Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

kto odważy postawić kropkę
nad dzisiejszym pragnieniem
chwile szczęścia przeplatają
niedoskonałość dnia i nocy
w zauroczeniu poszukujemy
dobra tylko na chwilkę a może
na całe zaplanowane odgórnie
wycieramy byty wchodząc
w obcy świat

Bóg świadkiem
że marnotrawni
ale kochani

z góry

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję Piurko za czytanie!
Buty zawsze kojarzą mi się z nanoszeniem ...złego...!Takie moje...!
Napisałam w grudniu ...
...tylko nie nanieście mi błota...
Serdecznie!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Niektórzy z dołu też. Ty na pewno. Bardzo ładnie. To zaczyna być przykre. Nic tak nas nie dołuje jak cudze sukcesy pisarskie. Milutkiego...
Dziękuje Mirku za z ...dołu...miło niezmiernie!
Z góry...wiesz na pewno przez KOGO!!!
Uściski!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Aniu, ja jak to ja...zawsze swoje "trzy grosiny"

czy można postawić kropkę
nad dzisiejszym pragnieniem
chwile szczęścia przeplatają
niedoskonałość dnia i nocy
w zauroczeniu

poszukujemy dobra
tylko na chwilkę a może
na zaplanowane odgórnie
wycieramy byty wchodząc
w obcy świat

Bóg świadkiem
że marnotrawni
ale kochani

z góry


tak to sobie przeczytałam;
a "z góry" rozumiem "z wyprzedzeniem"
albo "na wyrost"
fajnie mieć tego świadomość

serdecznie pozdrawiam :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Aniu, ja jak to ja...zawsze swoje "trzy grosiny"

czy można postawić kropkę
nad dzisiejszym pragnieniem
chwile szczęścia przeplatają
niedoskonałość dnia i nocy
w zauroczeniu

poszukujemy dobra
tylko na chwilkę a może
na zaplanowane odgórnie
wycieramy byty wchodząc
w obcy świat

Bóg świadkiem
że marnotrawni
ale kochani

z góry


tak to sobie przeczytałam;
a "z góry" rozumiem "z wyprzedzeniem"
albo "na wyrost"
fajnie mieć tego świadomość

serdecznie pozdrawiam :-))
Zabieram jak zwykle...dziękuje Krysiu!
Odserdeczniam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • 61. Fenicjanka (narrator: Agrianin) 1. Pachniała potem i żywicą – jak lasy mego dzieciństwa. 2. Mówiła po naszemu nieźle – „chcesz umrzeć?” – spytała, śmiejąc się. 3. Jej piersi miały konsystencję błota po ulewie. 4. Opium paliła z cynowego naczynia – ucząc mnie znikać. 5. Dym był gorzki – jakby płonęły moje sny. 6. Zobaczyłem brata idącego przez ogień – nie zatrzymałem go. 7. Wtedy płakałem z taką siłą, że drżały ściany namiotu. 8. Rano jej nie było – został zapach popiołu i moneta.   cdn.
    • Jada Gina bób Ani? Gadaj!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - miło mi że moje wiersze są subtelne - staram się by w moich wierszach               czytający znalazł to coś co ma cieszyć by nie nudziły - serdecznie ci               dziękuję za ową świeżość i młodość  -                                                                                    Pzdr.serdecdcznie.   Witam - ale piękne owe piękne - dziękuję -                                                                               Pzdr.uśmiechem. Witaj - twój komentarz pod wierszem to coś co mnie cieszy - dziękuję -                                                                                            Pzdr.zadowoleniem.                                                                                                      Witaj - miło że tak widzisz ten wiersz - a to mnie cieszy -                                                                                                     Pzdr. @Lucienne - @KOBIETA - serdecznie dziękuję - 
    • @Berenika97   Kamień na falach. Drewno na ciałach — pełna architektura.
    • @Zbigniew Polit @hollow man @Achilles_Rasti   Tekst pokazuje dwa oblicza poetów. Pierwsze wypruwa z siebie flaki, żeby pokazać i opisać piękno - stworzyć wiersz, który "zachwyci". Drugie oblicze, widząc daremny trud, mówi: (powtórzę za Świetlickim)  "ja to pierdolę".  To są prawdziwe emocje, uchwycenie tematu kreacji i prawdy w sposób interesujący. O niebo lepszy wiersz niż:   na księżycu rosną kwiatki zrywam je dla ciebie jesteśmy w niebie   Wiersz "Rozmowa poetów" ma w sobie treść bardzo mi bliską. Czuję go, rozumiem i szanuję. Jest prawdziwy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...