Cała aktywność

@Berenika97 A tak liczyłem na wnikliwą analizę. :)

@Simon Tracy Po tagach poznaję, że jest to ciekawy utwór. Wrócę jutro. :)

@andrew https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.facebook.com/zslitww/videos/%EF%B8%8F%EF%B8%8Fhit-studni%C3%B3wki-2026%EF%B8%8F%EF%B8%8F-oto-najbardziej-epicki-balet-w-historii-naszej-szko%C5%82yje%C5%9B/838685049174608/&ved=2ahUKEwiP0r2E8K6SAxVLJxAIHefyEFYQwqsBegQIFxAB&sqi=2&usg=AOvVaw1XgQL-R-WHUZ5cudWFhB8-

@Simon Tracy Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@huzarc To wiersz, który wymaga powolnego czytania - każdy obraz jest wieloznaczny. Obłok wykuty deszczami, skała z pulsem, przecięta ryba - wszystko tu jest jednocześnie materialne i metafizyczne. Szczególnie intryguje mnie to napięcie między wiarą a cielesnością, między kapłanem a lupanarem. Jakbyś badał granicę między tym, co święte, a tym, co ludzkie - i pokazywał, że może ona wcale nie istnieje. Trudny, ale fascynujący.

Koty umieją odzwierciedlić wszystko za pomocą spojrzenia i ruchu, przynajmniej moja kicia taka jest.

Wszyscy wraz jesteśmy, tu Izabella mi Wytłumacz, wyjaśnij, jak czujesz się za nim Pakunek słów własnych, zapłon i dynamit W ładunku emocji poniesie falami. Ja jestem przypadek, a na mnie laminat. Nie ode mnie wybór, a za mną lawina. Zapałki na stole. Nie baw się słowami. Mande mande flore, o. Iza bel la mi.

No, wina! Pozdrawiam 🌼

Podrzuć linka - pośmieję razem z Wami. Ja bym tam lata nie budził, bo jak przypierniczy to nie będzie się gdzie schować :-)

@Simon Tracy Dziękuję pięknie❤️ @Berenika97 dziękuję🥹❤️

@Lenore Grey Ptak i jego odbicie jako antypody - piękna gra perspektyw. I pytanie o antypody, o drugą stronę - filozoficzne i lekkie zarazem. Urzekły mnie "te mapy w skorupce pamięci" - to świetny obraz tego, jak nosimy świat w sobie. Niezwykły wierszyk. :)

@Lenore Grey Nie wyobrażam sobie już zmieścić tyle wspaniałej treści na tak małej przestrzeni jak w Twoich miniaturkach. Masz niesamowity talent.

@KOBIETA Kot ma swojego ulubieńca:)

@APM Być wszystkim naraz - pianą, krabem, światłem. Piękna tożsamość bez granic. :)

@Tectosmith Pokazywali dziś maturzystów, tańczyli Jezioro Łabędzie w rozowych spódniczkach.Mężczyźni Pozdrawiam serdecznie Miłego wieczoru @Berenika97 🌻 @Tectosmith 🌻

@Berenika97 tak to jest chyba że poezje trzeba jakoś zakorzenić plastycznie , wtedy łatwiej się odbiera, twoja przypomina srebrną nić którą się wiedzie lub nie gdy nie trzeba.

@lena2_ Piękny jest ten obraz słowa, które błąka się bezdomne, zanim znajdzie swój czas. I ta akceptacja, że nic nie dzieje się przypadkiem, choć rozumiemy to różnie. Szczególnie mocne jest zakończenie - rezygnacja z pytania "dlaczego" na rzecz "po co". To już nie bunt, to szukanie znaczenia. Mądry wiersz.

@KOBIETA Niezależne kotki to kwintesencja kotkowatości. Dziękuję bardzo za czytanie i komentarz, i pozdrawiam serdecznie :-)

@andrew @Berenika97 Właśnie wyobrażam sobie, jak ludzie zakładają różowe sukienki i próbują obudzić lato zapominając, że każda zima kończy się wiosną i topieniem Marzanny. Marzanna też może mieć różową sukienkę, czemu nie. Pozostaje jedynie kwestia muzyki. Pozdrawiam naprawdę ciepło.

Na krytykę trzeba być jednak uodporniony, bo dzięki niej można rozwinąć warsztat, czy unikać popełnionych raz błędów. Reakcje autorów są jednak różne. Niedawno autorowi limeryka zwróciłem uwagę, że to nie limeryk, a odpisał, że poezja to nie matematyka. OK, dla mnie nie ma problemu. Osobiście jestem wdzięczny osobom, które pochylały się i nadal pochylają nad moimi tekstami, co zabiera czas, a napisanie paru sensownych słów tym bardziej. Czym innym jest krytyka ad personam, której niekiedy jestem świadkiem, a czasami, na szczęście rzadko, także celem. Jest to zwyczajne chamstwo i z krytyką nie ma nic wspólnego. Pozdrawiam.

@bazyl_prost Ale to Ty zacząłeś:)

@Alicja_Wysocka Przeczytałam komentarz @tie-break , jest bardzo rzeczowy i w zasadzie się z nim zgadzam. Nie napiszę więc nic odkrywczego. Zaintrygował mnie w tym wierszu dualizm języka - z jednej strony chłód sopla, z drugiej żar płomienia. Świetnie pokazujesz, że słowa to nie tylko dźwięki, ale niemal fizyczny dotyk, który potrafi "ślizgać się" po emocjach albo precyzyjnie trafiać w sedno pragnień. To bardzo zmysłowa i bliska ciału definicja komunikacji. Szczególnie urzeka mnie ta puenta zawieszona gdzieś w górze, która wie kiedy spaść. Jakbyście obie grały w grę, gdzie liczy się nie tylko to co się mówi, ale przede wszystkim to, czego się nie mówi.:) Pięknie!

@Berenika97 świetne określenia

Są takie dwie rzeki, których źródła nigdy nie wysychają i stają się natchnionym zalążkiem dla spragnionych oczu i ust. Ich nurt bywa monotonny, powolny i sennie wręcz cichy. To znów wody ich piętrzą się na podwodnych, obłych kamieniach. Szturmują spienioną falą poszarpane, podmyte brzegi, liżą szerokim wylewem, osnute mgielnym przymrozkiem łąki i zielone skarpy z rudawymi plackami zgniłej od wilgoci trawy, nad której żywotem pastwiło się jeszcze niedawno w letnim zenicie stojące słońce. Wiry z powierzchni powstałe w dna zagłębieniach, czyhają drapieżnie na ospałe owady i małe rybki. Zatopione gnieniegdzie czarne, połowicznie odarte z godności kory drzewa. Rozsnuwają swe obumarłe gałęzie niczym nachajskie bicze w brudnych, mulistych zakolach. Szumią widmowe liście, sonety o marności bytu. Kto się w to piekło korzeni zapuści, ten żegna się ze światem. A bramą do otchłani są pyski szeroko rozwarte, leniwych, łuskowatych morderców. Co w korzeniach tych uwili sobie, fabryki masowej zagłady. Z falą płynie cały ten brud. Unosi się on z gracją dostojną, Tak by go z daleka dostrzegano i komentowano. By go uznano za sens i piękno. Fale płyną przed siebie bezwolnie. By rozbić się o porzucone, rybackie, połatane łajby. By popełnić samobójstwo na odartych z farby kadłubach. Ich krew wsiąka w wyżartą rdzą stal, zarzuconych i zapomnianych w dno kotwic. Łodzie stukają o siebie. Jak kości, powieszonych szkieletów. Tulą się i ocierają o siebie, jak glisty i robactwo w czerni trumny. Chadzają wesoło po labiryntach, spękanego, rozlanego w sukno gnijącego ciała. Są takie rzeki, których nurty się pięknie łączą. Śmierć i miłość. Płyną zgodnie. Jak siostry bliźniaczki. O tożsamych nawet charakterach. Bo śmierć to miłość i ukojenie. Koniec cierpienia w życiu. Po nic. Jeno by cierpieć i oszaleć. A śmierć jest naszą przyjaciółką najdroższą. Boli ją widok cierpiącego człowieka. Więc go zbawia od żywota. I powołuję do wiecznego mroku, w bezdni spokojnej, zimnej pustki. A miłość to śmierć i szaleństwo. Obłęd, który ma nas za zadanie zniszczyć. Byśmy rozumieli dlaczego, ginąć nam przychodzi. Ze swej ręki, co nią los jednak nie my rozporządza jak ulicznicą brudną. A czasem śmierć przychodzi wieczorem, staję w progu domu w swym płaszczu nocnego dżdżu i mgielnej masce o szkarłatnych ślepiach i błaga byśmy tą miłość zabili. Dla dobra jej i siebie. Serc i umysłów. Bo przecież krwawić jest rzeczą ludzką. I gnić również. Dlatego leżysz teraz w lodowej trumnie z kry Kochanie. Schowana w cichych szuwarach. Tam gdzie śmierć wpada do miłości i miesza się z nią w tyglu szaleńczego upojenia. Powiedzą zapewne. Zamordował ją. Zabił okrutnie. A ja chciałem tylko byś prędzej gniła. Tak rozkosznie na mych oczach. Codzień bardziej romantyczna i piękna. Kusząca bladością trupią. Tak teraz kusisz mnie nimfo w pozie jednej zastygła. Dłonie złożę Ci nad łonem a włosy płomienne rozpuszczę wśród zatopionych liści i traw. Oczy, nabiegłe zastygłą krwią otworze. A usta ucałuję lodowe. Tak Cię spętam w tej chwili na płótnie malując. I pragnąć zgnić i rozłożyć się w larw stadko. Dla tej przeklętej miłości. https://youtu.be/lDpnjE1LUvE?si=FhQvQZpGKM9AwpMp

może powinnaś coś zrozumieć skojarzyć jeszcze raz na nowo poznałaś życie myśleć umiesz i ważyć jak potrzeba słowo połączyć fakty przypadkowe które nie mogły się wydarzyć i podsumować dobrym słowem Panie dziękuję że prowadzisz :))