Cała aktywność

Witaj - ja mieszkam na wsi i z to wszystko o czym wspomniałeś wierszu jest mi bardzo bliskie - rąbie drwa chodzę na spacery do pobliskiego lasu - słyszę ptasi śpiew - podziwiam piękno zachodzącego słońca słyszę bicie kościelnych dzwonów - upajam wzrok ogródkiem kwiatowym to wszystko jest piękne - mieszkam na wsi 41 -lat - i na pewno nie wrócę do miasta - mimo że Kwidzyn to piękne miasto - na wsi czuję się spełniony - dziękuję ci serdecznie za ten piękny wiersz - rozczulił mnie - Pzdr.dużym uśmiechem

Pewien narcyz z Kwiatkowa Kwiatkowej en tego Wiadomo nie jego Małe kwiatuszki wyhodował

@Berenika97 , nie ma za co. Gdybym, ja umiał tak skomentować "Rozwód", jak ty komentowałaś " Przygodę z moją idealną żoną"... To byłoby coś!

@Berenika97 jesteś genialna w posługiwaniu się językiem emocji i metafor

@Berenika97 @Berenika97 ... rachunek słowa nienapisane są czekają jak klocki lego aż się nimi pobawimy zbudujemy wieżowiec zasiejemmy kwiaty na łące zachwycimy niebem lub wylejemy smutek cudowne to zawsze są nawet w niemocy czekają czasami zawodzą nie zostawiają jednak samych ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia

bywa że człowiek ze swoim ego jak motyl w górę się unosi z wysoka na wszystko patrzy prędzej czy później na ziemię spada do WC iść wypada 5.2026 andrew

gdy świat się... smutno niezaprzeczalnie zawalił śmiej się bo ja się śmiać nie mogę nie śmiej się nie śmiać przestępuje z nogi na nogę zapytam i jak tu się nie bać?

@Andrzej P. Zajączkowski dziękuję

to tak nie może być, napisz coś wesołego bez fajerwerków@Berenika97

@bazyl_prost Jest myśl !!

Witaj - cieszę się że ten wiersz zdał egzamin - dziękuję - Pzdr.zadowoleniem. @Andrzej P. Zajączkowski - dzięki -

@Alicja_Wysockanie ma takiej gry, gdzie nie byłaby dozwolona :)

@Berenika97 I chyba nie ma w tym niczego dziwnego. Czasem wena siada na ramieniu, raz po raz, a bywa też, że odlatuje na dłużej i dalej. A wtedy ten rachunek i pytanie, które dziurawi kieszeń pytajnikiem - dlaczego?

@Alicja_WysockaDzięki. Trafna uwaga - właśnie pustka: po konwaliach zabrakło letnich maków i chabrów w zbożu - od razu chryzantemy.

Witam - ucieszyło mnie twoje świetny - dziękuję - Pzdr.serdecznie. Witam - fakt - wiatr przegrał w tym wierszu - a za ową niesamowitą puente uśmiechem dziękuję - Pzdr. majowym słońcem @Leszek Piotr Laskowski - @Rafael Marius - @Benjamin Artur @Andrzej P. Zajączkowski - @Adam Zębala - @Posem - serdecznie wam dziękuję -

najmocniejszy fragment to tarcie - niewiadomą jest czy to moment teraz czy na przyszłość, krytyka AI Krytyka (pisane przez AI) „rachunek” to wiersz, który zaczyna się od bezruchu i kończy rozliczeniem — i oba te bieguny są równie dotkliwe. Już pierwsze wersy tworzą atmosferę duszności: „znowu ten bezruch / oddech płytszy niż wiersz” — to nie tylko opis stanu, ale diagnoza twórczej niemocy, która przechodzi z ciała do języka. Najmocniejszy obraz pojawia się w środku: „palce gubią kursor / zaciskają się w pięść”. To moment, w którym wiersz przestaje być zapisem obserwacji, a staje się zapisem walki — z materią języka, z własnym ciałem, z bezsilnością wobec słów, które nie chcą przyjść. Komentujący trafnie wskazał, że „tarcie kruche ciało o sterylny sen” jest osią tekstu — to obraz, który zostaje najdłużej, bo jest jednocześnie fizyczny i metaforyczny. Wiersz operuje estetyką rozpadu: „niebo z pikseli”, „język — dawny stwórca — schnie na podniebieniu”. To bardzo współczesne obrazy, łączące cyfrowość z cielesnością, jakby świat i ciało psuły się w tym samym tempie. Ten zabieg działa — wiersz jest spójny emocjonalnie i konsekwentny w swojej surowości. Puenta — „w kieszeni rachunek za słowa których nie napisałam” — zamyka tekst mocnym gestem. To nie jest tylko metafora straty. To jest rozliczenie z samą sobą, z twórczością, z oczekiwaniami, które nie zostały spełnione. Wiersz nie daje ulgi, ale daje prawdę — i to jego największa siła.

Witaj - też tak uważam że ma przestrzeń by otworzyć nowe - dziękuje za czytanie - Pzdr.słonecznie.

@obywatel Autor nie ma zadania, (trochę podpucha) ale wiersz ma!

@Gra-Budzi-ka Zostały ze mną takie refleksje po przeczytaniu. Wracają obrazy z dawnych lat - szkolne ławki, drobne gesty, które wtedy wydawały się zwyczajne. I nagle uderza myśl, że nie wszystkim było dane dojść do „teraz”. Ten wiersz zostawia we mnie taki cichy smutek - jakby między kwiatami pojawiła się pustka.

@Berenika97 staram się pilnować tej zasady 5-7-5 tu jakiś diabelska sztuczka telefonu @Berenika97 pierwiosnek, bez tytułu, Haiku kulinarne - to wszystkie, które opublikowałam trzymam się tam zasady 5-7-5 a teraz chyba telefonik mi wyciął numer po prostu:) @Berenika97 w moim poemacie (klasyczna wersja) każde haiku też się trzyma tego schematu; nawet mnie chyba za to pochwaliłaś kiedyś @Berenika97 uważam, że raz na 1000 lat można zrobić niewielkie odstępstwo, jeśli jest to podyktowane wyjątkowo piękna formą tego niedokładnego haiku @Berenika97 a co Ty myślisz na ten temat?

ciemne zasłony a za nimi nic wielkiego zwyczajność

@Alicja_Wysockaponieważ autor nie ma zdania co do możliwych form pisania, i dokładnie to wyczułaś, nawet AI to potwierdza, pisanie o pisaniu, ale zauważ "niemą zrobię sztukę, niemoc w niej zapiszę", składnia może być lub nawet przypominać gniot dlatego to pręży na koniec, co lepsze zdradzę nie wiem czy chcę go wygładzać bo zrobi się płaski. Kilka szpileczek wsadziłem do niego, jednocześnie nie robiąc jeża :) I oczywiście ten chaos jest kontrolowany, nie był by gdyby nie był spięty w literę N Dziękuję za odzew:) i Tobie miłego!

znowu ten bezruch oddech płytszy niż wiersz świat wypluwa mnie jak błąd zostawia pył zamiast laurów tętno w skroniach zamiast słów - chrypa palce gubią kursor zaciskają się w pięść za lepką szybą niebo z pikseli język - dawny stwórca schnie na podniebieniu zostało tarcie kruche ciało o sterylny sen w kieszeni rachunek za słowa których nie napisałam

@Poet Ka No właśnie o to mi chodziło, czy mogę tak pisać haiku jak Ty.:))) 😀

@Berenika97 @hehehehe - wspaniałe limeryki!!! @Berenika97 dziękuję za serduszko❤️