Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie umiem nie chcę a tak trzeba
zwinąć pamięci wątłą nić
pod szorstką ziemią czas pogrzebać
co przyczajony w kącie drży

ja wciąż zapalam tamtą lampę
zmierzcha ogarek jutra śni
a oddech niby tak półżartem
światło przygasza z uczuć drwi

noc pieści sny rozkojarzona
w ciemności żal się dłużej tli
i zgaśnie cała prawda o nas
zanim zapachnie wiosną świt

Opublikowano

tytuł super! w treści melancholia...chyba jesienią dopada częściej, szczególnie w obliczu zbliżającego się listopada...warto nieraz zdać sobie sprawę, że kiedyś (a tego nikt nie wie) zgaśniemy jak wypalona lampa wbrew i pomimo...

cieplutko Beatko :-)
Krysia

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziekuję Panu w Bieli:):)i zapraszam kolejnym razem:)
wiersz się podoba Pani Beato i trochę się wytłumaczę:) z nie domówienia.
miłość czasem boli, mosty się chce palić ale nie w tym wierszu. pani wiersz jest inny godzi się z utrata uczucia, naturalnie, tak się zdarza że miłość przemija - tak to pojąłem
pozdrowienia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziekuję Panu w Bieli:):)i zapraszam kolejnym razem:)
wiersz się podoba Pani Beato i trochę się wytłumaczę:) z nie domówienia.
miłość czasem boli, mosty się chce palić ale nie w tym wierszu. pani wiersz jest inny godzi się z utrata uczucia, naturalnie, tak się zdarza że miłość przemija - tak to pojąłem
pozdrowienia


Podpisuje się pod tym - bo nie chcę się powtarzać Bernadko .
A wiersz naprawdę wart przeczytania - mimo że boli .
pozd.autorkę i gościa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziekuję Panu w Bieli:):)i zapraszam kolejnym razem:)
wiersz się podoba Pani Beato i trochę się wytłumaczę:) z nie domówienia.
miłość czasem boli, mosty się chce palić ale nie w tym wierszu. pani wiersz jest inny godzi się z utrata uczucia, naturalnie, tak się zdarza że miłość przemija - tak to pojąłem
pozdrowienia
bardzo ładna interpretacja:) dzieki wielkie, milo jak ktos tak sie zagłebia w tresc i powraca wielokrotnie:)pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wiersz się podoba Pani Beato i trochę się wytłumaczę:) z nie domówienia.
miłość czasem boli, mosty się chce palić ale nie w tym wierszu. pani wiersz jest inny godzi się z utrata uczucia, naturalnie, tak się zdarza że miłość przemija - tak to pojąłem
pozdrowienia


Podpisuje się pod tym - bo nie chcę się powtarzać Bernadko .
A wiersz naprawdę wart przeczytania - mimo że boli .
pozd.autorkę i gościa
milo widziec Waldku i gościc...moje wiersze z reguły na warsztacie sie podobaja...jak wedruja na forum juz mniej niestety, no coz tak bywa:):)pozdrawiam:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Podpisuje się pod tym - bo nie chcę się powtarzać Bernadko .
A wiersz naprawdę wart przeczytania - mimo że boli .
pozd.autorkę i gościa
milo widziec Waldku i gościc...moje wiersze z reguły na warsztacie sie podobaja...jak wedruja na forum juz mniej niestety, no coz tak bywa:):)pozdrawiam:)


Lecz nie tym którym w warsztacie się podobały - prawda ?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


milo widziec Waldku i gościc...moje wiersze z reguły na warsztacie sie podobaja...jak wedruja na forum juz mniej niestety, no coz tak bywa:):)pozdrawiam:)


Lecz nie tym którym w warsztacie się podobały - prawda ?
dokladnie:):)dzieki jeszcze raz wierny czytelniku:)pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...