"Tyle już minęło..."

[Anger Dragon]

Serce płacze
Słowa jak noże kaleczą je
Rozdarte marzenia
Rozbite uczucia
Nie mogę zobaczyć co dzisiaj przynosi
Nie rozumiem tych zdań już wcale
Uciec chcę, ale nie ma gdzie
Chcę to skończyć, ale sił mi brak
Dalej krążę nad mych myśli światem
Tyle rzeczy chcę powiedzieć
Ale strach odbiera brzmienie głosu mego
Cały świat jakby oszalał
Nie liczy się już nic...?
Chciałbym beztrosko dalej móc trwać
Wczoraj, gdy byłem jeszcze innym człowiekiem
Zapomnieć o tym co jutro mi da
Uciec bym tam chciał...
Tam, gdzie marzeń jeszcze było brak
Nie pędzić wciąż do przodu
Stanąć w miejscu z dala od tych ran

Tyle już minęło, a ja wciąż taki sam
Naiwny, ciągle dziecinny
Marzę i marzę, może więcej ludzi znam
Ale nikt nie rozumie tego wszystkiego co ja
Nie może zajrzeć we wnętrze mnie
Nie może, albo ja nie chcę...
Choć boli serce czasem,
Łzy jak rzeka płyną w samotności wciąż
Zapominam, co się dzieje
Zapomina mnie cały świat
Bolę, bolę, jak rana boli mnie
Chcę pod prąd wciąż płynąć
Ale ten wciąż ściąga mnie
Mam nadzieję na końcu spotkać szczęście...
Być może że Ciebie...

[Wasilewski]

Po pierwsze - wystrzegałbym się błędów ortograficznych w zapisie (jak sądzę - literówek, w tym przypadku literówki).

Po drugie - dodałbym wierszowi więcej metaforyki. Ukazywanie własnych emocji poprzez nazywanie ich prostymi właściwie słowami, wprost, niszczy poetyckość, a buduje wrażenie słuchania pacjenta kozetki psychologicznej/psychiatrycznej.

[Anger Dragon]

Dzięki za rady, zobaczę, może powrócę do bardziej poetyckiego języka, ale póki co wydaje mi się, że moje wiersze są bardziej kierowane do zwykłych ludzi i właśnie stąd prostota mojego języka, a za literówki najmocniej przepraszam...