Cała aktywność

@LessLove Ach, „Fatina”... jak to pięknie brzmi! Słownik włoski chyba jednak zostanie na biurku na dłużej. Niesamowita historia z Twoimi przodkami! Co do wspólnego grania – bardzo chętnie! Ja wyciągam z szafy moją mandolinę, a Ty podpowiesz, w jakiej tonacji zaczynamy. Grazie di cuore za tę piękną rozmowę. Teraz już naprawdę czas na buona notte! @jan_komułzykant Maestro kiedyś pisał mi sonety - to piękna odmiana, a mnie nie bardzo wychodziły - stąd wziął się wierszyk, dziękuje serdecznie :)

Normalnie... la dolce vita u Ciebie Alu. I poza Druppim tyle włoskiego u mnie :) Ale jak widzę maestro u Ciebie po sznureczku chodzi, znaczy tańczy. I dobrze :)) Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka Auguro lo stesso anche a te. Ma so che non andrai a dormire tanto presto, Fatina. Może zagramy coś kiedyś razem? @Alicja_Wysocka Dovrei parlare questa lingua. I miei antenati polacchi la parlavano in Polonia dal X al XV secolo. Bilingue.

@Jacek_Suchowicz Pamiętam Jacku. No i pięknie wyszło i to jest 100% Twoje, brawo :)

@LessLove Skoro słownik mocno ściśnięty w dłoni, a włoskie słowa płyną tak gładko, to znak, że mój mały wieresz spełnił swoje zadanie. Bardzo dziękuję za te piękne słowa i uroczy komplement. Ślę ciepłe, muzyczne pozdrowienia i życzę... buona e serena notte!

@WarszawiAnka a jak myślisz? :))) @Alicja_Wysocka pamiętasz ostatnią naszą rozmowę, którą zakończyłaś: "napisz sobie sam - też potrafisz" i próbuję ... dzięki :))) @jan_komułzykant nawet nie śmiałbym zapytać dzięki:)))

mordy ma nieco pejoratywny wydźwięk w stosunku do reszty tekstu. Może "twarzy"?

@Alicja_Wysocka Ślicznie i dydaktycznie - ściskam słownik w dłoni... "Come desideri, bella signora, e ancora più bella.

@Jacek_Suchowicz Kapelusz z głowy może warto by zapytać, przed koncertem, czy nie znajdzie czasem chwili Pani Geppert?

srebrzysty woal Drogi Śmietankowej lśni wśród korali planet na jednej z nich na ulicy Sezamkowej ciasteczkowy potwór gra na klarnecie a w oddali... Droga Kefirowa! co za dziwny monumentalny zbiór gwiazd! jest ich więcej niż bloków skalnych w egipskiej piramidzie mrugawica gwiazd... na Ozyrysa! teleportujmy się do Drogi Jogurtowej!

Sprawdź ten wymiar Niewymowny No chodź, sprawdź... Analitycznym okiem W swobodności jest cisza, która przyspiesza miłość Nareszcie Naręcze kwiatów Słona ozdoba

Może taki palindrom: z mord Nila pika też om.

Ma na miotle te: hotel to im, a nam?

Ar beczkowóz ów 'ok - z cebra.

@Jacek_Suchowicz Czytając Twój wiersz, od razu usłyszałam muzykę – to gotowy tekst na mądry, dojrzały przebój. Pięknie przypominasz o tym, co w życiu najważniejsze. Cudownie się złożyło, że nasze utwory spotkały się obok siebie na portalu. Skoro przypadkiem obojgu nam chce się dzisiaj śpiewać, to znak, że poezja ma niesamowitą siłę przyciągania! Wielkie brawa!

Czy to piosenka? :) Pozdrawiam

@aff, Dziękuję za tak obszerny komentarz. :) Z przyjemnością przeczytałem. ;) Również pozdrawiam.

jedno pytanie don maestro przecudny głos, bella canzone tonacja wielce nietrafiona - akurat dla mnie tańczyć sonet więc pianissimo, delicato z nieśmiałym przyszłam tu zamiarem - czy mogę prosić o odmianę una canzone per cambiare?

@Tadeusz Koch Mądre.

@jan_komułzykant, Dzieki! :) Pozdrawiam.

nie umiemy jej na co dzień pielęgnować wciąż podlewać ciepłym słowem czułym gestem lub w niej dostrzec jakiś miły nowy powab może szepnąć najważniejsze to że jesteś rozmyślamy co zostało dziś po latach rozckliwiając nad płomyczkiem gdy się tli już nie zdolni by pod niebem słodko latać a rocznice zakreślają krągłe dni na okazje odłożone wszystkie żale aby przelać przepełnioną czarę chwil czułostkowość nie przywróci uczuć wcale słowo kocham wśród frazesów pustych tkwi nie umiemy jej na co dzień pielęgnować wciąż podlewać ciepłym słowem czułym gestem by przestała w naszym wnętrzu gdzieś się chować zamieszkała wśród kuszących spojrzeń westchnień pozszywajmy z kawałeczków niedomówień niech ją wzmocni piękna nitka z ważnych zdań co sens nowy wszelkim czynom nadać umie i rozpali w chłodnych sercach nowy żar w szczerych gestach w duchu skruchy i pokory wszelkie żale wyrzucajmy wnet na bruk przebaczeniem zrozumieniem duch odnowy niech ożywi naszą miłość sprawi cud już umiemy ją na co dzień pielęgnować wciąż podlewać ciepłym słowem czułym gestem niechaj kwitnie najpiękniejsza świeża nowa i z radością nam oznajmi znowu jestem

@wiedźma Jestem pełen pokory dla Twojego odczytania. Wszystko przyszpiliłaś,. Ale Czarownice tak mają. Dziękuję Ci :-)

@LessLove Dla mnie to wiersz w czterech odczytach . Wnioski: 1. mądrość- nikt nie zna wszystkich odpowiedzi. Mądrość to przyznać się i iść dalej. 2.Przemijanie- oczywiście wszystko przemija. Zostaje tylko to, co zasiane. 3.wiara i nadzieja - nawet jeśli coś umiera to zawsze jest promyk nadziei pod nowe. W new sequelu ludzkości... - to jest początek. Trzeba mieć wiarę. 4. O poecie- smutne trochę, bo artysta żyje i maską i prawdą .Prawdziwa sztuka jest ukryta. Każdy poeta , artysta żyje podwójnie. Trochę schematycznie dziś ;) Pozdrawiam

@Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki 🙂

Krąg życia. Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.