Cała aktywność

Witam - Uśmiecham się do chmur, które z wiatrem grają w berka. - romantycznie to brzmi - tak lubię - Pzdr.wieczorowo.

Witaj - gdy wstaje świt ubrany w marzenia - każdemu życzę takiego świtu - miły wiersz - Pzdr.

Witaj - mi się podoba - Pzdr.

@beta_b odważnie, ja jacuzzi uwielbiam, taka kąpiel w słońcu super:) idą upału, człowiek będzie się moczył w jeziorze:) Taki grzech będzie wybaczony:)

@Berenika97 Bardzo dziękuję. Cieszę się, że odczytałaś tę historię właśnie w taki sposób. Chciałem, aby Asterion był nie tylko baśniową krainą, ale również symbolem tego, co każdy z nas może odnaleźć w sobie. Dziękuję za tak uważną lekturę. @Alicja_Wysocka Dziękuję. Może właśnie na tym polega magia Asterionu – że nie znika wraz z ostatnim wersem, tylko jeszcze przez chwilę wędruje razem z czytelnikiem.

Witaj - tak bywa z tym smutkiem - dzięki za czytanie - Pzdr. Witaj - różnie bywa Alicjo z tymi smutkami - ja wolę by mnie nie dotykały - dziękuję że byłaś - Pzdr.ciepłym wieczorem. @Andrzej P. Zajączkowski - @Benjamin Artur - @Gra-Budzi-ka - dziękuje serdecznie -

@Benjamin Artur jeśli to tylko pobudza wyobraźnię i odczuwanie, to śmiało - mnóżmy warstwy do woli 😊

— Kurka. — Nie chce mi się kłócić. — Czyli kurka? — Kogucik. — Wiedziałam, że kogucik, a nie kurka. — Nie chce mi się kłócić.

Rycerz jedzie okuty w czarną stal w świat rozwrzeszczany srodze. I jest tam wszystko: i dzień i dal i przyjaciel i wróg i bal pośród sal i maj i dziewica i las i Graal, i sam Bóg w tysiącach fal na każdej drodze. Lecz głęboko pod pancerzem ukryta, za najczarniejszym z pierścieni kucając, kuli się śmierć i wciąż pyta i pyta: Kiedy spadnie klinga uderzając i pęknie żelazna płyta, obca czyjaś klinga wyzwalając, bym przez nią wydobyta z ukrycia, gdziem długo siedziała wreszcie powstając, wyprostowana, odkryta zagrała, śpiewając. I Rainer: Reitet der Ritter in schwarzem Stahl hinaus in die rauschende Welt. Und draußen ist Alles: Der Tag und das Tal und der Freund und der Feind und das Mahl im Saal und der Mai und die Maid und der Wald und der Gral, und Gott ist selber vieltausendmal an alle Straßen gestellt. Doch in dem Panzer des Ritters drinnen, hinter den finstersten Ringen, hockt der Tod und muß sinnen und sinnen: Wann wird die Klinge springen über die Eisenhecke, die fremde befreiende Klinge, die mich aus meinem Verstecke holt, drin ich so viele gebückte Tage verbringe, daß ich mich endlich strecke und spiele und singe.

@Gosława mistrzowskie obrazy. To prawda, że najczęściej nie jest czarno albo biało, a wlaśnie szaro. Przykro mi z powodu kradzieży, głowa do góry! Pozdrawiam❤️

@Wiechu J. K. Dla mnie to wiersz o czymś co było wcześniej i teraz się obudziło. Przychodzi mi na myśl wspomnienie może jakaś zakończona relacja, może uczucie ...Ma klimat czasu, który się wlecze.. przyszło mi też do głowy, że może to o samej wenie do pisania...Dla mnie ma taki wydźwięk, że nieważne gdzie się idzie skoro w środku jest się uśpionym. Zastanowiły mnie wrony, które są zwiastunem., to one znały prawdę od początku. Same wrony zasugerowały mi, że może czas obudzil wspomnienia po kimś, kto umarł lub odszedł w inny sposób. Coś się skończyło. Pl żyje zwolnionym tempie, uśpiony. Świetny wiersz, wzbudził refleksję, dziękuję

Grzeszę codziennie, od nowa i będę wyklęta, nie schroni mnie anioł, ni piekła udręka, nie mogę nasycić, zatrzymać się w drodze, ni kara, nagroda tu nic nie pomoże, nie dalej, nie bliżej, nic z reguł ogółu, prawd wiary, tradycji i nikt z ludzi tłumu zatrzymać nie zdoła. Nie wyrwie mi serca, ni myśli tych z czoła, że jestem szczęśliwa! Gdy wokół mordęga się szerzy i trwoga. Czy jestem szalona?! PS Tekst starszawy. Stan w równowadze chwiejnej.

@Charismafilos Można by na wzór matrioszki pokusić się o trzecią warstwę. Ciekawy zabieg. Pozdrawiam.

@viola arvensis wrażliwość to wielka siła a nie słabość to diament świat go potrzebuje by wiedzieć że można inaczej ... Piękny wiesz! Uściski 🦋🦋🦋

@Leszek Piotr Laskowski lubię, my się lubię, gdy się i jak my się w tej misie... fajny ten wiersz z przymrużeniem oka. Pozdrawiam :))

Dziś od ścian do ścian rozrzuca się muzyka piłka uderza w struny echo odpowiada na ramieniu cztery duchy które plotą rozmową szeroką na horyzoncie miły dzień przechodzi w noc wszystkie te rozmowy nikną piłka nie uderza muzyka nie rozrzuca cisza bo dzień już przeszedł nie wyciągnął złamanych obietnic nie zabrał mroku skończył się i trzasnęły drzwi.

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!! Przed Dahami jeszcze wielka przyszłość, gdy pod inną nazwą stworzą Królestwo Partów. Sami Dahowie zaś znajdą się ostatecznie także w armii macedońskiej, gdzie odznaczą się m.in. w bitwie nad Hydaspesem. Pozdrawiam serdecznie

@Berenika97Sugestywny obraz. Dzięki.

@Kiedy Jest Dzisiaj dom w którym gości Jezusa, udane miejsce:)

@violetta Bardzo słusznie! :)))

Dysonans w impasie. Co rano budzisz się z wielką pretensją, że cały świat nie kręci się dla ciebie. Dzień zaczynasz z krzykiem i napięciem, potem płaczesz i gniew wyrzucasz z siebie. Kiedy w spokoju mogę zbierać myśli, pytam ze smutkiem: o co tutaj chodzi? Czy to jest teatr, który mi się przyśnił, czy w tym szaleństwie nic cię nie ochłodzi? Bo przecież człowiek zwykle szuka ciszy, chce prostych dni i życia bez stresu. Tu wciąż krzyk, który nawet sąsiad słyszy, w tym domu nie ma miłości i sukcesu. Jeśli naprawdę jesteś nieszczęśliwa, spakuj swe rzeczy, odejdź w tamtą stronę. Może tam właśnie szczęście cię wzywa, nim twoje wdzięki będą zatracone. Bo nie da się żyć w ciągłym huraganie, gdzie każda drobność rodzi w tobie gniew. Mam po prostu dość. To jest moje pożegnanie. Zamiast miłości, został tylko ranny śpiew. Tadeusz KOCH

@Berenika97 można pogodzić, wystarczy roztropność i radość :)

Głowy Hydry w lernejskim barze kłóciły się o apanaże, aż wzięły się za łby. No cóż, tak to jest gdy profitów i głów jest w nadmiarze.

@Berenika97: Dziękuję. Mnie Twój wiersz skłania ku Marcie.

@Berenika97 dziękuję za uznanie dla inżynierii lirycznej. Tak, urlop wyzwala szalejące myśli w głowie 😉