Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jednogłosom na drutach

ze słuchu majestatycznie
pogodą i optymizmem
arie haendlowskie jak listy
których nie wysyłamy

nie chcemy albo zapominamy

jadąc pociągiem osnutym mgłą
zatrzymujesz w sobie samym
ty nawet czas masz w linii prostej
paradoksalny szczyt

na wodzie


(Haendel warto wspomnieć zmagał się ze ślepotą)

-------------------------------------------
przechodząc koło, migawka

kiedy myślisz że daleko
do ciebie jest najbliżej
obok nas płynie tłum

chleb nasz powszedni
codzienny dzieci przywieszają
przy śmietniku haust

w przezroczystych


(....)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki Sfinks
13 a to dlaczego taka liczba? ( ah ta ciekawość ludzka)
serdecznie dziękuję za depnięcie i podobanie tym bardziej(:J.
chociaż czasem wolałoby się wiedzieć co poprawiać swoją drogą (...)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Judyt czego "nie chcemy albo zapominamy"?
czyżby napisać wiersz, który zrodził się a mimo to został "zatrzymany w sobie"?

szacuneczek

do interpretacji własnej, ja mogłabym co prawda
wyjaśnić odautorsko czy jakoś tak, ale tak
może jest lepiej(:J. z szacunkiem dla Pabla
grabula(: ja tam wierszów nie piszę

chciałabym aby to był obraz w główce czytelnika i nie tylko
obraz bardzo ważny dla jego życia wnoszący
te sprawy najważniejsze (...)

dzieci powiedziały, że listy wysyłają ale nie są wysłuchiwane
bo ileż pracy ma ten Pan Bóg w niebie, w końcu też musi
odpocząć(;

życzę Wszystkim dobrych wiatrów i powietrza (:
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mnie też to zaskakuje, serdecznie Ci dziękuję
Droga Aniu za depnięcie pod...uściski serdeczne J.
to pewnie przez słuchanie lini jak sinusoida
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ojej..kurcze dzięki Teres, niezmiernie uradowana z Twej wizyty
naprawdę miło jest usłyszeć komplement dla wierszołka,
chociaż jak się sama też zastanawiam bo wiadomo zastanawiam
to jeszcze chciałabym to przelać, żeby uchwycić to co nie zawsze
można zapisać, kosz cały dobrodziejstw Tobie i również słońca w dzień i w nocy,
wędkuj wędkuj dzielny wędkarzu(:J.

a ja nigdy nie żałuję powiedzieć dzięki wielkie
i wpadaj kiedy zapragniesz
( dzięki za celne oko, no właśnie się no iii...(:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


aha, to dzięki za wyjaśnienia Sfinksie, chociaż zdaje się to nie Twe imię,
dobrze, że ludzie nie są numeryczni(: J. uff, wzajemno

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...