Ławka

[Tomasz Witkowski]

Jednym ciosem znikąd zburzono ostoję,
Gdy pachołek durny, gdy siekierą chybił
Rozdzielając jedność na osobnych dwoje
Tych, marzących w ciszy by ktoś deskę przybił

Deskę, która złączy kołki dwa wkopane
Klamrą już na zawsze, mostem tym umownym
Choć, to zwykłe sęki wiatrem heblowane
Ławki elementem jest wszak nieodzownym

Czymże, bowiem kolki z drewna szlachetnego,
Które tylko stoją same wobec siebie?
Gościć mogą jeno ptaka zdrożonego
Ludziom, nieprzydatne w żadnej są potrzebie

Nie usiądzie starzec, gdy zmęczony życiem
Rad by swym sędziwym nogom dać przystanek
By, oddechem każdym oraz serca biciem
Podziwiać następny dany mu poranek

Nie usiądą młodzi, kiedy w uczuć toni
Tej, w obliczu której wszystkie sprawy bledną
Ona z kiścią kwiatów, on z pierścionkiem w dłoni
Do dziś dwoje byli- teraz chcą być jedno

Nie usiądzie pisarz, kiedy myśl znienacka
Karze, by swe pióro zatopił w pergamin
Oraz ja (nieskromnie), żeby Marka Gacka
(Po polsku) ruskiego uczyć na egzamin

Teraz wszyscy wiecie, czym się z Wami dzielę
Związek szczęścia z ławką wielu z nas napotka
By bieg zdarzeń wspomóc nie potrzeba wiele
Deski, kilku gwoździ i zwykłego młotka

Ja, jako prześmiewca pomyślałem sobie
„Miło powspominać urok lat minionych
Dobrze mi się pisze, jeszcze coś naskrobię
By, Was nie zostawić nazbyt zamyślonych”

Oprócz tych zwyczajnych mebla obowiązków
Kiedy się przyjrzymy zwykłej ławki funkcji
Często jest ogniwem przyczynowych związków
W kwestii tych żarliwych- nawet ich konsumpcji

[Judyt]

i tu złożone nawet ze sztachety
no no..a ona jakaś taka nieużyta..
mm.. J. (: