*** (Wśród czarnych domostw ręce załamuję...)

[Gość]

Wśród czarnych domostw ręce załamuję,
niknę ja w cieniu i cień we mnie niknie,
a niebo myśli moje wypłakuje,
i czekam, dopóki żal mi nie zbrzydnie;
i słońce zblakło, więc ziemistym świtem
przygnębia wierzących wciąż w swoje życie.

W okna zaglądam - czarne twarze nocy,
w oczy nie spojrzą, wzrokiem prze-kłamliwym;
w oddal się patrzą, jakby mogły zoczyć
światło snów wolnych, łunę gwiazd szczęśliwych.
Lecz nie - w swych klatkach, domach samotności
razem tkwić będą, po kres ich, po kości.

Nie wiem, jak oni widzą mnie z ich strony.
Możem jest świętym, co lepszy się myśli?
Możem jest czartem, co, z grzechem wyśniony,
przyszedł swym wzrokiem palić ichże myśli?
Odchodzę - choć Bóg wracał by mnie pewnie
do nich, tam właśnie - a ja płaczę rzewnie.

Nie wrócę. Bo grób nie dla mnie jest ziemski,
upaść i nie wstać - grzechem stoi w niebie.
Zapomnieć w swym śnie, gdzie triumfy, gdzie klęski
i zawsze się śmiać - nie patrząc za siebie.
O, podła zmoro - zawiści, głuchoty,
któryż raz umrzeć mamy z twej ochoty?...

* * *

Ty, który stoisz! Powiedz mi tę prawdę,
że na kolanach ludzie są weseli;
nawet nie tłumacz - przecież ja ją zawrę
w kłamstwach, do których ludzie ci dojrzeli.
I w tychże szukać przyjdzie jej potomnym,
zbrojnym w swą prawdę, a jednak bezbronnym.

[skromna24]

Mocne słowa. Zgrane, zdejmuje maskę. Dobre. Moim zdaniem:)