jest u paralela między żywiołem morza a ludzką namiętnością, natura jest żywym organizmem, który czuje i dyktuje rytm. Fraza „nagle tracę krawędzie” oddaje moment, w którym namiętność i bliskość sprawiają, że człowiek przestaje być osobnym bytem. Oddech "nie ma właściciela" i kochankowie stapiają się ze sobą i z nocnym pejzażem. "Skóra zaczyna pamiętać zanim dotyk jeszcze się wydarzy” - to piękna metafora - ciało ma swoją własną intuicję, która wyprzedza myśli. A dotyk staje się „najprawdziwszym językiem”, który potrafi wyrazić więcej niż jakakolwiek rozmowa i który, jak sugeruje puenta, ma szansę przetrwać dłużej niż sama fizyczność. To przepiękny tekst o całkowitym poddaniu się chwili, drugiemu człowiekowi i naturze, a fizyczność jest podniesiona do rangi mistycznego, niemal kosmicznego doświadczenia.

Dziękuję. Mówiąc szczerze, to metaforyka ma głównie na celu slalom między lagorytmami 😉. To też jest pewien znak naszych czasów stety, albo niestety, jak kto woli. Serdeczności. P.S .: Zapomniałem dodać, że będzie z tego piosenka 😁

@Na liniach czasu mowa o odnawianiu, odradzaniu się oraz o możliwości budowania zgodności ze światem

@LessLove

@viola arvensis Genialny! Czytam to, leżąc na kanapie (oczywiście odkładając inne obowiązki na następne dni, jak dobrze, że jest niedziela! ) i czuję głęboką duchową więź z tym tekstem. W świecie, który każe nam ciągle biec i realizować cele, ten wiersz działa jak idealnie schłodzone martini. Świetna jest płynność i lekkość formy, która idealnie kontrastuje z treścią. Piękna pochwała świętego spokoju! Przeczytałam, polubiłam, stery też rzuciłam. Wiersz w punkt trafia, bez dwóch zdań, czas na relaks, a nie plan!

Taki zwiewny ci wyszedł baśniowy ten wiersz ;) super

@Na liniach czasu serdecznie dziękuję ❤️

Piękna opowieść, bardzo zmysłowa :D

@andrew wystarczy do Niego z otwartym sercem przyjść 🙂

Zszyłam gwiazdy na niebie Nie pozostawiając żadnych Czarnych dziur w głowie Poukładałam gradientem Szczęścia i nostalgii Myśli wieczorne Lekko sprane We śnie

@Migrena wobec powyższego mam cichą nadzieję, na Twoj powrot - do wiersza 🙂 Bardzo dziekuję za wynoszenie pod niebo, zawsze miło być tam na chwil kilka.

@Migrena Oczywiście już pakuję do torebki :D

– Czy pan wierzy w istnienie Krasnoludka? – Coś pan. W Krasnoludka? – Tylko grzecznie pytam. – Krasnoludek nie istnieje. To wredna bestia. Nie zapobiegł nieszczęściu. – No przecież nie mógł zapobiec, skoro go nie ma. – Myśli skubany, że jak nie istnieje, to wszystko może. Nie cierpię go. – Widzę, że nie jest panu obojętny. I to bardzo. – Coś pan! Mam go tam, gdzie słońce nie dochodzi. – To dlaczego pan ciągle nawija na ten sam temat i przeczy sam sobie? – Na jaki temat? – Na temat Krasnoludka? – Mam powód. To wredny typ, z wrednej bajki. – Ale przyzna pan, że nielogicznym i psu na budę jest, mieć pretensje i obwiniać o wszystko, Krasnoludka, który nie istnieje. – Bo nawet dupek istnieć nie chcę, robiąc mi na złość. – To w końcu pan wierzy w istnienie Krasnoludka, mając do niego pretensje, czy pan nie wierzy i też ma? – Też mam i proszę mi więcej nie zadawać bezsensownych pytań. Na pewno pana, Krasnoludek na mnie nasłał. Już ja swoje wiem. – Widzę, że ma pan ładną, żółtą koszulę na sobie. – Dziękuję. Rzadko ją piorę, żeby kolor nie zmatowiał. – No tak. Rozumiem.

@Migrena pięknie napisane- z pasją a zarazem z delikatnością. Całość to jeden wielki, głęboki metaforycznie obraz, pulsującego życia i romantycznej milości. Gdybym była marzycielką, to bym się pewnie rozmarzyła i w marzeniach na bazie wiersza, rozpłynęła... Do Twojej poezji chce się wracać i wracać- ciągnie jakaś siła, jak fale do brzegu...

@Migrena plus do Gertrudy Stein nawiązanie jakby reinterpretacja nie znaczenie podstawowe słów tylko znaczenie poprzez formę- jednakowość słów lub ich podobieństwo czyli gry słowne, styk słów, znaczenie przez kontekst @Poet Ka no i dzięki temu dekonstruujemy ideologię, odkrywając nowe znaczenia i konteksty! a choćby i tylko forma... brzmienie...na początku było @Poet Ka socjalizm wtedy pada, ale nic to, skoro pada i faszyzm!

Ech, gdyby tak jedna miłość, a nie lubości. Żeby tak kochać jedną, a nie wszystkie miłostki. Ech, gdybym tylko wiedział, jak to pogodzić. Straszy mnie dzień, że miesiąc już minął. A kresu podróży nie widać i cel się gdzieś rozpłynął. Ech, gdybym tylko wiedział, jak to pogodzić. Jak przyjemnie jest czekać, odjeżdżać i się nie spóźnić. Ech, gdyby tak jedna randka, i nie w ciemno. Może połączyłbym uczucia te wszystkie w jedno. Jak piwa w upalne dni piłbym z jednego kufla. Ech, gdybym tylko wiedział, jak to pogodzić.

@Migrena ... morze nieskończoność daje i odbiera przyplyw odpływ nie gra jak my potrafimy kocha zawsze na całość w zmienności ofiaruje siebie bez retuszu do końca nawet gdy nie widać słońca bądźmy podobni ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

@Bożena De-Tre @Witalisa dziękuje wam bardzo i pozdrawiam serdecznie. Miłego popołudnia:)

@Berenika97 Rewelacyjny kawałek, tym bardziej ze na zakończenie tekstu. Całość skłania do refleksji. Każda strofa niesie głębszy przekaz. Świetne pisanie.

@karenka... dziękuję za odwiedziny i cieszę się z twojego odczytania treści... :) Dziękuję, także pozdrawiam.

@Migrena Dziękuję. Fajnie, że do mnie zajrzałeś. Pozdrawiam:)

@Migrena 🌻