Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jak w dłoniach dzwigam cały świat
,pejzażem echa maluje swój wstyd
rozczarowany
w pochmurnym poranku
znów ranie swój sposób
mydląc umysły ludzi
nie wierze
że umiem mówić normalnie
straciłem poczucie życia
stałem się pusty
jak bańka mydlana
ulatuje do góry niczym ptak
gdzie się zatrzymam ..

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Toyer   Zostawiam tylko ślad" jako refren działa świetnie - to jakby powiedzieć - nie potrafię ci wprost odpowiedzieć, ale oto jestem, oto co po mnie zostaje. Bardzo szczery wiersz.   
    • @karenka   Piękne w swojej szczerości. Ten obraz "dobrej miny do złej gry" jako sposobu na przetrwanie trudnych chwil - wielu z nas to zna. A zakończenie daje nadzieję, że można "wypłynąć na głębię" mimo bagażu. Bardzo mi bliski. Śliczny!  
    • czy pamiętasz swego papierka on na ulicy śmieciem się stał odebrał tobie część słodkiej duszy swym odlepieniem nadzieję skradł    wiatr nim szeleści na ciemnej ulicy wichura zniewala zimno i deszcz w pamięci kryje wspólne lepkości kokardki na bokach wspomina też   zmęczony smutkiem czeka wytrwale słodkość przetrwała przez wiele lat papierek wrócił by znowu przylgnąć lecz człowiek właśnie cukierka zjadł
    • @sparowana   Te wszystkie zmysłowe obrazy - rosa, mech, zapach po deszczu - budują tęsknotę, którą czuć niemal fizycznie.  A tęsknota i wolność splecione w jednym oddechu -  jakby przestrzeń była jedynym miejscem, gdzie można naprawdę oddychać - świetne! :) 
    • @Mel666   Zaintrygował mnie kontrast w tym wierszu. Z jednej strony delikatne farby i urocze chrząszcze, z drugiej - brutalna rysa na szkle i miotła "zamiatająca głowę" poza próg życia - egzystencjalny ciężar. To "Pstryk" na końcu działa jak nagłe zgaszenie światła , życia. Świetna kompozycja.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...