Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nauczycielka tańca

Franek Kikuta
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Franek Kikuta

Franek Kikuta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Serce miłością radośnie jej bije,
kolorami migają tańczące pary
nauczycielka tańca swą pracą żyje,
żałośnie łkają elektryczne gitary.

Taniec koi usterki przeszłości
wirują w głowie dawne obrazy,
ona szuka ożywczej miłości,
wymarzonej, bez żadnej skazy.

Taniec przytula tułacze serca,
koi zadane przez życie rany,
bo ten miłości spadkobierca
zawsze był wierny i oddany.

Duszę szarpią elektryczne gitary
nauczycielka tańca miłości uczy,
nic nie zachwieje w taniec jej wiary,
w codziennym życiu błądzi i kluczy.

Nauczycielka tańca miłość znalazła,
uległa wszechwładnej, muzycznej mocy
w ramiona gorących rytmów wpadła,
codziennie tańczy do późnej nocy.

Franek Kikuta

Franek Kikuta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki za komentarz, krótki, ale tresciwy. Muzyka wiele potrafi. To lekarstwo duszy - potrafi moderować "chorobę". Pisząc ten wiersz próbowałem to udawadniać. Czy się udała, ta próba sił? - ocena nie należy do mnie. Wiersz jest na wskros prawdziwy w realiach. To prawdziwe odczucia nauczycielki tańca ; porzuconej, osamotnionej walczącej z małomiasteczkowym, zakompleksionym srodowiskiem. Pozdrawiam.
Fly Elika

Fly Elika

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki za komentarz, krótki, ale tresciwy. Muzyka wiele potrafi. To lekarstwo duszy - potrafi moderować "chorobę". Pisząc ten wiersz próbowałem to udawadniać. Czy się udała, ta próba sił? - ocena nie należy do mnie. Wiersz jest na wskros prawdziwy w realiach. To prawdziwe odczucia nauczycielki tańca ; porzuconej, osamotnionej walczącej z małomiasteczkowym, zakompleksionym srodowiskiem. Pozdrawiam.

cos w tym jest co napisałes...bardzo mi zależy nieraz na wytłumaczeniu, że wiara w wartości
jest konieczna, zeby mogło coś istnieć prawdziwego, co czyni życie szczęśliwszym
i pełniejszym,
Dążenie młodych ludzi pozbawionych nieraz prawdziwych i z szacunkiem uczuć
może doprowadzić do życiowych klęsk, jak również prowadzi do zagubienia
w otaczajacych trendach z wyimaginowanych modami stylami życia , namowami
ludzi żyjącymi beztrosko. Czas leci a droga do prawdziwego szczęścia nie chce się
przyblizać ...A przeciez miłość jest tym szczęściem, które daje w wiarę dwojgu
ludziom na wypełnione życie.
Franek Kikuta

Franek Kikuta

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki za komentarz, krótki, ale tresciwy. Muzyka wiele potrafi. To lekarstwo duszy - potrafi moderować "chorobę". Pisząc ten wiersz próbowałem to udawadniać. Czy się udała, ta próba sił? - ocena nie należy do mnie. Wiersz jest na wskros prawdziwy w realiach. To prawdziwe odczucia nauczycielki tańca ; porzuconej, osamotnionej walczącej z małomiasteczkowym, zakompleksionym srodowiskiem. Pozdrawiam.

cos w tym jest co napisałes...bardzo mi zależy nieraz na wytłumaczeniu, że wiara w wartości
jest konieczna, zeby mogło coś istnieć prawdziwego, co czyni życie szczęśliwszym
i pełniejszym,
Dążenie młodych ludzi pozbawionych nieraz prawdziwych i z szacunkiem uczuć
może doprowadzić do życiowych klęsk, jak również prowadzi do zagubienia
w otaczajacych trendach z wyimaginowanych modami stylami życia , namowami
ludzi żyjącymi beztrosko. Czas leci a droga do prawdziwego szczęścia nie chce się
przyblizać ...A przeciez miłość jest tym szczęściem, które daje w wiarę dwojgu
ludziom na wypełnione życie.
W pogoni za legendarnym szczęsciem wiara w wartosci jest konieczna...ale, jakich wartosci. Tutaj według mnie drogi rozumienia wartosci się rozchodzą, tylko miłosć, najpotężniejsza z uczuć jest jedna. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Jonasz

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny te uniki mają bardzo współczesny charakter, bo dzisiaj, nawet w polityce obserwuje się zjawisko przypierania rozmówcy do muru, że musi się zdeklarować lub jednoznacznie wyrzec jakiejś postawy, żeby nie został obłożony anatemą. Jonasz bał się prorokować w mieście grzechu.
    • Simon Tracy
      Ryzyko pełni

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Berenika97 Wilk odchodzi z wielu przyczyn. Musi być samotny. Tak naprawdę to on jest wierny, romantyczny i prawdziwy. To nie bestia była mrokiem. Mrokiem było to, co próbowało nią nie być.   Można to podsumować w ten sposób. Nie przekleństwo mnie zmieniło. Przekleństwem było to, kim byłem wcześniej.
    • Berenika97
      Jonasz

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Bardzo interesujący jest przypis autora :)  Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :)))    Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten  biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam. Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my.  Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst! 
    • Proszalny
      Trzydzieste trzecie niebo

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Idealny dzień dobrze rozpocząć godzinę przed świtem. Najlepiej od miłości, od własnych imion, które stają się pierwszym krokiem w nieznane. Za oknem robi się niebiesko i czas zaczyna płynąć przy rozmowach o chmurnych rzekach, leniwie drążących koryto nieba. Upajam się zielenią herbaty i twoim towarzystwem, które jest drogą bez powrotu. Nie wracam do starych uczuć, do dawno przebrzmiałych zdarzeń. Na spacer wyruszamy uzbrojeni w przeciwsłoneczne okulary. Na szkle tarasy domów i czarne koty. W lesie wysokie skarpy pachną słońcem i z każdym krokiem sobie przypominamy, jak dobrze stąpać po miękkiej ziemi. Śnieg dzisiaj odchodzi w zapomnienie. Wystawiam sofę do ogrodu. Mówisz o lipcowej nocy – że szum strumieni, że niemilknące świerszcze – kradnę z kącików ust twoje uśmiechy. Nad nami unosi się spokój, spadają kwiaty starych jabłoni i tak jak śnieg odchodzi w zapomnienie, zapominamy. Godzinę po zmierzchu wracamy, szukając przyczyny szczęścia.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      Jonasz

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny Księga Jonasza jest jedną z krótszych i zabawniejszych.  Te uniki mają w sobie coś komicznego. Pomijam motyw ryby.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...