Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Nie wiemy co nam czas przyniesie,
Bierzemy co nam los przeznaczył,
Już nie ta wiosna, nie ta jesień
I my jesteśmy już nie tacy.

Wciąż z każdym dniem się oddalamy,
Za nami długa ziemska droga,
I choć się jeszcze opieramy,
To bliżej nam do Pana Boga.

Czasu nie da się wydłużyć,
Każdy człowiek ma swój czas.
I nie można go powtórzyć
gdyż życie ma się tylko raz.

R>K

Opublikowano

"Nie wiemy co nam czas przyniesie,
Bierzemy co nam los przeznaczył,
Już nie ta wiosna, nie ta jesień
I my jesteśmy już nie tacy.
Wciąż z każdym dniem się oddalamy,
Za nami długa ziemska droga,
I choć się jeszcze „opieramy”,
To bliżej nam do Pana Boga.
Czasu nie da się wydłużyć,
Każdy człowiek ma swój czas.
I nie można go powtórzyć
Życie ma się tylko raz.."

Po pierwsze: proponuję podział na strofy, w tym przypadku najlepiej czterowersowe. Wiersz pisany jednym ciągiem zwykle traci swoją wartość i przekaz. Po drugie: w ostatnim wersie zgubiła się Panu kropka. Po trzecie: nie rozumiem, dlaczego wyraz "opieramy" znalazł się w cudzysłowie. Praca jest prosta, ociera się o utarte schematy, nie wnosi nic nowego i nie zaskakuje. Tak sobie, szczerze mówiąc.

Ocena: 3-

Opublikowano

Niezły wiersz.
Owszem można podzielić go na strofy, ale w tym przypadku nie jest to konieczne.
Przekaz właściwy, dość ciekawy.
Faktycznie - drobne błędy interpunkcyjne.
Ogólnie oceniam pozytywnie.

Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...