****

[mshm]

Za oknem burza, potężny piorun wnet ziemię grabi,
Za drzwiami cisza, głucha noc woła o pomstę nieba,
Tuż za ścianą pokój, w nim mężczyzna - swą krew przelewa,
W imieniu prawdziwej miłości, która tak go rani.

Na każdym kroku, i w spojrzeniu czuje jej obecność,
W każdym marzeniu, fantazji, śnie - widzi jej osobę.
Chciałby zapomnieć, chciałby zmienić swojej duszy mowę,
Lecz nie może, tak bardzo kocha... niszczy swą niepewność.

Codzien, o tej samej porze zagląda przez swe ramię,
Szuka jej pośród żywej natury, pośród martwych skał,
Z niewielką już nadzieją, że kiedyś do niego wróci.

Wiatr na podwórzu wieje silniej, zostawiając znamie,
Boleści, cierpienia i tęsknoty, której tak się bał;
Teraz wie, że to piękne uczucie w proch się obróci.