Wyjęte (sonet pękniety)

[Rafał Dramiński]

Do końca delikatny – Widzisz, u nas, na wsi -
tak, żeby nie urazić. Semafory ramion
dają znak do odjazdu. Na twarzy rumieniec,
przeciągiem zbyt gwałtownie zamkniętych nawiasów.

- Proszę Cię, nie przeciągaj. Patrz, śniegu nawiało.
W walizce masz kanapki, herbatę z rumianku,
termos trzyma, sprawdziłem. A, i zdjęcie z ramki
wyjęte bezboleśnie. Zobacz, będzie wiosna:

przebiśnieg zakwitł czysto, przez zaspę się przebił,
słońce też stoi wyżej. Da prawdziwe ciepło,
nie, jak dotąd – złudzenie. Chociaż, nawet przebłysk

dobry był, żeby przetrwać to lodowe piekło.
Gwizd – Żegnaj – muśnięcie, zaciśniete zęby.
Nie wyć.

- Niech pani już to okno zamknie.

[Baba_Izba]

Niesamowicie sugestywny obraz, wymalowałeś
Rafale tym wierszem. Podoba mi się.
"Semafory ramion
dają znak do odjazdu. Na twarzy rumieniec" - jak bym
to widziała.
Nie bardzo zrozumiałam, ciąg dalszy tj: "przeciągiem
zbyt gwałtownie zamkniętych nawiasów."
Może się mylę, ale wydaje mi się, że lepiej byłoby
bez czwartego wersu. Dalej, biegnie zgrabnie i dla mnie zrozumiale.
Oryginalny sposób zapisu.
Pozdrawiam
- baba

[Rafał Dramiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Można być skończonym draniem, wzruszać ramionami ("semafory ramion"), i wziąć człowieka w nawias w stosunku do treści swego życia, innymi słowy: uczynić go zbędnym balastem, co może wywołać rumieniec (gniewu). Rumieniec także złości na samą siebie, że kocham tak głupio, że słowa nie powiem, nawet, kiedy ktoś mówi - "Kochanie, trudno, nie pasujemy do siebie, takie jest życie." I na dodatek gada skurczybyk o pogodzie, i jakichś durnych przebiśniegach, i o cieple w piekle, choć sam jest zimny jak Lucyfer. Zimny powiew wiatru wczesną wiosną wywołuje rumieńce, kiedy stoi się w korytarzu pociągu a ktoś gwałtownie zamknął drzwi. Nie może być bez tej linijki, bo ona jest częścią wyjaśnienia sytuacji bohaterki utworu i na dodatek jedną z linijek sonetu. Chciałem zmieścić maksimum znaczeń w minimalnej ilości słów i reżimie sonetu na dodatek. Myślę, że się udało. Połamałem jedną linijkę, żeby podkreślić dramat kobiety wypchniętej z życia, ale reszta linijek musi być. Forma, to forma: jeśli ją niszczymy, to z sensem.
Cieszę się, że się podobał.
Pozdrawiam.
Rafał

[Baba_Izba]

Dzięki za wyjaśnienia, miło, że poważnie traktujesz czytelników.
Serdeczności
- baba