Cała aktywność

@hollow man wilgotne krople na rozgrzanej skórze …mmmm…. podoba mi się! Pozdrawiam hollow man!

@LessLove och nie ! Tylko się nie wykrwawiaj @LessLove ! 😉🙂 ależ ja się nie obrażam ! Na Ciebie ? Nie śmiałabym 😉🙂

@Charismafilos Mówię ….mówię 😉do Ciebie ! 😉 Mówię o tym, że ten wiersz bardzo mi się podoba 👌🙂 pozdrawiam !

@Waldemar_Talar_Talar dzięki Pozdrawiam serdecznie kredens

No i pięknie. Widzę, że tutaj posiłowałeś się nie tylko z Kartezjuszem, ale i samym sobą: tzn z podmiotem lirycznym :) Bardzo do mnie gada cząstka poniżej, bardzo. Znów będę po swojemu dotykać sedna. Wiersz jest bardzo głęboki, a ja lubię zapuszczać się w takie rejestry. W tym wierszu drugi człowiek — co bardzo mnie przekonuje i dotyka jest sensem istnienia podmiotu lirycznego. Pod lir czuje się wyodrębnionym z nicości przez bycie dostrzeżonym. Przezroczystość to pustka. Zrobiłeś coś innego niż Kartezjusz. On szukał siły i sensu wewnątrz, Twój podmiot, by istnieć szuka go w drugim człowieku. Jestem pod ogromnym wrażeniem nie tylko wrażliwości, ale też rozumowania. Prawdziwy i wzruszający wiersz. Gratuluję! Miłej niedzieli.

@Waldemar_Talar_Talar nastrojowy...

tuż przed dotykamy się - nie skórą za mało miejsca między nami by mogło powstać ciało za mało tężeje między nami brak miejsca gęstnieje nic imię wyżej niż głos nie daje się dotknąć chodzimy wokół narysowani i zostawieni bez końca oczy - przejście patrzymy, by stać się światłem nie ciałem otwarte w stronę, której nie ma tracę ciężar głód nie jest nasz przepływa obcy jak światło, które nie rzuca cienia dłoń stoi nie że nie może - ona wie miłość nie ma ciała dotyk zamknąłby nas jakby ktoś domknął powietrze tuż przed tuż przed końcem świata który nie chce się zdarzyć

Tytuł kojarzy mi się zatrucie Litwinienki Polonem 210, podanym w herbacie. Zmarł 3 tygodnie później. Pozdrawiam.

@hania kluseczka Haniu …nie rozśmieszaj mnie proszę 😉 myślę, że każdy chciałby chociaż przez chwilę wystąpić ze mną, na mojej scenie 😉🤭😉 pozdrawiam 🙃🙂

w kącie na strychu pająk śpi cisza go obserwuje oraz jej cień chcą wejść w jego sen zobaczyć z bliska o czym śni czy ten sen jest kolorowy czy szary jak jego niecna sieć w kącie na strychu czuwa samotność z której noc drwi wmawiając jej że jest zbyt słaba by nie bać się losu że umie tylko płakać boi się uśmiechu echa i mgły

@Jacek_Suchowicz nie...skąd?...czyta się bardzo przyjemnie!

@viola arvensis wiersze autorstwa polskiej poetki, Wioli Bogatek, są nie tylko przejmujące - one są jak poetycka marihuana. uzależniają od pierwszej strofy, wprowadzając mnie w stan emocjonalnej lewitacji, z której wcale nie chce mi się wracać na ziemię. Wiola ma ten rzadki dar "odpinania guzików w głowie ". otwiera przede mną świat o których istnieniu tylko śniłem. Twoja twórczosć to światło, którym się prószysz a ja, mam to szczęscie, by w tym blasku choć przez chwilę ogrzać serce. to magiczna podroż w głąb miraży. to tyle.

@P.Mgieł intrygujący ten wiersz...

@jjzielezinski piękny wiersz okolicznościowy!

Ładne. I całość też ptzyjemna. Bb

ja nie musiałem czekać szybko zajrzała Ala więc już nie będę zwlekać zaraz szybko ... uciekam dzięki za to "rezolutne" - czyżby aż takie ciężkie w czytaniu?

@Stukacz fascynujesz wiernością konwencji, niewyczerpanymi możliwościami i niewątpliwym talentem...

@aff perełka

Witam - fakt czasami błądzimy szukając swojego miejsca - Pzdr.

@Charismafilos w zestawieniu z innymi Twoimi wierszami -ten jest najsubtelniejszy...

Witam - warto się ładnie zestarzeć - kupuje ten moment wierszyka - super - Pzdr.

@wiedźma dopisuję się

@MIROSŁAW C. Intensywna eksplozja myśli, zapisana slowami , trzyma w napięciu. Tytuł sugeruje niecodzienność. Dynamicznie . Pozdrawiam.

@Maciej Szwengielski ma swój urok

@bazyl_prost płotka:)