...z determinacją do końca.

[Dominik Pisarski]

Serce drży zaklęte w piersiach,
Rwie się do wyskoku
Mocno, mocniej…
Czegoś szuka?
Szuka wyjścia-
Najprostszej drogi
Do innego przybytku.

Lecz uciec nie może.
Musi tkwić
W prostym nosicielu -
Perfidnym Casanovie,
Który twierdzi, że się zakochał
A i tak zależy mu tylko na widoku
Intymnych miejsc sodomskich kobiet -
Tych za błękitną szybą ekranu.

No tak. Płacze serce,
Kiedy ręka chwyta brzytwy,
Kiedy umysł spowija obraz
Z czasów przed Noem,
A w drugim pokoju jaźni
(Jest to chyba przedsionek)
Tkwi obraz ten, do którego
Serce się rwie.
A przed oczami tylko
Czarna magia XXI wieku.

Serce mówi
Wypuść mnie,
A głowa mówi
Żyj jak chcesz.
Powtarza jadowicie
Żyj, żyj, żyj!
Serce już tylko mruczy
Żałośnie, skrzypliwie
Bij, bij, bij…

[Baba_Izba]

"Najprostszej drogi
Do innego przybytku." - może być różnie zrozumiane
(niezgodnie z intencją Autora), może nie ryzykować?
Serce w wierszu, niezbyt mile widziane, a do tego płaczące,
i "Serce się rwie" - to już niestety, za dużo.
Sporo mocnych akcentów (brzytwa, Noe, jaźń) nie do
końca ich obecność uzasadniona w wierszu.
Całość wiersza, z dłużyznami, taka sobie, nie za dobrze.
Pozdrawiam
- baba

[M._Krzywak]

Za dużo tego "serca". Radzę ćwiczyć cierpliwie -skracać myśli, omijać takie nieszczęścia jak "serce płacze".

Pozdrawiam.

[teresa943]

Poza powyższymi uwagami dodam, że koniecznie należałoby wiersz porządnie okroić z potoku słów, przemyśleć, wyłonić esencję i napisać zwięźle;
życzę powodzenia i wytrwałości, a będzie coraz lepiej.

Serdecznie pozdrawiam :)