Pieśń pustynna europejskości dedykowana

[Michał Kosiński]

Dwadzieścia jeden wieków nas zdybało,
Wydać się może - obleczonych chwałą.
Trudno potwierdzić od wnętrzości patrząc:
W modlitwie parząc, w nieczystości marznąc,
Weryfikacją szczytne chęci gasząc...

Topimy się więc w ziemskich marzeń piasku,
Budzeni w nocy, usypiani w brzasku.
A wokół tylko bezkresna pustynia,
Gdzie uczuć każda winorośl usycha.
Tylko przetrwają -
fatamorganą!

Błądzimy co dzień niczym beduini,
Spięci w materiał swojej własnej winy:
Reguł i zasad, teorii ludzkości,
Chociaż z człowieka się ostaną kości
Zatopione w śnie o nieśmiertelności...

Nęci nas miraż świecąc jasnym blaskiem:
Spaczeni myślą, zepsuci oklaskiem
Łapiemy w garście suche nadziej ziarna -
Bo to wciąż tylko ta sama i marna,
Ta nam pisana -
fatamorgana!

Zwilżamy czoła gnąc się ze zmęczenia,
Prosząc los bólem o pragnień spełnienia.
Miast siły tracić, hartujemy ducha,
Wierząc, że karta się odmieni krucha
I jest iluzją ziemska zawierucha...

Dalej! Ku nowej dążymy znów z trwogą,
Wciąż się żegnając z ideą pobożną.
Mięśnie twardnieją, serce stal wytapia:
"Co nie zabije, to niechybnie wzmacnia".
Po co? Przed nami -
fatamorgany!

[Sylwester_Lasota]

Ryzykowną formę wybrałeś, żeby przekazać swoje myśli. Piszesz o nas, a ryzyko polega na tym, że nie każdy może utożsamiać się z Twoim widzenim świata. Lepiej więc, moim zdaniem, prezentować swoje poglądy w sposób, który pozwoli czytelnikowi zachować pewien dystans do tekstu. Jesli nie będzie on na siłę wciągnięty do jego wnętrza jako podmiot, to jeśli będzie się zgadzał i tak się utożsami, a jeśli nie, będzie polemizował, co też może być owocne.
Druga sprawa to słownictwo. Myślę, wyszłoby na dobre wierszowi, gdyby uwspółcześnić nieco słownictwo. Piszesz przecież o czymś co jest teraz, a ten archaiczny język wcale temu nie służy.

Pozdrawiam i do poczytania.

[Michał Kosiński]

Dziękuję za komentarz, z pewnością wezmę sobie Pańskie uwagi... pod uwagę :)

Szczególnie tę pierwszą, gdyż archaizm jest zbytnio wrośnięty w mój (skromny) warsztat. Współczesność mdli i dławi.

[Sylwester_Lasota]

Zauważyłem i nawet to doceniam, choć będą trudności ze sprzedażą ;-).
Obawiam się, że kładąc na jednej szali przywiązanie, automatycznie na drugiej pojawia się hamletowskie pytanie: być albo nie być?
A może jednak warto poeksperymentować? Bo np. w tym tekście razi nieco forma, a ciekawy dla mnie jest natomiast kierunek, który wskazuje.

Kłaniam się uniżenie i serdecznie pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

A i jeszcze jedno... żaden ze mnie pan :-). Dla mnie w sieci wiek, status społeczny, zawód, itd., itp., nie grają roli, chociaż wiem, że są tacy, co uważają inaczej. W przypadku tego forum, życzyłbym sobie żeby wspólne zainteresowanie zmaganiem się ze słowem czyniło z Nas kolegów. Jeśli ktoś uważa inaczej, to już jego problem. Co nie znaczy, że nie uszanuję tego jeśli ktoś będzie życzył sobie żeby zwracać się do niego per Pan :-).
Jeszcze raz pozdrawiam.

[Michał Kosiński]

Dla mnie również status, wiek, czy znamię na lewym podudziu znaczenia większego nie ma - jak w sieci, tak również 'na żywo'.

Wedle "Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny" wydawnictwa PWN - słowo "pan" znaczy tyle co: "mężczyzna". Wydedukowałem, iżeś właśnie mężczyzna w pełnym słowa tego znaczeniu. Miast koleżeństwa, które szkolną ławką lśni niczym Gombrowiczowska pupa, wolę partnerstwo ;) Są aż tak poważne przeciwskazania ku temu?

Doceniam wysiłki waści, lecz tego przerobić szans nie mam - ni sprzedać, broń Jezu Kryste! (rynek konsumencki jest zbyt szeroki i nazbytnim oportunizmem w celu przeżycia należy się cechować). W formię mogę próbować rytm naprawić, rymy, błąd rzeczowy. Ale swojego piśmiennictwa, przynajmniej na razie... Wśród moich narzędzi nie widzę rozróżnień między "archaizmem", "anachonizmem" czy "współczesnym". O wybaczenie proszę - inspiracje zbyt odległe w czasie.

Poza tem stwór ten również dosyć stary - z kilku miesięcy temu, na fali fascynacji poezyi sarmackiej i odległejszej również powstały - acana Kowalskiego Jacka mogę oskarżyć za zapodanie tychże "ksiąg zbójeckich".

Ogólnie dziękuję mimo wszystko za uwagi poświęcenie - choć z tym kierunkiem to tak czy siak ni wiem co będzie: śliwki na wierzbie, czy gruszki na sośnie?

Nosem ziemi tykam i przewracam się podczas ukłonu. ;)