"Samotność to taka straszna trwoga (...) przenika mnie!"

[Albert Perez-Flores]

Samotność-Niemowa już dobija mnie,
Jak dobry kopidół gwóźdź wbija do trumny
I skrzeczy złośliwie nad złożonym losem
Tańcząc nad prochem, zasłania żaluzje.

Ja leżę w pokoju, gdzie światło już zgasło,
Gdzie nie dotarł nigdy grecki Prometeusz.
Samotna Niemowa zaś nie odpoczywa
Szorstki deszcz jesienny zjawia się już latem.

Emocjonalny rydwan ciągnie mnie za sobą
A ja się wciąż kaleczę o kolce na drodze...
Lecz każdy z nich po stokroć gorszy od kamienia,
Którym obrywałem jak Syzyf w swym życiu.

/ Spojrzał na cień, leżący na łóżku /

Powiedz mi proszę, czy ona jest Trwogą,
O której mówił kiedyś słynny 'Ryś Richardo'?
Po stokroć chciałbym, by była nią ona
Niż Pani Niemowa bez człeczego kształtu.