Niech mi pan powie...

[Ryszard Kisiel]

Niech mi pan powie, proszę pana,
Jak to z miłością dzisiaj jest?
Obecna młodzież z frustrowana,
Co dzień, przeżywa jakiś stres.
Jak można kochać w takim świecie?
W którym tak wiele dzieje się,
Jak w jednym, wielkim kabarecie,
Gdzie trochę romantyzmu? Gdzie?
Chłopak z dziewczyną sobie żyją,
Ile się tylko razem da.
Kochają się, czasem pobiją,
A potem znowu „szafa gra”.
Tak mija rok, drugi i trzeci,
U młodych, nie zmienia się nic.
Za to przybywa więcej dzieci,
I coraz trudniej jest im żyć.
Teraz miłości trzeba szukać,
Tylko nie można znaleźć jej.
Bo życia nie da się oszukać,
Zawsze, to na uwadze miej.
Co można mówić o miłości?
Jak pusta kieszeń, forsy brak.
I choć byś nie chciał, to się złościsz,
No i jak można kochać? Jak?
Niech mi pan powie, proszę pana,
Jaki sens, taka miłość ma?
Jeśli już od samego rana,
W marazmie i niemocy trwasz.
Lepiej, w ogóle nie zaczynać,
I sercu będzie wtedy lżej.
Nikt Ci nie będzie wypominać,
Niemocy, bezradności Twej..

R

[Bezimienny z Nikąd]

No właśnie Ryszardzie jak to z tą miłością jest?
Ona jak pochodnia najpierw rozświetla się wielkim
blaskiem, a potem w miarę wypalania sie przygasa.
A młodzi? Oni nawet nie umieją użyć tej pochodni miłości
by swoją drogę życiową rozświetlić.
Jak zawsze serdeczne pozdrowienia.