Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

esencja

violetta
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

violetta

violetta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

niesforna sukienka ciągnie się za mną po parku.
czuję się jak w domu, nad którym górują
przesłaniane czerwienią gałęzie drzew.

kiedy znam już zapach jarzębin, nim oczy same
się zamkną, miękkimi ustami przykryję twoje myśli.
od tej chwili sen stanie się zarumienioną twarzą,
którą rozświetlają pojedyńcze promienie słońca.

w nadużywanych balerinach przykucam nieśmiało
obok ciebie, między dygotem rano a mżeniem nocą.

2
violetta

violetta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

poprawiony:


niesforna sukienka ciągnie się za mną
po parku. czuję się jak w domu; górują
gałęzie drzew zmiatane czerwienią.

zanim oczy same się zamkną, znam już zapach
jarzębin - twoje myśli przykryję miękkimi ustami.
sen od tej chwili stanie się twarzą,
którą zrumienił jeden promień słońca.

obok ciebie przykucam nieśmiało w balerinach,
nadużytych porannym dygotaniem, zwilżonych nocą.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Proszalny
      John Doe

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Mitylene   Wystarczy chcieć usłyszeć. Dobranoc :)
    • Mitylene
      John Doe

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Proszalny myślę, że niejedna milcząca muszla mogłaby opowiedzieć wiele ciekawych historii:)
    • Proszalny
      John Doe

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Mitylene   Opowiadanie, jak większość moich tekstów, opiera się interpretacji. Jest próbą opisania mgły nad wybrzeżem. O metaforach mówiłem w komentarzu do Bereniki. Pozwól, że zacytuję:   "Przyjmijmy, że latarnia jest metaforą człowieka, latarnik jego duszą. Człowiek umiera, gdy gaśnie w nim światło. Latarnik to wiedział, a jednak nie potrafił się przemóc, by rozniecać je każdego dnia na nowo".   Pisząc, próbowałem rozniecić w sobie światło, które zaledwie się tliło, a chciałem płonąć. Dziękuję, że odwiedziłaś skaliste wybrzeże. Jesteś tu bardzo miłym gościem. Mam coś dla Ciebie - milczącą muszlę :)  
    • Proszalny
      Mateusz na górze

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Poet Ka   "Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują i nie przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich".    Kazanie na górze wg ewangelii św Mateusza.
    • Mitylene
      John Doe

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Proszalny niebywale interesująca proza. Podoba mi się to przenikanie światów, realnego, z przeszłym i wplecienie do tego jeszcze motywu snu. Wszystko jest tutaj jakby zapętlone, zagmatwane, ale wspólnym mianownikiem jest tutaj relacja dwojga ludzi skazanych na siebie w surowym, odludnym otoczeniu skał...Na pewno zaciewawia ta historia i rodzi sporo pytań, takich np jak: Czy to był sen, czy może motyw reinkarnacji itd. To co mnie urzekło to metafory, które nadają tej peozie smaku:) @Proszalny czytając Twój tekst wróciłam pamięcią do mojej wyprawy do pewnej latarnii. W załączeniu przesyłam zdjęcia mojego autorstwa, może się spodobają:) 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...