Cała aktywność

@POEZJOPISARZ znane klimaty ;)

I, MARKU, CZAS. OLEJE LUKSUSOWE OTO. EWO, SUS! KULEJE LOS. A Z CUKRAMI?

@Benjamin Artur dzięki bardzo. Cieszę się, że tak go odczytałeś. Pozdro

U jeżyn np takie zakorzenienie od czubka to standardowy proces rozmnażania wegetatywnego :) Wszystko ma jakiś swój własny sposób na życie. Ludzie też różnią się od siebie i często nie znajdują porozumienia . Wiesz co, mnie nawet już przestali zapraszać na rozmowy kwalifikacyjne o pracę. Co to jest ten standard, dobre pytanie. Pozdrawiam:)

@Devimon Ciekawie "emocje" z przesłaniem !

@Mel666 Dobry wiersz. Każdy może przez jego pryzmat przeanalizować samego siebie. Dla mnie to nie tyle odbudowa ciała, ile odbudowa tożsamości. Człowiek po kryzysie często ma poczucie, że musi składać siebie od nowa. To jedno z odczuć, jakie miałem po przeczytaniu tego wiersza. Pozdrawiam. :)

O, CZARY MARY! RAMY RAZ, CO?

TO SAMO: ŁAD. UEFA FEUDAŁOM AS, OT.

@Berenika97 Bardzo dziękuję. Cieszę się, że te obrazy i powracający refren wybrzmiały tak, jak je czułem podczas pisania. Dziękuję za uważną lekturę i piękny odbiór. Pozdrawiam serdecznie! :)

Dziękuję bardzo za wszystkie ślady zainteresowania, pozdrawiam.

Ciała zmierzch. Reset. I bierz, co chcesz.

@Leszczym Bardzo celna uwaga. Obiektywne uzasadnienie żalu bywa groźną pułapką, bo daje nam "prawo", by w tych kazamatach zostać na stałe. Daje do myślenia! Poza tym podoba mi się gra słów ("wyrwać i wyrwać się") dobrze podkreśla walkę - z sytuacją i z samym sobą.

Podzieliłam ciało na pół Odmierzyłam linijką Ścięgno po ścięgnie Złamane kości Wszystkie tłuszczowe wypukłości Centymetr po centymetrze Zwierzęco ludzkie niedoskonałości Wyścigi konne Złoty medal w pysku Głaszczę sobie grzbiet Żeby poczuć się lepiej Waga ciężka Waga lekka Metaliczny obraz za oknem Antena rzeczywistości Kossaka realistyczna abstrakcja Gigera mechaniczna fascynacja Składam siebie jak lego Kawałek po kawałku Substancja

ŻUJĄ, JADĄ! JAKA ZIMA? A MI ZA KAJĄ DAJĄ JUŻ. NO LATO, ŻAR, AGA! GARAŻ? O, TALON!

@Benjamin Artur Piękny wiersz! Motyw pięciolinii i ptaków jako nut to świetny punkt wyjścia, który płynnie przechodzi w rozważania o tożsamości („farba rozlała się w słowach”). Metafory muzyczne w końcówce - spinanie włosów kluczem wiolinowym i zbieganie ósemkami - są piękne. Z kolei powracający refren („lecz nie wiem, czy jestem”) nadaje całości głęboki, egzystencjalny rys. Zatrzymuje na dłużej - bardzo mi się podoba. :)

@Poet Ka : Dziękuję. @Leszek Piotr Laskowski : Dziękuję. @Natuskaa : Witaj! :) Dziękuję. @Wal : Dziękuję.

@damianjanmoszek Wzruszająca opowieść o miłości, która nie pyta, nie waha się, nie liczy - po prostu jest. I dlatego jest tak piękna.

@Waldemar_Talar_Talar Czasem świat jest za ciężki, by go oglądać z otwartymi oknami.

@andrew Wiersz, który oddycha powolnością i ciepłem. Każdy wers to zaproszenie do zatrzymania się w chwili, gdzie czas traci swoją moc, a świat staje się intymny i magiczny.

@Achilles_Rasti Pięknie o egzystencjalnym zawieszeniu. Motyw "dotykania czyjejś duszy" jako próby zdefiniowania samego siebie jest niezwykle ciekawy. Ostatnie trzy strofy uderzają - są świetne!

@Aks Ciekawie pokazujesz, jak fizyczny ból i zmęczenie przechodzą w stan niemal medytacyjny, gdzie "spokój myśli przychodzi z kilometrami". Doskonale oddałeś to specyficzne, hipnotyczne skupienie na kole osoby jadącej z przodu. Czuć tutaj autentyczny wysiłek. Świetny!

@jan_komułzykant Więc ten, co nie cierpiał zwłoki, ominął zamek i Troki. Mając w sercu żonę, poszedł w drugą stronę, kończąc na zawsze swe skoki!

@wiedźma Bardzo dziękuję! Cieszę się. :) Serdecznie pozdrawiam! :)

@Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Klimat noir to najsilniej kojarzy się z latami 50. XX wieku. :) Dziś to mogą to być specyficzne, mroczne części miast. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Christine Bardzo dziękuję! Dużo czytam takiej literatury i lubię ten gęsty klimat. :) Ale w literaturze. :) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Wal Rozumiem, że Twój utwór jest bardzo osobisty i emocjonalny. A co do pytania , to jeśli jest to pożegnanie, to to zdanie jest pięknym aktem odpuszczenia. Podmiot literacki (czyli Ty) wyznaje swoją prawdę, ale zdejmuje z kobiety ciężar winy. Mówi jej: "Odchodzę i zostawiam Ci moje słowa, ale masz pełne prawo kochać kogoś innego. Życzę Ci, żeby ten ktoś dał Ci oparcie". Niezwylke dojrzały i chwytający za serce fragment. Oczywiście można dokładnie przeanalizować każde zdanie, ale chyba nie o to Ci chodzi. :)