Cała aktywność

Leżysz obok mnie na piasku. Taki gorący od słońca. Nieruchomy jak skała. Tak bym chciała… Ramię unosisz leniwie. Z wiatrem się mieszasz niechcący. Zrzucasz cień swoim ciałem. Szepczesz … Nie chciałem.

ptaki lubią kiedy się z nimi śpiewa ostatnio coraz częściej przysiadają na starej czereśni mucha brzęczy nad uchem ospale kilka owadów potopionych w krochmalu szary papier w oknach łapie pierwsze promienie Anno wstań trzeba przesiać proso przez tarę narwać pokrzyw tych które jeszcze wczoraj ocierał smukłymi liśćmi powój za górą już słychać rżenie to w polu konie galopem puszczone tratują zagony księżowskie duszna łuna suchej ziemi łaskocze w nozdrza Anno chodź obok studni drewniane wieko przy każdym dotknięciu osypuje się mech w symbiozie z małym pająkiem chleb chowany po kieszeniach południem gdzieś daleko za dziś przepity głębinową wodą ściekającą jak z trzciny po dużej rosie Anno bądź oszalej tylko raz niech światło rośnie w brzuchu rozlewa się na biodra po pełne piersi aż do zakrzyczenia od świtu do nocnego wyciszenia w zasłonach z wiatru

@Alicja_Wysocka alicji masz takie subtelne kobiece wiersze zawsze z przyjemnością zerkam 🙂

Jak Sumer żele żre, muskaj Jak Sumer żyto boso do soboty żre, muskaj

@LessLove o! A to ciekawe 🙂 I do jakich wniosków doszliście?

@Rafael Marius cudownych ludzi z sąsiedzka, muzyka Sinatry, kuchnia włoska, pyszny tort figowo-marakujowy ze świeżymi owocami:)

Tu, bejbe, feudał z ładu. Efeb je but

Witaj - nic dodać nic ująć - wiersz który zawsze się obroni - super - Pzdr.wieczorowo.

~~ Przybądź dziś do mnie Pragnę Ciebie bardzo Tak - nieprzytomnie Że aż sobą gardzę ... Ciągle o Tobie myślę, wspominam obrazy Które nam się zdarzyły i to we mnie waży Na tak ogromnej potrzebie Twojej tu bliskości ... Upłynął cały miesiąc naszej znajomości A we mnie wciąż wre ogień w rozpalonych żyłach I nie wiem czy to żądzy, czy miłości siła Takim mnie uczyniła, gdy nie ma tu Ciebie ... Przybądź dziś do mnie Pragnę Ciebie bardzo Tak - nieprzytomnie Że aż sobą gardzę ... Muszę jednak zaraz zadzwonić do Ciebie Chociaż chciałbym, byś to Ty w potrzebie Sama zdecydowała o bliskości ze mną - Taka samcza duma ... moją stroną ciemną ... Dzwonię ... nie odbierasz Co mam myśleć teraz Czy po prostu nie chcesz?? Telefon jest w domu A Ty gdzieś na zewnątrz?? Może sprzyjasz komuś A ja tutaj cierpię męki zazdrośnika ... Nadal nie odbierasz Zazdrość nie chce znikać ... Nici ze spotkania Nie znam Twego adresu Może to i dobrze Przy tym stanie stresu ... ... I co dalej?!!! ~~

@Gosława, dziękuję :)

Maca mało kosmaty boy. Oby. Tam sokoła macam

Aminaza? Ni ma

Modne waluty mamy tu ...lawendom

Ratatuj, opoju. Tatar

@Gosława Znam filozofię i fizjologię "wieku późno młodego" i "wczesno późnego"😮 To kara za człowieczeństwo 😃 U mnie doszła żałoba ducha, z której wychodzę, bez poczucia grzechu lub błędu dopiero od marca`26, dzięki wejściu na ORG i... czytaniu Waszych wierszy oraz priv rozmowom. Rozchwianie, o którym wspominasz jest świetnym paliwem dla twórczości🙃 To może nie narzekaj za bardzo, bo... wzbudzasz ciary u czytelników płci obojga😜, a wiem, bo Ciebie również obgadujemy 🫢

@LessLove teraz to już się reklamujesz Ja jak niewierny Tomasz nie uwierzę jak nie zobaczę 🙂 Już Ty lepiej o wieku nic nie mów bo od jakiegoś czasu chyba przechodzę kryzys Albo to początek menopauzy albo te nerwy to za wysoki kortyzol Tak czy siak nie jest dobrze 🤪

„Kiedy umiera nadzieja, przynajmniej wiadomo, na czym się stoi.” Najtrudniej jest uwierzyć. Dać się nabrać i wodzić za nos. Próbuję bardzo powoli, zanurzyć się w zupełnie nieznanym bukiecie zapachów. Pachnie zwyczajnie. Kwiatowo, lekko ziemiście. Lecz jest to ziemia muskana wiatrem przedwiośnia. Spulchniona wsparciem dziesiątek słów. Rozkopana nie dla ciemni grobu a dla oddechu. Z czym mi się kojarzy ten zapach? Z nowonarodzonym czasem. Materią ukrytą gdzieś pod sercem. Na dotychczasowych ugorach, ptaki zrzucają nasiona. Spadają w wydrążone łzami leje jak zapalające nowe życie bomby. Płożą się łąk serpentyny, zarastają ziemne groby bezimiennych klęsk. Grobowce paraliżów sennych. Dobre wspomnienia dostały skrzydeł. Odleciały jak pocałunki. W przestrzeń wypełnioną tylko Tobą. Tak ciężko jest teraz siedzieć bezczynnie w samotnym obozowisku opodal szczytu. Słysząc Twój głos między zboczami, skąpanymi w tęczowym lśnieniu śniegu. Wołasz mnie po nagrodę. Bym Cię zdobył. Najtrudniejszą z możliwych tras. Szlakiem pewnej porażki. Wyglądam w czerń lodowych rozpadlin. Żadnego pościgu za plecami. Ale może ktoś już tam był. Zostawił chorągiew triumfu. Zdobył wszystko. Wiszę na łascę górskiej ściany. Na chybotliwym ostrzu czekana. Doby przeszły płynnie w miesiące. Te przejdą w lata. Umrę tu w zapomnieniu. Będę wiecznym drogowskazem dla innych śmiałków. Z pewnością przejdą ich setki. Zmierzch znów zatruwa myśl. Powoli tracę czucie. Halucynacja. Ostatni film. Łzy zamarzają w oczach pozbawionych sensu. Potrzeby życia. Jak zawsze. Rezygnuję w ostatniej chwili. Posiedzę tu do końca. W złudnym cieple wspomnień. Moja kurtka zostanie tu jako kolorowy kamień. Twarz wyrzeźbiona z lodu i wściekłego wichru. Rozleci się w pył. Jak miłość, której nie warto zdobyć.

Wina. Łyk. Katharsis.

@Gosława Domyślam się, bo brakowało racjonalnych i nieracjonalnych podstaw :-) Taka jest moja prawda serca, ducha, mężczyzny. Napisałem ten wiersz około miesiąca temu i... nie odważyłem się opublikować. Jestem "grzesznikiem", mężczyzną kochającym kobiety za kobiecość, jestem dzieckiem Tajemnicy, którą różnie nazywają, a wszyscy jesteśmy błądzący. Eros i Agape drży pod skórą, pomimo wieku, który powinien bardziej schłodzić namiętności...🙃 Podejrzliwość jest dobra😎 Dziękuję Ci za przeczytanie🌹

Drugi raz już go tutaj wrzucam, bo rzeczywiście nie tylko wrażenie robi ten luz, ale i niesamowita technika. Pierwszy raz, jak go widziałem miałem identyczne odczucia jak Twoje Alu. Pomyślałem też, że uśmiechają go tak te opadnięte szczęki zarówno u publiczności, ale i u towarzyszących mu wirtuozów :)) Faktycznie jest co podziwiać. Ja zacząłem od Polaka (Mariusz Kulak), który też tworzy naprawdę zjawiskowe obrazy, a że surrealizm to mój konik, nie mogę się oderwać - jest tu pewnie coś Kulaka kilka stron wstecz. Dzięki.

A, to Kaziulo powiada: gęgawa na wagę gada i w Opolu, i za kota. Ratata, a Tatar?

A kto, kto to kulawy - Walu: kot, ot - kotka.

Nie tu budowano: na wodu but ein.

@Berenika97 Moim zdaniem ten wiersz można odczytać na dwóch płaszczyznach. Z jednej strony mówi o rozpaczy, która odbiera człowiekowi nadzieję i zniekształca obraz świata. Z drugiej – prowadzi do znacznie głębszej refleksji, przypominającej platońską alegorię jaskini. Rozpacz nie jest tu tylko uczuciem. Jest fałszywym językiem opisu rzeczywistości. „Przepisuje świat swoim alfabetem”, zmienia znaczenie rzeczy i sprawia, że drzwi stają się ścianą, a okna – przepaścią. Człowiek zaczyna wierzyć nie w świat, lecz w jego zniekształcony obraz. To właśnie skojarzyło mi się z platońską jaskinią. Nadal tkwimy odwróceni plecami do rzeczywistości i oglądamy jedynie cienie, które uznajemy za prawdę. Świat, jaki widzimy, jest jedynie odbiciem czegoś znacznie większego, czego nie potrafimy jeszcze dostrzec. Prawda i piękno istnieją, lecz docierają do nas poprzez niedoskonałe obrazy. W tym świetle ostatnie wersy nabierają jeszcze głębszego znaczenia. „Pęknięcie skorupy” nie oznacza jedynie wyjścia z rozpaczy. Jest także początkiem przebudzenia – chwilą, w której zaczynają pękać nasze złudzenia, a człowiek po raz pierwszy przeczuwa, że istnieje rzeczywistość większa od tej, którą dotąd brał za jedyną. Dlatego puenta nie jest tylko wezwaniem do życia. Jest również wezwaniem do poznania – do odwagi, by wyjść z własnej jaskini i spróbować zobaczyć świat takim, jaki jest naprawdę. Zapewne, pisząc ten wiersz, nie myślałaś o Platonie. Ale odczucia czytelnika są równie ważną częścią poezji. Tak właśnie go odczytałem. Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie! :)