Różowe okulary

[Wiesiek Drzewiecki]

Na ziemi leżały różowe okulary.
Młody głupek je podniósł i gestem kuglarzy
Włożył je na oczy. Wtedy, czary mary,
Zobaczył dziewczynę o jakiej marzył.

Okulary sprawiały, że widział jedynie
To co chciał widzieć, a nie to co było.
Myślał, że wszystkie problemy przeminą
Od prawdy wolał to co mu się śniło.

On ciągle był ślepy. Czas płynął powoli.
Nawet kiedy fakty waliły po oczach.
Wszystko chciał widzieć różowo. Atoli
Barwne szkła czasem spadały mu z nosa.

Lecz szybko się starał założyć je znowu.
Bo co bez nich widział to bardzo bolało,
A szkła jego czucie chroniły od chłodu.
I serce wciąż biło, choć nawet nie drgało.

Aż kiedyś na kamieniach całkiem się rozbiły
I nie było czego na nos znowu wcisnąć.
Bo chociaż próbował, to zbrakło mu siły.
Nie dał rady skleić ani w ramki wcisnąć.

Bez nich wreszcie dostrzegł, że jej obietnice
Padają tylko po to by „się powiedziało”.
A gdy przemijały kolejne rocznice…
To treści w tym życiu nic nie nakapało.

Czy warto żyć dalej i wciąż sobie kłamać?
Co dalej go czeka w tym życiu bez celu?
Może w końcu lepiej ten bezsens połamać!
Gdy bilans z całości tak bliski jest zeru.

Nie warto się łudzić i liczyć na serce.
Nie warto w fałszywe szkła oczu ubierać.
Bo wiele kosztuje tak żyć w poniewierce.
Już lepiej je skończyć nim zacznie uwierać.

A może znowu zgłupieć i znaleźć następne
Szkła co oczy znowu zasłonią od prawdy.
I dalej udawać, że to co posępne
Warte jest więcej niż tylko pogardy.

I znowu się łudzić, że kiedyś po latach
Wciąż będzie patrzył marzenia oczami
I że dziury w życiu ciągle będzie łatał
Treść zastępując tych łat plakatami.

Chcesz siebie się zaprzeć i udawać znowu,
Że wszystko jest dobrze, że nic się nie dzieje?
To zęby zaciśnij i wracaj w korowód
Czekając na chwilę gdy krew się poleje.


Warszawa, 18 marca 2009 r.

[Michał Kosiński]

Całkiem, całkiem. Gdzieniegdzie coś zgrzyta, ale ogólnie pozytywnie. Troszkę klimat zbytek współczesny - ale to raczej kwestia gustu.

Ale jedno poważne zastrzeżenie: "Nawet kiedy fakty WALIŁY po oczach" - litości! Ten kolokwializm do całości nie pasuje zupełnie... W tym momencie naprawdę chciałem przestać czytać - lecz się przemogłem i nie żałuję ;)

Pozdrawiam!