Luiza

[Astarot]

Luiza miała zawsze ten sam wyraz trzewi
zabijała nietaktem wszystkie dolegliwości
żołądki w palcach i wątroby duszone podawała
z jej tylko wiadomym dziwacznym wdziękiem

zbyt rozwiązła by się przeżegnać na pokaz
w starym kościółku małego miasteczka
tratowała kolejne ploteczki milczeniem
moralitet tresowanych mięśni grał a

wiolinowe i basowe szepty szły w zęby
krusząc przemówienia rynkowe i ceny
przelewane na konta drogie krawaty i wąsy
i jej kobiecość w wieszanych kapeluszach---

przewracały się martwe posągi w głowie
resztki popielate wciąż całowały jej
dłonie toksyczne skrzyżowane na zawsze
przy tych samych piekielnych żebrach

Luiza miała nadal ten sam wyraz trzewi
kiedy podnosiła sine kolana i łokcie
zabierając ciało pod dach słomiany
z jej tylko wiadomym dziwacznym ---

[teraa]

nie jest to dla mnei ani dobre ani złe

poprawiłabym wersyfikacje i logike pewnych wersów

końcówka:

"zabierając ciało pod dach słomiany
z jej tylko wiadomym dziwacznym --- "
brzmi niedorzecznie

czekam na kolejne wiersze, bo ten czytałam z ciekawością (ale nie wiem czy to pozytywne czy negatywne)

poczekamy zobaczymy

Tera

[Michał Kurdyk]

hehe ciekawe... dość powiem komiczne szczegółnie poczatek.. podoba mi się :)