Samobójca

[adolf]

Czemu ciebie cieniu płoszy iskra świecy
I czemu drżysz z zimna, kiedy płonie ogień?
W dzień nie możesz istnieć, nocą w czerni toniesz
Kołatką księżyca otwierasz biel pełni

I wtedy wychodzisz, lecz na przekór śmierci,
Do niej nie należy twój duch. Srebrna kosa
Nie zdołała chwycić ciała. Musisz błąkać
Za Słońcem się dotąd aż nie dotkniesz ziemi.

Wiem, że każde ciało trumną jest dla duszy
Pochowana żywcem, czeka dnia, gdy wieko
Znowu się otworzy, niebo się rozkruszy.

Lecz czasem się myli, gwiazd pęknięcia słabe
Traktuje za przejście, w skale nieba przełom.
Spytasz się: a cóż to? A to krew jest właśnie.

[Joanna eM]

Ach... Straszne!
Momentami przechodzą ciarki

Pierwsza strofa skojarzyła mi się z sonetem Morsztyna 'Do trupa'

Brr...

[Waldemar Talar]

Witaj Adolfie - bardzo mocny wiersz - zmusza do głębokiej analizy
w każdym calu .
A ten cień drżący i spłoszony to faktycznie mocny wstęp
do dalszej akcji .
Waldkowi bardzo ten wiersz .
pozd.

[teresa943]

Adolfie, czytam Twoje wiersze, choć rzadko komentuję, ale tu muszę powiedzieć, że urzekły mnie metafory :) i oczywiście treść refleksyjna.

Serdecznie pozdrawiam :-)
Krystyna

[Fly Elika]

Ciekawe metafory... ładnie
przykryło się wieko kiedyś
wiem...pachnie zdaje się
tytułem jak oraniem...
krew natłaczająca się
tak to teraz rozumiem
po cóż więc pisać okropnościami ...?

pozdrawiam

[Sfinks13]

witaj mistrzu, jak zawsze pięknie brak słów pozytywnych, gdyż czytająć Twoje wiersze jest naprawdę pozytywna adrenalina

serdecznie

13