Cała aktywność

Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności.

Żyjemy by kochać I być kochanym A potem umieramy Odchodząc z niczym Nadzy jak nas Pan Bóg stworzył I nie odradzamy się Może tylko w myślach Najbliższych nam osób A zabawa dalej Gdzieś tam trwa...

Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

@Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)

@Mel666 Bycie potrzebnym drugiemu nadaje sens naszemu życiu. Bardzo delikatna forma, a tyle dramatyzmu. Pzdr.

@piąteprzezdziesiąte Prawda! Świetnie to wygląda. 🙂

@jjzielezinski Dokładanie tak jest i w moim przypadku. :)

Zastananowilo kto lub co test godne takiej ofiary ...

@beta_b Słowem: punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Ministerstwo Dziwnych Kroków jest absurdalne w najlepszym tego słowa znaczeniu. Świetny wiersz! Wpada w ucho, bo nigdzie się "nie zacina" :⁠^⁠)

@viola arvensis Trochę tak, ale chyba bardziej chodziło mi o to, co zostaje po — kiedy coś jeszcze pulsuje, a potem już nie. Dziękuję za przeczytanie.😊 @Berenika97 Bardzo mi bliskie to Twoje odczytanie. To „jeszcze” też dla mnie było kluczowe — taki moment zawieszenia. Dziękuję.😊 @wiedźma Cieszy mnie, że mój wiersz tak na Ciebie podziałał. Ważne jest chyba bardziej co „po”, niż „dla kogo”😉. Pozdrawiam ciepło.

@viola arvensis cieszy mnie fakt, że czytanie tekstu sprawiło ci przyjemność.:)

Cześć, witaj, przyjmuję Wyobraźnię pierzastą Ja kwiatuszek mam się Dobrze, gdzie mi do nieba? Zdrabniają mnie do zmięcia Kobiety rwące boleśnie płatki Biorą nerwowo co chcą Stanowczo dłoń układają Do czarów Pan Chmurka Jest Cześć, jest Witaj, przyjmuję

@Rafael Marius Bardzo dziękuję! Może nie dla niego , ale skoro w głowie ma tylko kosmate myśli, to pewnie i tak nie jest świadomy ..... Serdecznie pozdrawiam. :)

@Berenika97 Zabawne, choć pewnie nie dla niego.

@Gra-Budzi-ka krzykacz: Racja to wielka, przyznaję bez bicia, Próżnia jest bazą mojego wycia. Gdybym był pełen mądrej treści, Hałas by nie miał gdzie się pomieścić.

@MIROSŁAW C. Przepiękny, bardzo kojący wiersz. Czytając go, dosłownie czuć zapach rześkiego powietrza po wiosennym deszczu. Bije z tych słów niesamowity spokój i harmonia. Jest tu magiczny klimat!

@Berenika97 właściwie odebrałaś tekst. Cieszę się, że można go zrozumieć :D. "Głupie" kroki wprowadzają pejoratywny wydźwięk, ale tak też brzmi tłumaczenie nazwy. Wolę, jak coś jest inne, a nie głupie. Ściskam, bb

@beta_b Ministerstwo Głupich Kroków jako punkt wyjścia i do tego własna filozofia - że dziwactwo jest kwestią perspektywy, a nie obiektywnego stanu rzeczy. Wiersz śmieszy i jednocześnie zmusza do myślenia.

@andrew bardzo to smutna liryka i łagodna i czuć w niej wielką tęsknotę. Pięknie.

@wiedźma Dziękuję za serduszko.

@Jacek_Suchowicz ładnie to napisałeś. Nawiązuję do cyklu Monty Pythona, Ministerstwo Dziwnych Kroków, pokazując opozycję: normalne/dziwne - zależne od pkt siedzenia. To metafora zachowań i presji społecznej. Ściskam Jacku. Bb

Podoba mi się klimat, lubię takie wiersze. Pozdrawiam Bereniko. ;)

@A.Between Niezwykle plastyczne obrazy. Piękne przejście od mitycznych, skazanych na trud Danaid do uwalniającego motywu snu i zapomnienia. Ostatnia strofa i to zawieszone w próżni pytanie - "czas… czy pragnienie?" - świetnie puentuje ten niedomknięty taniec. Bardzo piękny i poruszający tekst.

@aniat. bardzo obrazowo, aż mnie ciarki przeszły. Zastanawia mnie na kim ta operacja na otwartym sercu ... Po chwili doszłam do wniosku, że może wyrywasz swoje dla kogoś i na przysłowiowej dłoni..

@MIROSŁAW C. Bardzo oryginalnie piszesz. Metafory są niezwykle urokliwe. Zawsze jak słucham śpiewu ptakow, to taka wlasnie myśl przychodzi mi do głowy 🙂