Sen o impresjonizmie

[Krzysztof Jaśkiewicz]

Wypalony od środka
Smutny obraz człowieka którego znasz
I te oczy na których czasem pojawi się łza
Czy pamiętasz choć trochę że to byłem ja
Te nieuchwytne chwile
Szum traw błękit nieba
Aksamit mych słów i muzyka
Barwy i dzwięki eterycznych snów
Twoję imię chcę je wymawiać co noc
Twoje białe piersi chce je pieścić co noc
Zlote włosy przeplecione przez me ręce
I zapach wianku z rozmarynu unosi się
Misytczna esencja zawarta między cieniami
Kluczem zamykasz mi dzień i dotykasz mych ust
Miłość jest ożywczym płomieniem posród popiołu
Szarego dialogu kierowanego regułami rozumu

Senne lustrzane odbicie
Niepokojąca cisza otaczająca mnie
I te usta kiedy wzbiera rzeka marzeń
Wyrażenie i uzależnienie od tych emocjii
Obraz wybrzeża o zachodzie słońca
Śniadanie na gęstej trawie
I gwar na ulicy o dziwnej nazwie
I ta dziewczyna o której nie wiedziałem
Że można smakować jej usta zarazem
Nie wiedząc że miłość prowadzi do cierpienia
Nad miastem gdzie powietrze jest gęste od pożądania
Nieujażmionego pełnego dramaturgi coś jak z tragedii
Idzie pod palącym słońcem a wiatr gładzi jej sukniem
Jej uśmiech trochę erotyczny jakby miał prowokować
Zaślepionych mężczyzn nieobeznanych z tym chwytem
Który ma ukrywać to co w niej najceniejsze