koniec (mój) drogi

[ula]

ptaki latały nad świeżą ziemią
inne udeptywały w bezłopotliwym tańcu
jak w zaklętym kręgu gdzie płoną twarze

wszystko mogłoby
okazać się zabawą w chowanego
gdyby nie blade i samotne dłonie
pierwszy raz tak bardzo zbędne

każdy czuł się oszukany
dlaczego zostanie mu tylko
nietrwały liść
co spadnie przypadkiem pod nogi

brak wiatru utrudniał sprawę
miało się wrażenie że łzy są skromniejsze
płyną w spokoju do końca światła

[Danka Kot]

[ komentarz został usunięty przez administrację portalu ]

[aluna]

Droga ulo...wiersz zatrzymuje przekazem!
Ale w puencie bym zmieniła na....
...płyną spokojnie do końca światła...
Takie wyciszenie po emocjach w wierszu!
Uściski!

[ula]

aluno, dałaś mi dobrą wskazówkę i zmieniłam na "w spokoju", tak czy owak chyba lepiej brzmi:))

Danko, dziękuję, tym razem trochę więcej emocji..

pozdrawiam, drogie panie:))

[Judyt]

mm..powiało sentymentalną nutką, mnie się wydaje
że takie wiersze jak ten własnie mówią o tym , że człowiek
ma prawo do miłości i jest kochany, że dąży cały czas pomimo, fajno; J.

[ula]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może nie tyle do miłości, ile do bycia blisko z drugim człowiekiem,
tylko że wspomnienia tak szybko potrafią blednąć..

uściski:)

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

może nie tyle do miłości, ile do bycia blisko z drugim człowiekiem,
tylko że wspomnienia tak szybko potrafią blednąć..

uściski:)

bliskość zwykle= miłość,
może wspomnienia zapisują się tam gdzie niewidzimy,
a kolory zmieniają paletę barw,
wzajemnie(: