Narkomani

[Zygmunt August]

Milczą rożki pół-księżyców,
Których nie sposób już zapić wódką taniego przeznaczenia,
Sny rozmyte, nad dźwiękami nie rozpoznawalnych głosów,
I widma ludzi – I cienie uczuć…
Więdną monotonne rozmowy,
Bezdomnie zabijają się o parę dosłownych groszy,
Mózgowi dokucza kac, duszy samotność, a ciału odurzenie – przed-niebiańskich bram.
Naszych cichych, małych ran,
Płaczcie i posiadajcie się z rozkoszy –
Tutaj się tylko gasi, niepotrzebne nikomu istnienia –
I wchodzi się w przepaść bezpowrotnych dróg.

[natalia]

oj tytuł tu tylko zaszkodził, uprzedza o wszystkim a niepotrzebnie, skoro tak dobrze opisuje pan temat w wierszu, dobrze mi się czytało, wyczuwa się rytm, ale jest delikatny, jak pod piosenkę, szczególnie przypadł mi do gustu początek wiersza (pierwszy wers rewelacja :))

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Kris o Poranku]

oj Zygmunt a niech tam ludzie żyją sobie tak jak im dobrze , choćby i byli narkomanami .
Zresztą ja tam bez swoich używek czułbym się o wiele gorzej niż Twój wiersz teraz .

[Mirosław_Serocki]

dobre fragmenty i złe fragmenty