Po moście

[Richard Crank]

Jej życie z wody najczystszych strumieni,
Przepływa na zimno, z chłodu bez fali,
Z czystych najczystszą wodą się mieni,
Na inne patrząc z brzegu w oddali.

Lśniąca i wielka przepływa błyskliwa,
Lecz płytka, na dnie warstw wielem zmulona,
W kontakcie jak sen jej błysk się rozpływa,
Byś ujrzał, że na dnie, każda skalona.

Natura wszakże wszystko to czyni,
Normalną rzeczy koleją przepływa,
Dlatego nikt za to kobiety nie wini,
Że urok bezeceństw przed nami odkrywa.