Cała aktywność

@MIROSŁAW C. Cudownie eteryczny... Słowa płyną tu równie delikatnie, jak nawleczone na nić tytułowe koraliki. Przepiękny, kosmiczny klimat i niezwykła czułość. Zostawia z poczuciem spokoju!

Metale je i skubie i buk sieje latem.

- Ja kuk do tam? - Mat. - Odkukaj!

@Poet Ka Właśnie prokrastynuję, czytając Twój wiersz... i dzięki Tobie czuję się z tym znakomicie! Świetne, przewrotne spojrzenie na to, jak z pozornego lenistwa i zapomnienia rodzi się najczystsza liryka. Coś dla mnie! :) No chyba, że źle coś odczytałam. :)

To na dorsza raz środa - not.

Kei w lok: - o czym tu butny z... cokolwiek?

@Trollformel Świetna gra z czytelnikiem! Tytułowe „Nie ma mnie w tym zdaniu” przewrotnie staje się kręgosłupem całego utworu. Podmiot liryczny twierdzi, że go nie ma, a jednocześnie zakodował swoją obecność w samej strukturze tekstu - zupełnie jak w kwasie DNA, o którym pisze. Biologia, popkultura i czysta egzystencja zmiksowane w idealnych proporcjach. Bardzo fajny pomysł!

@violettaMiłość nie ma ograniczeń :)

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Emocje, jakie niesie Twój tekst są uniwersalne i ponadczasowe. Dla narratorki - kobiety wojna nie jest zaskoczeniem - była „długo ostrzona”, napięcie narastało od dawna. I o ile umysł może się przygotować na fakty, to ciało i zmysły nigdy nie są gotowe na fizyczne doświadczenie grozy. Ciekawa jest ta strofa - „Niektórzy jeszcze spali. , Bogowie bywają , okrutnie praktyczni.” - jakby śmierć we śnie jest z jednej strony formą litości, z drugiej - dowodem na bezduszny pragmatyzm wyższych sił. Powrót brata nie przynosi kobiecie ulgi ani radości - staje się dowodem na to, jak wojna deprawuje i niszczy ludzką psychikę. Brat przynosi łup zdjęty prawdopodobnie z martwego ciała. Między rodzeństwem wyrasta mur traumy. Pytania są zbyteczne, bo odpowiedzi są zbyt straszne, by wypowiedzieć je na głos. Brat ogłasza, że „wygrali”, ale brzmi „jak dziecko”. Ten dysonans pokazuje, że pojęcia takie jak „zwycięstwo” czy „chwała” tracą rację bytu w zderzeniu z rzezią i grabieżą. Na końcu przylatują kruki - symbol padlinożerców, śmierci i pola bitwy. Fakt, że pojawiają się wcześniej niż słońce, niesie miażdżące przesłanie- po tej nocy nie ma już nadziei. Świt nie przynosi wybawienia, a jedynie obnaża pobojowisko. Zwycięzcą nie jest żadna z walczących stron, a jedynie śmierć. No i na koniec znowu napiszę, że to fascynujący tekst i bardzo lubię jego symbolikę i przesłanie! Słowa stały się ciężkie, jak te bransolety. Nie dźwignęliśmy ich razem.

@Łukasz Jurczyk Mogłabym to samo pytanie zadać Tobie, ponieważ jesteś w tym temacie profesjonalistą. Skoro źródła na ten temat milczą, to możemy sobie tylko "pogdybać". Uważam, że mieszkańcy Cyropolis nie byli samobójcami. Ich decyzja być może była mieszanką skrajnej desperacji (poczucia, że bez walki i tak zostaną zniszczeni, jak Warszawa w 1944 roku) oraz chłodnej, choć ostatecznie błędnej kalkulacji militarnej (wiary w geniusz Spitamenesa i pomoc Scytów, co przypomina polskie nadzieje na pomoc Zachodu w 1830 czy 1944 roku). Może rzucili wyzwanie Aleksandrowi, bo uznali, że cena niewoli przewyższa ryzyko śmierci w walce. Dziś trudno jest odtworzyć mentalność i sposób myślenia ludzi ze środkowej Azji sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Pozdrawiam. :)

Zarzewie i weź raz.

@Starzec tak kocha to tylko Bóg:)

gdzieś w zacisznej wnęce księżyca wśród tajemniczej ciszy wenus figlarne oczy białym wierszem płyną po srebrnej pościeli i niebo cudem jasnych rześkich pocałowań pstrzy się wokół kuli ziemskiej

@violettaKocha się bez względu :) Dziękuję i pozdrawiam:)

@Posem Cieszę się, że moje komentarze coś znaczą, ale to Twoje wiersze są najważniejsze - ja tylko mam szczęście je czytać. Nie przestawaj - liczba komentarzy nigdy nie była miarą wartości wiersza. A może dasz się przekonać, by publikować na stronie z wierszami, a nie w warsztacie ?

@Starzec kocha się, gdy jest przyjemnie:)

@LeszczymTo może dotyczyć dosłownie każdego :) Pozdrawiam:)

Zmysłowy:)

@Tajemnicza9723 są i takie, ale widziane codziennie? To już raczej dziwne, chociaż...no i ten podziw. Właściwie nic o nie nie wiesz, może wcale na podziw nie zasługuje, Pozdrawiam serdecznie kredens

@Stary_Kredens bardzo dziękuję pozdrawiam serdecznie 🙂

@Andrzej P. Zajączkowski Bardzo dziękuję za te ciekawe informacje. Wątek o Original Pronunciation i przykład z Sonetu 116 są naprawdę fascynujące. Doceniam też polecenie Reduced Shakespeare Company :) Słyszałam o tych "geniuszach". :))) Dziękuję za informacje o przekładzie - było to bardzo pouczające! Pozdrawiam.

To bardzo "budujący" komentarz. Cieszy mnie, że tak odczytałaś. Również pozdrawiam :)

Cóż robić, takie życie Kredens pozdrawia

@Bożena De-Tre dzięki serdeczne 💋