Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki
Waldemar_Talar_Talar

Labirynt nie ma powrotu

Rekomendowane odpowiedzi

życie to labirynt kto raz doń wejdzie

nie ma powrotu musi się zmierzyć

z niewiadomą

 

ona nie jest pusta gdzieś zaprowadzi

ale nie do początku on w labiryncie

jest tylko chwilą

 

bo gdyby istniał nie byłoby  sensu

zaczynać od nowa czegoś co 

musi się skończyć

 

człowiek mu zaufał poddał się bo

wie że nigdy ale to nigdy z nim

nie wygra 

 

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 32 minuty temu, Tomasz_Biela napisał:

    Waldku. masz techniczne przerwy 'enterowe' w tekście popraw. gdyby nie labirynt nie byłoby sensu. 

    podoba się wiersz. 

     

    pozdrawiam t. 

    Witaj -   już poprawiłem -  dzięki za podobanie i głosik.

                                                                                                                     Pozd.

    @Silver -   dziękuje bardzo.

                                                                               

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • 56 minut temu, Jacek_K napisał:

    Ciekawy wiersz, właśnie tego co w trzeciej strofie szukają - celne spostrzeżenie

    Pozdrawiam

    Witam -  miło że zajrzałeś -   dziękuje serdecznie i pozdrawiam.

                                                                                                                            

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach
  • Autor
  • @Czarek Płatak  -   no własnie  - za przeczytanie dziękuje.

                                                                                                                        Pozd.

                                            

    Udostępnij tę odpowiedź


    Odnośnik do odpowiedzi
    Udostępnij na innych stronach

    Dołącz do dyskusji

    Możesz dodać zawartość już teraz a zarejestrować się później. Jeśli posiadasz już konto, zaloguj się aby dodać zawartość za jego pomocą.

    Gość
    Dodaj odpowiedź do utworu...

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Usuń formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.


    • Zarejestruj się. To bardzo proste!

      Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

    • Ostatnio komentowane

    • Ostatnio dodane

    • Ostatnie komentarze

      • @light Dziękuję bardzo :) 
      • Piękne są miejsca budowy, gdy nocą Miast ulicami tylko koty chodzą,  A słońce dawno pod ziemię upadło,  Spać się pokładło.    I trud człowieka wytężony dzienny Zdaje się teraz niby pozór senny,  A noc nad ziemią całkiem zawładnęła,  Rząd swój zaczęła.    Z niedokończonej czyni to budowy Pałac swój wielki, na cuda gotowy,  A puste okna wypełnia ciemnymi Uroki swymi.    W nim się misteria sprawują bezludne,  Harce nicości i zagadki trudne; Pustki to dworzec, gdzie w otwartych murach Wiatr obcy hula.    Jedno, co pośród tej samotni boskiej Żywym podobne to folii niebieskiej Płat na powietrzu: jakby z własnej woli Dychał powoli.    Nocy on słowa na szelest tłumaczy; Gotowym poznać co jej mowa znaczy Przynosi w potrzebie złej antybiotyk,  Bezkresu dotyk:   Wolność od myśli, które nasze nie są,  W bezruchu uczuć, które troski niecą,  Duszę co pragnie samotności danej Od siebie samej.    Zatem są mądre budowy nocami,  Gdzie chodzić możesz samotnie z kotami; A co tam ujrzysz, z tobą pozostanie Na życia trwanie. 
      • Piątek   Miejsce, w którym żyję to rodzaj labiryntu, i ciągle szukam  wyjścia albo domu    Anne Sextone (Dzieci)    I   z albumu matki wypływają obrazy  gdzieś tam ja  poszukujący domu    to tylko sny  moja matka nie ma albumu    II   poznaj po oczach  zapomniały słońca  spadł śnieg    mróz zaprasza do środka     
      • @idolateman Bardzo mi się podoba, szczególnie "zwykłe pejzaże mgieł mówią głosem tak cichym, że drżą cienie" i "staną się płomieniem krótkim" i "kielich o brzegach tak słodkich jak usta dziewczyny, której blade stopy zbyt prędko odchodzą w niepamięć". 
    • Najczęściej komentowane

    ×
    ×
    • Dodaj nową pozycję...

    Powiadomienie o plikach cookie

    Nasza witryna korzysta z plików COOKIES („ciasteczka”). Dowiedz się więcej o COOKIES z naszej Polityki Prywatności Polityka prywatności