Mędrzec i prostak

[Yourek Ajsiński]

I stało się w końcu tak, że się spotkali,
mędrzec i prostaczek na błękitnej sali,
gdzie w blask gwiazd spowity, na wysokim tronie,
siedział władca świata w złocistej koronie.
Mędrzec stoi butny, hardo łypie okiem,
nie czując respektu przed boskim wyrokiem –
tyle wszak zrozumiał i prawd posiadł tyle –
„Już w kieszeni – myśli – mam do Nieba bilet”.
Prostak zaś psalm szepcze drżącymi ustami:
„Czy Pan chociaż w sieni jakiś kącik da mi?”
Do księgi żywota mędrca Pan Bóg zerka –
co słowo, to kamień – co myśl, to usterka,
za głowę się łapie, wertuje tomisko –
oj, potrwało trochę, nim wyczytał wszystko.
Nagle jak nie huknie: - Chyba w pysk cię trzasnę!
Wynoś się do czarta z tym swoim plugastwem!
Za to, żeś sumienia nie używał wcale,
znieważał świętości, hołubił detale,
a pycha twe serce okryła jak giezło,
niech cię podły chłystku wszyscy diabli wezmą! -.
Grzmotnęło..., błysnęło... i – jak mówią babcie –
po nadętym mędrku został „smród i kapcie”.
Prostak, widząc skutek wszechmocy obrazy,
mrze ze strachu, ale nie da się dwa razy
umrzeć, więc w kąciku drepcze zatrwożony:
- Biada mi! Och, biada! Będę potępiony! -.
Otworzył Bóg księgę człowieka prostego,
a tam schludnie, czysto, bez kleksa żadnego,
na karteczce białej trzy słowa, z nich zdanie
złożone z mozołem: „Kocham Ciebie, Panie”.
Po burzy błękity oko co zachwycą
tak się zaraz boskie rozchmurzyło lico:
- Przy mym boku spoczniesz, sprawiedliwy człecze,
a dzieło twej duszy – w mojej bibliotece -.

Ot, jak się czasami los ludzki odmienia –
nieważny styl, forma – ważne kto ocenia...
więc żem skryba kiepski?... że strofy prostacze?...
nie martwię się zbytnio – nie umiem inaczej.