Sonety podejrzane VIII

[Alicja G.]

Ja, Anioł (na urlopie ;-))

Boże, tak spokojnie w pustkę morzem patrzysz,
gdy mierzy topielcem odległość do brzegów -
falami nie wierzy w galaktyczne statki
unosząc okręty choćby i bez celu;

Węże rzek rozplata zaplecione w deltę,
za ludzkie pomyłki zdziera z ludzi słono
gdy przyjdą do niego ze złamanym sercem
wierząc w nieskończoną DNA morza skończoność.

Boże, co śnisz morzem sen o płaskiej Ziemi -
tymczasem świat śniony zakuł go w pojęcia,
dłutem batyskafów wrył w najgłębsze głębie!

Nie zmierza donikąd, kiedy się czerwieni
Słońce w morskich falach na tych barwnych zdjęciach,
gdy - lecąc na urlop - wznoszę się... nad Ciebie.

[Oxyvia]

Przepiękne i obrazoburcze. Świetne. Zwłaszcza to:

Boże, co śnisz morzem sen o płaskiej Ziemi -
tymczasem świat śniony zakuł go w pojęcia,
[...]
gdy - lecąc na urlop - wznoszę się... nad Ciebie.

Prawdziwy klejnot poezji. Cudo.
Mam gdzieś w zanadrzu wiersz pt. "Samośnienie". Kiedy go wkleję, pomyślisz, że ściągnęłam z Ciebie. A to dość stary wiersz. I nie tak dobry jak Twój sonet.
Ale i tak go wkleję po powrocie z Krakowa. Już się dość należał w szufladzie. A co tam. :-)