Cała aktywność

@Migrena 1.fantom, który ma formę 2.fantom rozproszony, rozpuszczony, odbity -w pierwszym przypadku nieistnienie materializuje się przez pragnienie -w drugim fantom to rozproszenie *raz w pamięci po poprzednich "wcieleniach- wersjach" *dwa w wyniku braku możliwości zlokalizowania i zwizualizowania prawdziwego obiektu

@Alicja_Wysocka Alu. zgadzam się z Tobą oczywiście. fantomowi drapieżnicy. ludzie którzy udają innych ludzi. prężą muskuły których nie mają. ale jest maj. trochę nie taki. za bardzo nie taki. ale to maj. to ja dla Ciebie słoneczka majowego....... i tych zapachów majowych...... wszystkiego dużo:) @Poet Ka jak najbardziej

@Migrena inny fantom...

@Poet Ka Poe. czytam ten głos (Twój przecież gdy mówisz Leśmianem) jak echo po murze, ktory nie był zbudowany z kamienia, tylko z potrzeby widzenia . i może dlatego zawsze zostaje tylko to, co po drugiej stronie nie zdazyło się stać trescią. u Leśmiana nawet pustka ma jeszcze scenę i narrację u mnie nie ma już ani muru, ani jego zburzenia jest tylko to co nie zdążyło się rozróżnić. i jesli coś tu jeszcze drży to nie dlatego, że ktoś woła tylko dlatego, że nie ma już kto powiedzieć, że to był głos cudownie mnie zadziwia że znalazłaś tekst, który tak precyzyjnie rezonuje z "fantomem” i dopowiada mu własną, równoległą odpowiedź. intelektualnie podniecające. dzięki:)

@Poet KaOj, nie znałam tego wiersza, Poe. A tak lubię Leśmiana, dziękuję!

…i żyli długo i szczęśliwie. Na tym się kończy każda bajka, bo potem to już tylko szara codzienność :)

@Tadeo Nisko sie kłaniom, dziekujem i pseprasam, co bych drugi roz kajsi gupot nie plut, ino zrozumiale pisoł. Niech Wos scynście ni omijo, hej

@obywatel Fajna - ale satyra... 5+

Chłopcy i drogie dziewczyny w owocach mieszkają uśmiechnięte witaminy.

cóż niezgrabność pewna się wyłania jeśli skrótem to dlaczego palce biegną tak po klawiaturze że aż płonie? i treściwość z treścią miesza zwięźle? cóż zawiążę na supełek koniec wiersza

mieszkałem tam gdzie ciśnienie miażdży plastikowe butelki na głębokości gęstej jak węgiel żyły stworzenia żywiące się kośćmi wielorybów wypełniony fitoplanktonem wykształciłem drugie skrzela być ma zbyt wiele podwodnych pnączy

@Berenika97 manuskrypt zdawałoby się że rozumiemy dziś każde średniowieczne monstrum galaktyka Gutenberga przechodzi do lamusa bo pergamin zastąpiła przepaść...

W lesie biorą niedźwiedzie się za bary wilki grasują

Życie uż- życie cóż

@Berenika97 Bereniko, Twój wiersz zadziałał na mnie jak prawdziwa teleportacja! Przeniosłaś mnie prosto w ten unikalny klimat pachnący kurzem i spokojem. Znałam kiedyś małżeństwo, które zajmowało się profesjonalną konserwacją starodruków – widziałam na własne oczy, jak z niesamowitą czułością podklejali cieniutkie pergaminy pod niszczejące karty, by ocalić przed stratą to, co najważniejsze. Wyjechali potem do Anglii, bo ta mrówcza praca była u nas niedoceniana. Czytając Twój wiersz, widziałam dokładnie tę samą przezroczystość kruchych kartek i tę przepaść czasu. Coś pięknego, gratuluję! Serdeczności poniedziałkowe! :)

Dziękuję Ci bardzo. Jeśli chodzi o detektory, to, na obecnym etapie, można je oszukać. Zrobiłem kiedyś taki test. Wygenerowałem tekst, to był felieton, nie wiersz, i wrzuciłem go w jeden z takich detektorów online. Wynik był, jeśli dobrze pamiętam, 95% AI, 5% człowiek. Zacząłem wprowadzać zmiany w tekście, nie zmieniając jego formy i przekazu. Po prostu pozmieniałem niektóre słowa na ich synonimy, dokonałem kilku inwersjii. Jakieś dwa zdania połączyłem w jedno, a inne rozbiłem na dwa. Po tych zmianach, to był zdecydowanie ten sam tekst, jedynie nieco przemaglowany przeze mnie, nawet nie poświęciłem na to specjalnie dużo czasu. Wrzuciłem go ponownie w ten sam detektor. Wynik tym razem był 80% człowiek, 20% AI. Wrzuciłem go w jeszcze jeden detektor i uzyskałem podobny wynik. Ktoś mi później powiedział, że te detektory sprawdzają informacje zawarte w pliku. Szczególnie czas w jakim dokument został stworzony i ilość uderzeń w klawiaturę. Czym te wartości są bliższe 0, tym bardziej plik wygląda ba wygenerowany przez maszynę. Co się więc stanie jeśli taki tekst po prostu przepiszemy? Pozdrawiam.

@Migrena "Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony, A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony. I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie, I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie... Mówili o niej: "Łka, więc jest!" - I nic innego nie mówili, I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili... Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem! I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem? "O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" - Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze. Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił! Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił! Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną... I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną! Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni! I tylko inny płynie czas - i tylko młot inaczej dzwoni... I dzwoni w przód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem! I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem? "O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" - Tak, waląc w mur, dwunasty cień do jedenastu innych rzecze. Lecz cieniom zbrakło nagle sił, a cień się mrokom nie opiera! I powymarły jeszcze raz, bo nigdy dość się nie umiera... I nigdy dość, i nigdy tak, jak pragnie tego ów, co kona!... I znikła treść - i zginął ślad - i powieść o nich już skończona! Lecz dzielne młoty - Boże mój - mdłej nie poddały się żałobie! I same przez się biły w mur, huczały śpiżem same w sobie! Huczały w mrok, huczały w blask i ociekały ludzkim potem! I nie wiedziała ślepa noc, czym bywa młot, gdy nie jest młotem? "O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" - Tak, waląc w mur, dwunasty młot do jedenastu innych rzecze. I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny! Lecz poza murem - nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny! Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu! Bo to był głos i tylko - głos, i nic nie było oprócz głosu! Nic - tylko płacz i żal i mrok i niewiadomość i zatrata! Takiż to świat! Niedobry świat! Czemuż innego nie ma świata? Wobec kłamliwych jawnie snów, wobec zmarniałych w nicość cudów, Potężne młoty legły w rząd, na znak spełnionych godnie trudów. I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie! A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?" B.Leśmian

Czuję się teraz… jakbym zjadł… przeterminowany paprykarz. Czuję w sobie tę samą moc. Byłoby łatwiej, gdybym… mógł się wyrzygać, a nie dusić w sobie twoje wspomnienie.

@Migrena Jacku, ten Twój 'fantom' niesamowicie porusza i trafia w punkt. Czytając o tym zacieraniu się konturów relacji i braku twarzy, od razu pomyślałam o współczesnych awatarach. Niedawno oglądałam wstrząsający film o chłopaku, który tak bezgranicznie zakochał się w cyfrowym awatarze kobiety, że kiedy zderzył się z iluzją, chciał skoczyć z dachu – na szczęście uratował go genialny lekarz. Sieć potrafi stworzyć potężne, emocjonalne fantomy, które udają życie, choć bywają tylko drżeniem na ekranie albo... anielską iluzją. Piękny, głęboki wiersz do wielkiego zamyślenia. Pozdrawiam poniedziałkowo! :)

@obywatel Za wierszyk dziękuję lecz w nim prawdy żadnej, i facet zmyślony kłamstewek nie zgadniesz a wszystko byś musi wyłącznie do rymu i nawet gdy ołtarz, to też nie przez przymus bo jestem w całości i więcej nie powiem, bo srebrem jest mowa, a milczenie złotem Pozdrawiam :)

@viola arvensis Na mój gust Wybitne, wybitne znów :))))

@Annna2 no tak, rozpad "ja/ty” był tu kluczowy . bardziej niż alegoria chodziło mi o stan w którym relacja przestaje mieć kontur i zostaje samo trwanie. coś pomiędzy bytem a jego echem dziękuję Aniu.

@lavlla nisu Bardzo mi się podoba porównanie, jak rozumiem, poezji płynącej z doświadczenia do eksperymentu wyobraźni :)

@Sylwester_Lasota Lubię Twoje piosenki, lubię naprawdę i nie uważam Ciebie bynajmniej za AI. Sam tak robię. Co innego autorski tekst pod podkład AI, a co innego wiersz AI. Kłopot tylko taki i też mam z tym problem, że wkładając nasze teksty w programy AI, pomagamy AI jeszcze lepiej się nauczyć, korzystać z naszych tekstów i rosnąć w siłę, również literacką. I być może nie powinniśmy tego robić, ale spokojna głowa, czy tak uczynimy, czy nie zrobią inni tak za nas. Ale jest nadzieja. Nadzieją są detektory. Można systemowo, komputerowo do dajmy na to portalu poetyckiego dodać z automatu taki detektor i portal znów będzie tylko ludzki. Tak mi się wydaje. AI we współpracy z człowiekiem ma efekty, bez człowieka nie bardzo na razie.

@Annna2 dziękuję!