Cała aktywność

@violetta To dobrze że się lepiej czujesz, choć trzeba pamiętać że koincydencja w czasie nie zawsze oznacza związek przyczynowo skutkowy.

@Mel666 Przewietrzasz moje synapsy posklejane nobliwymi regułami. Potrójne dzięki, Tobie.

Nagrzany jak chodząca apteka, leję się ze mnie wiadrami. Niby taki dorosły, a tęsknię za dawnymi problemami. Dzikie spojrzenie, mózg nie obecny i w ogóle mało mówny. Nie ma odwrotu bo już zaklęcie rzucone. Odczuwam pokusę, wbijam się w wizje w dziwnym świetle i to było by na tyle.

Podoba mi się wers: Dlatego nie pytam o drogę-sam ją sobie tworzę. Genialny!

@Benjamin Artur reset i awaria systemu. Cyberpunkowe....podoba mi się!:)

"odgięłam się od standardu przez to przemierzyłam obrzeża" Doskonale rozumiem Peelkę. I też nie wiem, czy to lubię... ale chyba tak! :) Pozdrawiam

@LessLove dzięki. Zawsze doceniam Twoje komentarze :). Podwójne dzięki!

@Mel666 Ot co - "duszno" wcale w tym ciała kawale. nie widać go wcale nawet na dwa cale Jak zawsze intrygująca :-) Pozdrawiam serdecznie, Mel

@POEZJOPISARZ znane klimaty ;)

I, MARKU, CZAS. OLEJE LUKSUSOWE OTO. EWO, SUS! KULEJE LOS. A Z CUKRAMI?

@Benjamin Artur dzięki bardzo. Cieszę się, że tak go odczytałeś. Pozdro

U jeżyn np takie zakorzenienie od czubka to standardowy proces rozmnażania wegetatywnego :) Wszystko ma jakiś swój własny sposób na życie. Ludzie też różnią się od siebie i często nie znajdują porozumienia . Wiesz co, mnie nawet już przestali zapraszać na rozmowy kwalifikacyjne o pracę. Co to jest ten standard, dobre pytanie. Pozdrawiam:)

@Devimon Ciekawie "emocje" z przesłaniem !

@Mel666 Dobry wiersz. Każdy może przez jego pryzmat przeanalizować samego siebie. Dla mnie to nie tyle odbudowa ciała, ile odbudowa tożsamości. Człowiek po kryzysie często ma poczucie, że musi składać siebie od nowa. To jedno z odczuć, jakie miałem po przeczytaniu tego wiersza. Pozdrawiam. :)

O, CZARY MARY! RAMY RAZ, CO?

TO SAMO: ŁAD. UEFA FEUDAŁOM AS, OT.

@Berenika97 Bardzo dziękuję. Cieszę się, że te obrazy i powracający refren wybrzmiały tak, jak je czułem podczas pisania. Dziękuję za uważną lekturę i piękny odbiór. Pozdrawiam serdecznie! :)

Dziękuję bardzo za wszystkie ślady zainteresowania, pozdrawiam.

Ciała zmierzch. Reset. I bierz, co chcesz.

@Leszczym Bardzo celna uwaga. Obiektywne uzasadnienie żalu bywa groźną pułapką, bo daje nam "prawo", by w tych kazamatach zostać na stałe. Daje do myślenia! Poza tym podoba mi się gra słów ("wyrwać i wyrwać się") dobrze podkreśla walkę - z sytuacją i z samym sobą.

Podzieliłam ciało na pół Odmierzyłam linijką Ścięgno po ścięgnie Złamane kości Wszystkie tłuszczowe wypukłości Centymetr po centymetrze Zwierzęco ludzkie niedoskonałości Wyścigi konne Złoty medal w pysku Głaszczę sobie grzbiet Żeby poczuć się lepiej Waga ciężka Waga lekka Metaliczny obraz za oknem Antena rzeczywistości Kossaka realistyczna abstrakcja Gigera mechaniczna fascynacja Składam siebie jak lego Kawałek po kawałku Substancja

ŻUJĄ, JADĄ! JAKA ZIMA? A MI ZA KAJĄ DAJĄ JUŻ. NO LATO, ŻAR, AGA! GARAŻ? O, TALON!

@Benjamin Artur Piękny wiersz! Motyw pięciolinii i ptaków jako nut to świetny punkt wyjścia, który płynnie przechodzi w rozważania o tożsamości („farba rozlała się w słowach”). Metafory muzyczne w końcówce - spinanie włosów kluczem wiolinowym i zbieganie ósemkami - są piękne. Z kolei powracający refren („lecz nie wiem, czy jestem”) nadaje całości głęboki, egzystencjalny rys. Zatrzymuje na dłużej - bardzo mi się podoba. :)

@Poet Ka : Dziękuję. @Leszek Piotr Laskowski : Dziękuję. @Natuskaa : Witaj! :) Dziękuję. @Wal : Dziękuję.

@damianjanmoszek Wzruszająca opowieść o miłości, która nie pyta, nie waha się, nie liczy - po prostu jest. I dlatego jest tak piękna.