Cała aktywność

@.KOBIETA. przesypiam pięknie i budzę się jak kwiat:) @LessLove masz kogoś?:)

@OstatniRomantyk swoje trzeba wypłakać. Romantyk to tylko faza przejściowa, nie ma co się przywiązywać, najlepsze wciąż przed nami :)

@Leszczym ryzykowane to kochanie, które aż podwójnie lirycznie może zostać opisane ;)

@Stefaniak takich "są" jest więcej niż tych, których zdaje się nam, że rozumiemy.

@Kasjopeja. znane mi skądinąd wrażenie! pozdrawiam.

@.KOBIETA. Zwykłym, oczywiście! 😉 pozdrawiam.

@Marek.zak1 Świat, życie to my.... Pozdrawiam

@Witalisa Żartobliwa miniatura o ambicji pisania.

Pochmurne lato Kapryśna aura A ludzi i tak tłumy Tylko ptaki nie Śpiewają już Swoich miłosnych Pieśni o 3 w nocy

Tego naszego nie rozwinęliśmy w coś poważnego, o właśnie, poważnego, a szkoda, a szkoda. La Bastide, 23.07.2026r.

Biegnę szybko po lesie bez drzew, ratując wszystko, co jeszcze jest. Łapczywie chwytam ostatki żywota. Każdy zamykam w bez klamki wrotach. Chronię jak potrafię, troszczę się o każde. Za głowę się łapię, jednocześnie je miażdżę.

Na pewno. Pozdrawiam.

"Him never stopped loving her. But the pain it cause him was too much to live with but not enough to cause him to die." "Tragoedia Amoris Nimii" Historia ta o człowieku bez serca, Zbyt wrażliwa dusza to jego morderca, Miłość jego granic żadnych nie znała, Przez to ocean cierpienia poznała. Dla niej poświęcił całość swej duszy, Przyjął klątwę, cierpienie katuszy, Był gotów dla niej spalić cały świat, Złoczyńcą zostać, by ocalić swój kwiat. Ona kłamstwem pięknym go karmiła, Jego emocjami, sercem długo się bawiła, Aż w końcu pewnego, chłodnego dnia, Zdradziła go, rozbiła serce na dwa. Jedno, wciąż miłością do niej wypełnione, Drugie nienawiścią splamione, skrawione, Z czasem w jedno znów się złączyły, Do swej mogiły zbyt szybko toczyły. Stracił on wszystkie swe emocje, Nadzieje, zaufanie, życie beztroskie, Okrucieństwo nowym jego panem, Zło jego jedynym, wiernym fanem. Ideały duszy jego wraz z honorem, W pustce były, gdy został potworem. Serce swoje wyciął i zamknął na zawsze, W skrzyni utopił, zapomniał prawdę. Serce niegdyś do miłości zdolne, Kamieniem obrosło, już nie jest wolne, A pod nim do niego kłódka powstała, Po kluczu się tylko jedna myśl ostała. A jaka w tym jest tragedia straszliwa, W tym jak skończyła jego dusza wrażliwa? Bez serca życie staje się przeszłości cieniem, Śmierć jego jedynym wybawieniem...

@m1234 można pozbyć wszystkich rzeczy , ale z serca drugiego człowieka wyrzucić się tak łatwo nie da...

@violetta Obiecanki cacanki. Na pewni nie dała byś mi spać. @.KOBIETA. Siostrzyczko❣️Nie gańmy pochopnie temperamentu V, to również jest dar... ale. Naprawdę porzucam Was🥱

@Duch7millenium 🤭🤭🤭 A z jakim chlebkiem? 😉 pozdrawiam!

A może to nie o mnie ? :) Granice kuszą :) Dziękuję i pozdrawiam:) @Berenika97 Cała prawda. Dziękuję i pozdrawiam:) I tego należy się trzymać :) Dziękuję i pozdrawiam:) Jeśli to skuteczne ( sprawdzone) to dylemat ma wyjście :) Dziękuję i pozdrawiam:)

@violetta 🤭😉 ciekawe co na to Jezus?

@Berenika97 Pamiętam szarą renetę. Mieliśmy taką w starym sadzie. Bardzo ładny wiersz, pozdrawiam Cię 🙂

@Toyer Piękny wiersz. Pozdrawiam 🙂

@Bożena Tatara - Paszko Piękne! Prawdziwe, o dylematach przemijania. Pozdrawiam 🙂

@Sylwester_Lasota Jakbym czytała o sobie:-)) Czasem też więcej narzekania, aniżeli coś tego wymaga. Później okazuje się, że wcale nie było tak źle i długo jakby się wydawało. Super wiersz! Pozdrawiam serdecznie 🙂

@karenkaDziękuję i pozdrawiam:) @Berenika97Czyli Czyli mamy podobne nadajniki :) Dziękuję i pozdrawiam:)

@LessLove masz miejsce dla as, ja śpię prawej :) Rżnę komara całą noc:)