Katedra [lekko grafo, ale chyba w takt, rytmiczne :P ]

[adolf]

Po rzeczy kształt spływa gnąc się na konturach
Objętość wylana na żył cienkich splot
Zatacza się Słońce chodzące po kulach
Co chce z każdej strony kawałek ich wziąć.

Dwie wieże gdzieś biegną, pną wciąż się do góry:
Dwie stopy, co niebo przechodzą znów w bród
Na nitkę wierzących nawleka ktoś mury
I ranne świtanie w pieśń zamknąć chce chór

Lecz Jego wciąż nie ma i znów nie przychodzi -
Zapomniałem słowa, jak powiedzieć : Bóg?
Czy może się spóźnił, a może od-tworzył
Sam siebie, bo po co, gdy wszytko wie... lud?

Wtem nagle blask złoty ktoś dostrzegł na niebie
Być może to wieczność spotkała swój kres
Tu trąby grzmią głośno, rwą dźwiękiem powietrze
Tam wiatr chmurnym smyczkiem na skrzypcach gra z drzew.

Ten blask łamał niebo: wylewał za ziemię.
Horyzont-wodospad niósł ludzkość gdzieś w dół.
Tysiące wtopionych, jak w bursztyn, w katedrę
Czekało na Wielkość, czekało na cud.

I tak wciąż czekali, a lata mijały
Tysiąclecia ziemi - na posadzce pył
A cud był przepiękny - dla oka za mały
Więc nikt z nich nie wiedział, że cud stał się, był.

I tak wciąż czekają, Bóg błądzi gdzieś w górze
I się nie spotkają, bo Inny jest świat
Ten, o którym marzą, a ten co jest cudem
Dwie drogi zbyt różne i zbyt ciemny znak.

I płacze Bóg w niebie i śmieją się ludzie
Ten wiersz przetrwa wieczność, choć skończy się wpierw
Nikt nie wie, co dalej, podążmy za chórem
Co pieśń źle odśpiewał, bo przeoczył wers.

[Baba_Izba]

Ładny, obrazowy wiersz, kojarzy mi się z takim
filmem krótkometrażowym, nagrodzonym, gdzieś w świecie
(zapomniałam), zrobiony przez Polaka, tytuł "Katedra".
Jest jeszcze znany drugi tytuł tego samego filmu "Pielgrzym".
Serdecznie pozdrawiam
- baba