Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

"rośliny zwiednięte"

makowiec
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

makowiec

makowiec

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Człowiek jak kwiat
Rozsiał nasienie
Powiększył świat
Wszelkim stworzeniem
I wciąż rośnie w siłę
Jednak w pewnym momencie
Ucina łodyge bo ma piłę
Znajduję sie na zakręcie
Przy wielkiej autostradzie
Zanieczyszcza swe plony
Opadną listka umierając w zasadzie
Może ze starości uschły
Lub zginęły w kwiecie życia
Ręce mu spuchły
Zerwał pokrzywę, poszedł do szycia
Gdy potknął sie o korzenie
Potrzebował wody do picia
Jednak pił za dużo aż do zgnicia
Dorastał w naturze
Innym dali złote donice
Walcząć wspinał sie po wielkim murze
Tamci podrózowali w zachwycie
Ale sztuczna egzystencja jak nawóz
Lepsze były minerały
Bez tych dodatków owoców nie było ani razu
A ze zdrowej gleby nie znikały
Tylko chwasty wyrywały
Istoty inteligentne
Złem świata nazywali
Rosliny zwiednięte...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      Dziewczyna w lesie

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @violetta  Jeśli śmieszy Cię wiersz o gwałcie, to ja Ci głęboko współczuję takiego poczucia humoru.
    • vioara stelelor
      Wiosenny smak kawy

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @huzarc   Przypomniał mi się wiersz Zuzanny Ginczanki - "Maj 1939"   Raz wzbiera we mnie nadzieja, raz jestem niespokojna. Zbyt wiele rzeczy się dzieje — coś przyjdzie: miłość lub wojna.   Są znaki, że przyjdzie wojna: komety, orędzia, mowy. Są znaki, że przyjdzie miłość: serce, zawroty głowy. Kometa błysnęła nocna,   gazeta nadbiegła dzienna. O wiosno, wiosno miłosna! Nie, nie miłosna. Wojenna! Pełnia nadeszła wiosenna i snów ze sobą naniosła.   O wiosno, wiosno wojenna! Nie, nie wojenna. Miłosna! Czytam codzienne dodatki, wnioski z dodatków snuję, obrywam na kwiatkach płatki:   kocha… lubi… szanuje… Brzemienna! Wróżebna! Wiosno inna od innych wiosen! Cokolwiek byś mi przyniosła, wszystko przyjmę i zniosę.   Na maju, rozstaju stoję u dróg rozdrożnych i sprzecznych, gdy obie te drogi twoje wiodą do spraw ostatecznych.   Tęsknota nadciąga chmurą, wieści przez radio płyną. Czy pójdę, czy pójdę górą, czy pójdę — doliną?   NB. Zuzanna Ginczanka została najprawdopodobniej rozstrzelana w 1944 r, w obozie koncentracyjnym w Płaszowie.
    • violetta
      Dziewczyna w lesie

      Przez violetta · Opublikowano

      @vioara stelelor wszyscy mogą płakać, a ja śmieje się:) zło rozganiam śmiechem :)
    • MIROSŁAW C.
      Minab (2)

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      na porośniętym trawą wzgórzu w suchym powietrzu zimno ciągnie z nieba ubywa sił  i czasu   serce się kraje chcesz wstać  nie wstajesz masz zamknięte oczy   i ja  zamykam swoje a w czerwonym blasku pełgają światełka   para  złotych kolczyków jak odrobina słońca przy duchowej urodzie lśni czystym pięknem    tu gdzie mamy zaszczyt    istnieć             
    • Waldemar_Talar_Talar
      Demon

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - nie ma co o niej myśleć  - co ma być to będzie   - lepiej iść dalej            żyć i się uśmiechać - tak mi się wydaje -                                                                                    Pzdr.serdecznie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...