Cała aktywność

durny wierszyk jak przyszło Co do Czego to Nic i tak nie wyszło zamiast się zdarzyć wreszcie dać uwieść beznamysłom wszystko się pomyliło i teraz jest do bani jak przyszło co do czego i tak to było na nic

A dla mnie to wiersz o tym, że on kocha wizerunek (ew. własną wizję) a nie realną osobę, żywą. Tytuł "Pod kloszem" sugeruje relację dystans, separację, szklany sufit naturalnej codzienności. Ciekawy wiersz, ściskam Cię. bb

@Alicja_Wysocka warto wyjeżdżać, podróże wartość dodana życia:)

@Alicja_Wysocka całość fajna, ale ostatnia zwrotka hicior. Ja bym już stała w drzwiach gotowa ;) Ściski Alu. PS na czym stanęło?

Bo to były cienie naszych myśli :)

No popatrz, nie pamiętam :)

@Waldemar_Talar_Talar Z perspektywy naszej "podróży", każde doświadczenie jest "potrawą dnia", bo jednorazową jak dzień i chwila.

@Christine Odkopałaś bardzo stareńki wiersz, wstyd mi za rymy - ale mam sentyment do niego, dziękuję :)

@Alicja_Wysocka Oczywiście twórcza, ale... zabroniłaś mi pisać więcej🤐

@ChristineŚciskam Was obie

@Christine, dziękuję :)

@Kasjopeja. @Kasjopeja. ;))

@Christine, dziękuję :)

@Christine Tak mi się skojarzyło i wzięłam sobie to do wierszyka, pozdrawiam i ślicznie dziękuję :) Też mi się zdarza zazdrościć, ale zawsze dodaje, że to zazdrość twórcza, a nie zawistna. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Jeśli coś lśni, najpierw sprawdź, czym kaleczy. Kolce były zatrute. Jakby zwykłe nie wystarczały. Pozdrawiam

Gdybyś - moja droga A - całowała za każdy udany wiersz, zacałowałabyś na śmierć. No i właśnie dlatego mamy kłopot, o czym wiesz, tak, dobrze o tym wiesz. La Bastide, 24.07.2026r.

@Berenika97 Piękny wiersz o ludzkiej skłonności do uwięzienia własnego umysłu w szarości. A przyroda trwa po prostu w swojej naturze, neutralna i wolna od ludzkiego ciężaru egzystencjalnego. Pozdrawiam

@Dariusz Sokołowski Wiersz !!

@Berenika97 ja widzę w tym bezbbrzeżny, melancholiczny smutek absolutnego piękna samotności i piękna niespełnienia. Brawo !!

@Christine Bardzo dziękuję !!! Pod stopą — krew. Nad głową — krzyk. Jeszcze trochę. Potem będzie ciszej.

@Christine Bardzo dziękuję !!! Uważam, że rola przypadku w życiu człowieka jest zdecydowanie niedoszacowana :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!! Zdobywcy w pełni wcielają zasadę vae victis. @Christine Bardzo dziękuję !!! Terror to z pewnością język, który zrozumie każdy. Na szczęcie nie zawsze skuteczny.

Hipokryzja, brak konsekwencji… są dobre!!

108. Szturm przez pustą rzekę (narrator: Agrianin) 1. Weszliśmy wyschniętym korytem — nikt tam nie patrzył. 2. Sogdowie walczyli tak, jakby śmierć miała ich ominąć. 3. Jeden padał. Drugi brał jego broń. Trzeci już czekał. 4. Stary człowiek rzucił we mnie kamieniem. Pomyślałem o moim ojcu. 5. Widziałem, jak głaz trafił króla — i zrobiło się cicho. 6. Wstał. Spojrzał na miasto. Potem wydał wyrok. 7. Skręcałem w ulicę. Ktoś umierał. Skręcałem dalej. 8. Kobiety wyły, jakby chciały rozerwać niebo. 9. Wszystko było nasze. Nawet krzyk, który nie był nasz. 10. Znalazłem medalion. Mały brąz. Czyjaś twarz. Czyjaś pamięć pod butem. 11. Spiżowa twarz nie miała ust. Nie musiała mówić. 12. Dziecko z dzidą w drzwiach – wbiłem ją w drewno, nie w pierś, i poszedłem dalej. 13. Ktoś podał mi wodę po wszystkim – nie pytałem z czyjej studni. 14. Spod paznokci najtrudniej wypłukać krew. 15. Miasto leżało — jak zwierzę, któremu odcięto łeb. 16. „Żyjący bogowie” – ktoś szepnął – „nie mają litości”. cdn.

@LessLove dokładnie, każdy ma szansę na raj:)