Scena

[Dama Kameliowa]

Cóżeście uczynili nędzni aktorzy?
Głos scenie odebraliście
Jej światła zgasiliście

Gdzież teraz mam grać
Gdzież podzieje się Dama Kameliowa?
Salonów dla niej nie starcza
A scena takimi nędznikami splugawiona

Odsuńcie się w mrok, gdy sztylet przeszyje
doń piersi
Jam chełpić będę się blaskiem świateł,
któreż na nowo zapłoną blaskiem pożądania
Aktor na nowo swą rolę wypowie
Gdy reszta niema pozostanie

Drewniania marionetka tchnie doń życiem
Ponoć nie ma serca, w drewnianej piersi
A w drewnie nie siedzi dusza
Lecz kłamstwo to plugawe
Bo gdy drewniana noga na scenę wzejdzie
Życie w niej tętni

Czyż jeszcze sopran donośnie zabrzmi?
Czyż caiło przeszyje dreszcz podniecenia,
a rozkosz zbierze swe żniwo?
Gdy nędzników ustanie czas,
wzejdzmy na scenę i odegrajmy życie...

[amol]

Gdy scena Pani światłem zajaśnieje,
Któż zdoła pogrążyć w cieniu Twe uroki,
Gdy marionetek na scenie nie stanie kto tu zaistnieje,
Ten teatr bez nich straci swe uroki.
Tak,nawet drewno przemówi gdy duszę dostanie,
Tyle że towar to deficytowy,
Dostępny jedynie na Boskim straganie,
Jak każdy Damo, materiał duchowy...